Μου τόμαθε ο πατέρας μου αυτό…. που ήταν (για όσους δεν το ξέρουν) μέγας γελοιογράφος…
Ηταν πολυσχεδιαδέστατος (δική μου λέξη) Δεν σταματούσε ΠΟΤΕ…ακόμα κι όταν δεν είχε χαρτι σχεδίαζε με το δάκτυλο στον αέρα.
Δηλαδή αν είχε προφιλ στο FB θα έκανε σε όλους τους φίλους και τις φίλες του γελοιογραφίες… εδώ στο sdnaθα σας έφτιαχνε τα avatar....αν πήγαίναμε η Στέλλα, η Μπέσυ, η Aννα, ο Γιάννης, ο Μιχάλης σπίτι να πιούμε καφέ, θα μας έβαζε να κατσουμε όλοι σε ενα μεγάλο στρογγυλό τραπέζει στο χολ…θα καθόταν μαζί μας θα έλεγε τα τυπικά και κάποια στιγμή θα σηκωνόταν ( το charging των χαρακτηριστικών τους και της αυρας (γιατί αυτη δινει την εικόνα στον καλλιτέχνη είχε ολοκληρωθει στο μυαλό τους… τωρα πια ήταν απλά το διαδικαστικό… να το σχεδιάσει) και θα έφερνε τα χαρτιά και τους μαρκαδόρους του από το γραφείο… θα συνέχιζε κανονικά να μιλάει/ακούει αλλα ταυτοχρονα θα έκανε τις καρικατούρες τους …αστραπιαια…πόσες μπορεί να φαντασθεί κανείς; Ε, τόσες…μετα θα τις έβαζε σε εναν μεγάλο κίτρινο φάκελο για τον καθένα/μία ξεχωριστά που απ'εκω ια τον είχε κανει έργο Τέχνης με αυτα που θα έγραφε και θα σχεδιάζε ΠΑΝΩ στον φάκελο… Θα τους ξεπροβόδιζε εχοντας αγκαλιά τη μάνα μου και θα τους περίμενε με ΟΛΗ του την καρδιά για την επόμενη φορά… για νεες καρικατουρες υπο άλλη οπτική γωνία.... δεν σταματουσε λέμε....
Ηταν περίεργος τύπος.
Πίστευε ότι η Τέχνη δεν πωλείται, αλλά χαρίζεται και μάλιστα απλόχερα.
Ειχε όμως ΕΝΑ πρόβλημα.
Ερχοταν σε φοβερή αμηχανία όταν κάποιος του λεγε: "Αχ κύριε Αρχέλαε, κάντε μου μια γελοιογραφία.
-Τι γελοιογραφία;
-Ο,τι ναναι!
Αυτον τον έκανε αταλαντο.
Το "ο,τι ναναι" δεν είναι θέμα.
Ηθελε να του πεις ένα θέμα….μια λέξη… π.χ. σεντόνι.
Τοτε το ταλέντο μέσα του παταγε τέρμα το γκάζι … με εναν να κοιμαται κατω απο σεντόνι, εναν τρελλο που το σεντόνι το κανε μανδυα, εναν που τον πιασανε στα πράσα, σεντονιο αντίσκηνο, σεντονι φαντασμα, τρύπιο σεντόνι … οσο πάει ο νού σας….
Ετσι και με μενα…
Πολλοί μου λένε πές μια ιστορία απο την τηλεόραση.
Δε εχω καμμία.
Δεν μου΄ρχεται δλδ…
Είπε ο Θανάσης μοχέρ φόρεμα.
Μέσα. Την εγραψα ηδη στο μυαλο μου… τωρα μένει το typing.
Παμε λοιπόν.
Εργαζομαι σε ενα κανάλι και έχω ραντεβου με τον καναλάρχη.
Εχω σχετική άνεση μαζί του… με συμπαθεί γιατι κάθε φορά που βρισκόμασταν δεν του'λεγα για τηλεόραση…αλλά για άλλα πράγματα… βασικά για γυναίκες… που ήταν/είναι το αγαπημένο του θέμα.
Εκεί που περιμένω και φτάνει η σειρά μου κι εχω σηκωθεί για να μπώ…ορμάει μέσα μια κουκλάρα ανθυπο-TV-star.
-Αχ κύριε Αντώναρε…μισοοοοοοο λεπτό….είναι κάτι επειγον που πρέπει να πω στον Πρόεδρο…
Γυρναω την κοιταω ειναι εκθαμβωτικά κάβλα.
Φοράει ρόζ γόβες και ροζ μοχέρ φόρεμα κολλητό πάνω της .
Της χαμογελάω.
Μου χαμογελάει. (Κτύπημα κάτω απο τη ζώνη)
-Εντάξει…
-5 λεπτουλάκια μόνο…. ααααχ είστε γλύκας! Σμουτς (στον αέρα… Σκοτώνω για το άρωμά της που βεβαι μόλις εχει ανανεώσει… )
Κλείνει η πόρτα.
Ο Πρόεδρος μιλά με τη γραμματέα του.
-Μάλιστα κ. Προεδρε.
Κανείς δεν θα τους ενοχλήσει.
Περνάνε τα 5 λεπτά και όντως βγαίνει η κοπέλα έξω.
-Ευχαριστω κ. Αντωναρε…δεν αργησα ε;
-Καθόλου… Κυρία!
-Ε αλοίμονο. Πάνω απο όλα!
Ο υπεροχος μοχέρ κωλος της φεύγει προς την αίθουσα εργασίας. τα πάντα ειναι θεμα ρυθμού. Τέσπα.
Μπαίνω στο γραφείο του Προέδρου,.
-Πάμε εκεί... μου λεει και μου δείχνει το γραφείο συσκέψεων.
Βγαίνει πίσω απο το δικό του.
Γυρναω τον κοιτάω…φοράει σκούρο πουλόβερ και σκούρο παντελόνι.
αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα (αυτο είναι το γέλιο του μέσα μου)
Γελάκι μικρό (το γέλιο του εξω μου)
-Τι γελάς ρε; (μου λεει φιλικά)
-Νομίζω ότι χρειάζεστε ενα ξερό ξεσκόνισμα είστε τίγκα στο ροζ μοχέρ…. ειδικά…. το παντελόνι.
Πηγαίνει στον καθρέφτη.
Ξεραίνεται στα γέλια.
-Και βγαίνει δυσκολα το γαμημένο….
-Δεν πειράζει…σας πάει κ. Πρόεδρε.
(Τον συμπαθώ γιατι ηξερε απο πλάκες.)
Γελαγαμε 3 μερες… με εβλεπε στον διάδρομο και γελούσε.
