Αγαπώ να οδηγώ...αλλα δεν αγαπώ (προσέχω) τ' αυτοκίνητα.
Ενα αυτοκίνητο θα'θελα μόνο να'χα.
Μια Porsche Carrera.
Ξέρετε γιατί;
Επειδή πριν απο χρόνια μου την είχε αφήσει ο φίλος μου Karl (καλή του ώρα) για ένα ολόκληρο 2μηνο.
Ειχε έρθει οδικώς από την Saltzburg και στο καπάκι έφυγε κρουαζιέρα στα νησιά του Αιγαίου.
-Δεν το παταμε το γκάζι... μου'χε πει... το χαϊδευουμε.
Θυμάμαι σαν τώρα που έβαλα που πρωτογύρισα το κλειδί και εκεινό με χαιρέτισε ευγενικά αλλά σταθερά….
-Hallo Freund... θα περάσουμε καλά μαζί.
Φυσικά και το χάϊδεψα και το πάτησα…
Μαγεύτηκα...
Δεν ημουν δα και πιτσιρικάς αλλά το τι κόντρα έκανα στην ευθεία της Κηφισίας μετα το "ΥΓΕΙΑ" και στην παραλιακή δεν λέγεται.
Δυστυχώς (χαχαχαχαχαχα) δεν τσιμπούσαν πολλοί.
Σκληρό γκάζι, βελουδένιο σασμαν…καρφωμένο στο οδόστρωμα.
Ο,τι και να του'κανες αυτο πήγαινε τρένο… και η επιτάχυνση σου΄φερνε την σπλήνα στην πλάτη.
Και απο την άλλη αμα ήθελες (που δεν ήθελα) πήγαινε και με 10 χαλαρά μέσα στην κίνηση.
Χαμηλό, αλλά όχι τόσο που να αγχώνεσαι.
Ντυμένο εσωτερικά με την γερμανική απλότητα.
Μόνο τα απολύτως χρησιμα…στη απολύτως σωστή θέση.
Θυμάμαι ότι όταν έπεφτα για ύπνο… γουργούριζε το μέσα μου… όπως γουργούριζαν τα κυβικά του.
Μαγεύτηκα λέμε…
Και ο,τι σε μαγεύει μετα το ξαναθές.
Από τότε όποιο άλλο αυτοκίνητο και αν οδήγησα μου φάνηκε λιγάκι έως πολύ βουτυρένιο.
Εχω δίκιο;
Οχι βέβαια… δεν πειράζει όμως….
Για να λες κάτι πρέπει να το γνωρίζεις, αλλιώς απλώς πολυλογείς.
Τις προάλλες μου'πε ενα κάγκουρας.
-Δεν μ'αρεσουν οι Porsche... θέλω μια Ferrari.
-Εχεις οδηγήσει τίποτα από τα δυο;
-Οχι, αλλα έχω διαβάσει...
Καλά κρασιά!
Ηθικό δίδαγμα:
Για να θες κάτι πρέπει να ξέρεις τι (πως) είναι...
Αλλιώς απλώς ονειροβατείς.
Καλοί οι κάγκουρες, αλλα για να λέμε καμμιά μαλακία να περνά η ώρα.
Ο ομφάλιος λώρος κόβεται δυο φορές...
Μία κατα τη γεννηση και μία κατα την ενηλικίωση. Το πρώτο κοψιμο είναι σίγουρο... το δεύτερο καθόλου σίγουρο.
Α, και επ'ευκαιρία...αν δεν βαριέστε δείτε κι αυτο το βιντεο σε μια νεα προσπάθεια που κάνω:
