Δεν διαμαρτύρομαι όμως…
Ποτε μου δεν με ενοιαξαν οι διακοπές με την ευρεία τους έννοια.
Φρόντιζα πάντα για τον ελευθερο χρόνο μου. Και ετσι είχα πάντα απλετο.
Ειναι πανάκριβο σπορ γιατι κοστίζει πολύ σε καριέρα και έρωτες και μερικα άλλα… αλλά στα επιστρέφει σε ελευθερία.
Εξάλλου δεν τρελαίνομαι για παραλίες, βουτιες και ηλιοθεραπείες…
Παω βεβαια με χαρά, αλλά κλάιν κι αν δεν πάω.
Δεν μ'αρεσουν τα "πρέπει". Τουλάχιστον όχι πάντα….
Αλλωστε η Ελλάδα μας πάντα εδώ είναι… και ειναι ομορφη όχι μόνο το καλοκαίρι…
Μου λείπουν όμως τα ταξίδια…
Τα ταξίδια εκτός Ελλάδας.
Γαμώ την κρίση μας γαμώωωωωωωωω!
Ταξίδεψα πολύ στη ζωή μου…. αλλά δεν χορταίνεται….
Οποιος ταξιδεύει ξέρει, τι λεω.
Τα ταξίδια ειναι γνωση… οι διακοπές είναι ξεκούραση.
Πάντα με μαγνητιζαν οι διαφορετικοί πολιτισμοί… ποτέ δεν τους συνέκρινα… και πάντα απολάμβανα αυτα που μ' εδιναν…δεν τα υιοθέτησα όλα… δεν χρειαζεται αλλωστε… τα γνωρισα όμως.
Προχθές μια αγαπημένη μου φίλη -η Ανθή-μου'πε:
-Παω Σικελία για δουλειά.
Ποσο θα'θελα να'μαι στη θέση της…
Οταν εφτασε μου'στειλε! "Είναι κούκλα!" (η Σικελία) και μαζί φωτογραφίες.
Τις συνόδεψε με αυτή τη φράση:
"Σκεφτόμουν πόσο έχουμε επηρρεαστεί από την κρίση και δεν ταξιδεύουμε πια!"
Ουφ… έχει τόσο δίκιο.
Κλειστήκαμε στον μικρόκοσμό μας…
Οχι καινούργιες/διαφορετικές εικόνες.
Οχι καινούργιες/διαφορετικές ιδέες.
Πως να ανοίξει το μάτι στην ίδια γειτονια; Δεν γίνεται. Μην μασάτε… ΜΗΝ ΜΑΣΑΤΕ λεμε.
Ο μικρόκοσμος είναι συχνά-πυκνά μεγάλη παγίδα… (αλλα δεν είναι αυτο το θέμα μας σήμερα).
Μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα βόλτα προς το Σούνιο.
Σταμάτησα στα "λιμανάκια" και απόλευσα μουσική και θέα.
Θεε μου, τι όμορφη που'ναι η Αττική…. (μην κοιτατε που την έχουμε κανει σαν τα μούτρα μας).
Το γαλάζιο με πλημμύρισε.
Με γεμάτη λοιπόν τη ματιά σκέφτηκα τις βόλτες στη Ρώμη (την πόλη της κρδιάς μου) … τα γελια στο υπεροχο Αμστερνταμ… τα σνίτσελ στο μπυράτοΜόναχο… το κοσμημα-Ζαλτσμπουργκ… τα παιδικα χρόνια στο Γκμούντεν…. τις απίστευτες νυχτες στην Κοπεγχάγη… το unique Λονδίνο… το περίεργο Κάϊρο…. το φως στο Παρίσι… τις δημοσιογραφικες πλακες στο Στρασβουργο… τη λιμνη της Γενευης… τις ερωτικες βραδιες στην Πόλη… την Πραγα…την Βουδαπέστη… την ομορφη Λισαβώνα… τα υπερατλαντικά ταξίδια …. τα ταξιδια με το αυτοκινητο… τότε που ξεκινησαμε για το Ξυλοκαστρο με κατι φίλους και βρεθήκαμε με καλοκαιρινα ρούχα στο μπρρρρρρρρρ παγωμενο Ρότερνταμ…. τις βραδιές με τους ανεπαναληπτους Ιρλανδούς…. πφφφφφ τι να σας λεω τώρα.
Καθε πόλη εχει τη δικιά της μυρωδιά… καθε γλώσσα τη δικια της μουσικη….
Γαμω την κρίση γαμωωωωωωωωωω….
Ηταν ο πατερας μου ταξδιάρης… Πολύ…. Ξέρετε από πότε; Από τη δεκαετία του '60…. Ημουν παιδάκι… και θυμαμαι σαν τωρα που μελετούσε όλον τον χρόνο τους χάρτες….και όταν επιστρεφαμε… μαζευόταν ΟΟΟΟΟΟΛΗ η (ευρεία) οικογένεια και εκείνος τους μετεφερε τις εικόνες.
Κάποτε ενας νεαρος φίλος μου.. μου είπε:
-Θαθελα να μπω σε ενα τρενο και όπου με βγάλει….
-Και τι περιμένεις; τον ρωτησα.
-Δεν εχω χρηματα…
-Καλα χαζός είσαι; Ποιός είπε οτι όταν εισαι πιτσιρικάς χρειάζονται χρήματα…
Δυστυχως δεν με πιστεψε.
Δεν ξερω πόσοι πιτσιρικαδες με διαβάζουν…. αλλα αν με διαβάζουν τους λεω το εξής:
-Μπείτε σ' αυτό το γαμημένο τρένο.
Καλό Δεκαπενταύγουστο!
