MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Ήμουν φοιτήτρια, μια καλοκαιρινή νύχτα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του κολλητού μου φίλου κι ανιψιού του: «Τι κάνετε απόψε το βράδυ; Έχω πρώτο τραπέζι πίστα στον Πλούταρχο». Οι αντιστάσεις μου κάμφθηκαν –έστω και δύσκολα- κι ο Γιώργος μας περίμενε στην είσοδο του μαγαζιού. Χαμογελαστός κι ευγενικός στα γκαρσόνια που έκαναν υποκλίσεις-μετά έμαθα ότι τον γνώριζαν όλοι πολύ καλά, φρόντισε να κάτσουμε στις καλύτερες θέσεις και να νιώσουμε άνετα και χαλαρά. Όλο το βράδυ τον παρατηρούσα: άκουγε τα τραγούδια, έβλεπε τον κόσμο, ενώ δε σταματούσε να ελέγχει ότι το τραπέζι μας ήταν πάντα γεμάτο. Οι κουβέντες του λιγοστές,το χιούμορ του ανατρεπτικό, ενώ ούτε μια στιγμή δε φάνηκε να επηρεάζεται από το αλκοόλ. Απέπνεε σιγουριά. Έτσι παράδοξα, μέσα στην κάπνα, τα λουλούδια και το «Αχ κορίτσι μου», ξεκίνησε μια φιλία χρόνων.

Όταν μιλούσε ο Γιώργος, δεν μπορούσες εύκολα να σταματήσεις να τον ακούς. Ανέλυε την πτώση του Τείχους του Βερολίνου όπως ακριβώς ανέλυε το σύστημα του Παναθηναϊκού, περιέγραφε τις πολεμικές συγκρούσεις στο Λίβανο όπως περιέγραφε μια συνταγή για ομελέτα, κανόνιζε την επόμενη αποστολή του όπως κανόνιζε πού θα πάμε το βράδυ στις διακοπές στην αγαπημένη του Ζάκυνθο.

Ένας άνθρωπος που ζούσε μέσα στην Ιστορία-την Ιστορία που όλοι διαβάζαμε- χωρίς εξάρσεις, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς ψιμύθια. Ευθύς, ήρεμος, αρχοντικός. Δεκαπέντε χρόνια δεν τον άκουσα ποτέ να υψώνει τον τόνο της φωνής του –εκτός από τότε που βλέπαμε μπάλα, δεν τον άκουσα ποτέ να κάνει άστοχο σχόλιο, δεν τον άκουσα ποτέ να μιλάει χωρίς λόγο.

Σε κεραυνοβολούσε με τη φυσικότητά του: «Γιώργο, το τζάκετ σου έχει σκιστεί εδώ..- Αχ το ξέχασα! Είναι από μια σφαίρα στο Σεράγεβο..» « Χτύπησες το πόδι σου; Κουτσαίνεις λίγο.. -Ναι, έπεσε μια βόμβα στο ξενοδοχείο που μέναμε κι αναγκαστήκαμε να κατεβούμε από τα παράθυρα. Το χέρι σου τι έχει; -Eεεε, το έκαψα στο φούρνο..-Τι λες βρε παιδί μου; Πονάει πολύ ε; Για φέρε να το δω!»

Όταν κάτι με απασχολούσε, με άκουγε με αμέριστη προσοχή είτε αυτό αφορούσε σε ένα μάθημα της εξεταστικής είτε σε υπαρξιακές συγκρούσεις. Μου έλεγε τη γνώμη του μπολιασμένη με αγάπη, αλλά χωρίς συναισθηματισμούς. Όπως ακριβώς έκανε ρεπορτάζ. Χωρίς κορώνες και περιττές φασαρίες. Ένας άνθρωπος που μετέδιδε τη σοφία του χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Κι αν τύχαινε και του το έλεγες, σε κοιτούσε μ’ ένα σεμνό χαμόγελο κι άλλαζε κουβέντα.

Αγαπούσε τη μουσική,τη θάλασσα, τη Ζάκυνθο, το τάβλι, τον Παναθηναϊκό, το ουίσκι και τις γυναίκες, κι όχι απαραίτητα μ΄αυτή τη σειρά.

Αγαπούσε τη ζωή όσο λίγοι. Αγαπούσε τη ζωή όπως θα έπρεπε να την αγαπάμε όλοι. Με σεβασμό κι αξιοπρέπεια. Αγαπούσε τον Άνθρωπο. Χωρίς μεγαλοστομίες και φανφάρες. Με σεβασμό κι αξιοπρέπεια.

Πριν οκτώ-εννιά μήνες με πήρε τηλέφωνο. Με ρώτησε για το γιο μου, για τη δουλειά. Και μετά μου ανακοίνωσε τα δυσάρεστα. Έτρεχα στο νοσοκομείο κι όταν το άκουσα κοκκάλωσα στο διάδρομο, δεν ήμουν σίγουρη ότι είχα ακούσει καλά. Τον έβαλα να μου επαναλάβει τη διάγνωση για να βεβαιωθώ. Ήταν ήρεμος. «Θα το παλέψουμε» , μου είπε. «Θα σε πάρω τηλέφωνο να πιούμε καφέ, να μου πεις τα νέα σου. Ελπίζω να προλάβω..», πρόσθεσε στο τέλος. Τον μάλωσα μ΄αυτή την ηλίθια αμηχανία κάποιου που δεν ξέρει τι να πει. Τρεις μήνες μετά: «Είμαι λίγο κουρασμένος Μάρω..Δε θα τον πιούμε τον καφέ σήμερα...»

Χτες το πρωί, ενώ περίμενα το γιο μου στο ωδείο, διάβασα την είδηση στο δίκτυο. Δεν το πίστευα. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα το κείμενο, λες και θα άλλαζε κάτι στο τέλος.

Δεν προλάβαμε βρε Γιώργο μου.. Κι είχα τόσα να σου πω..Καλό ταξίδι φίλε μου αγαπημένε..

Δεν προλάβαμε, Γιώργο μου!