Η δημοσιογραφία είναι δημοσιογραφία χωρίς κάποιους χαρακτηρισμούς... αγωνιστικούς και δημοκρατικούς. Αυτά είναι πίπες.
Λοιπόν. Για να κάνει, λοιπόν, δημοσιογραφία ο δημοσιογράφος, ο κανονικός δημοσιογράφος, χρειάζεται αβάντες. Δυστυχώς. Να έχει κάλυψη από τη δικαιοσύνη. Από μια παράγκα της δικαιοσύνης. Από ορκισμένους στο καλό, όχι στο βρώμικο, δικαστές. Διαφορετικά, ο καθαρός και ασυμβίβαστος δημοσιογράφος θα βρεθεί μπλεγμένος. Κατηγορούμενος. Πως γίνεται αυτό;
Γίνεται το άσπρο, μαύρο. Βέβαια. Στο όνομα της δικαιοσύνης. Επειδή πέφτουν πακέτα. Όχι τώρα, σήμερα, χθες, για να έρθει τούμπα μια περίπτωση. Για να γλυτώσει ο κακός. Τα χρήματα στο λάδωμα δίνονται χρόνια, μάλιστα συστηματικά σε συγκεκριμένα γραφεία.
Ο δημοσιογράφος που θέλει να κάνει δημοσιογραφία να το ξεχάσει. Διαφορετικά θα απειληθεί. Θα τον βγάλουν εκβιαστή. Όργανο κυκλώματος. Ύποπτων κύκλων.
Ποιός είναι το αφεντικό στη δικαιοσύνη; Αυτός που μπορεί να στέκεται και υπεράνω κομμάτων. Ακόμα και της κυβέρνησης. Η οποία κυβέρνηση έχει βέβαια τη δύναμη να μεταθέτει, να διορίζει, να ανεβάζει στην ιεραρχία δικαστικούς, όμως όταν κι αυτή, η κυβέρνηση, ελέγχεται, γιατί συζητάμε;
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ
