Είχα πολλά χρόνια να βγω Σάββατο.
Δεν μ'αρεσε από τότε που ήμουν νεαρός.
Πολύς κόσμος… πολλή βαβούρα… πολύ στριμωξίδι…
Δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.
Σήμερα (χθες) είχα τις κλειστές μου… και επειδή οι κλειστές ανοίγουν μόνο αμα τιες ανοίξεις…μπήκα στο αυτοκίνητο με σκοπό να γυρίσω όλη την Αθήνα.
Θα πήγαινα στα μέρη που ήξερα…θα πήγαινα στα μέρη που μου'χουν μάθει νεότεροι… θα πήγαινα σε άγνωστα.
Είχα διάθεση να πιω… να μιλήσω …να διασκεδάσω…. δεν δυσκολεύομαι να γνωρίσω κόσμο…καλησπέρα μου λες και χάνεις ενα δάκτυλο.
Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους/τις αναγνώστες/στριες που δεν μένουν στην Αθήνα και πιθανότατα να μην μπορούν να ακολουθήσουν το οδοιπορικό… αλλά δεν έχει και πολλή σημασία.
Τράβηξα προς το κέντρο.
Πήγα πρώτα-πρώτα εκεί που σε οδηγούν οι αναμνήσεις:
Στο Κολωνάκι και περιφερειακά του.
Εκεί που κάποτε ήταν διαβατήριο να σε γνωρίζει αυτός που κάνει πόρτα.
Ακόμα με θυμόντουσαν.
Μπήκα σε ενα…σε δυο…τρία clubs… βγήκα αμέσως με το που μπήκα.
Μα ήταν άδεια.
Οχι δε ήθελα να κάνω τον μπάρμαν ψυχολόγο μου…
Τράβηξα προς το Συνταγμα….
Αγία Ειρήνη.
Ναι…εδω γίνεται το σύγχρονο τουρλουμπούκι…
Η παλιά μου γειτονιά.
Εδώ γεννηθηκε η κόρη μου.
Ξέρω τα στενά απ' εξω κι ανακατωτά.
Παρκάρισα και προχωρησα…
Χαχαχαχα εδω δεν με ξερανε οι πορτιέρηδες -δεν εχει καν πορτιέρηδες άλλωστε…αλλα οι περιπτεράδες.
Ναι είχε κόσμο…
Οχι πολύ όμως…
Μπήκα σε ένα και πήρα μια μπύρα.
"Κρύφτηκα" σε μια γωνια και κοίταζα τον κόσμο.
Ανθρωποι κάτω των 35….
Οι άνδρες ΟΛΟΙ ίδιοι… γυμνασμένοι… Συριοι στην όψη… και ντυμένοι λες και μετα θα πήγαιναν να δουλέψουν σε οικοδομή.
ΟΚ.
Οι γυναίκες όπως πάντα: Υπερπαραγωγή… περσινή Ζαρα…
Ηταν λιγάκι αστείο το θέαμα.
Οχι δα!
Αγριάδες κάνανε.
ΟΚ… ετσι προστάζει η γενιά τους…
Δεν πήγα εκεί για να κρίνω, αλλά για να δω…
Ειχαν βγει γιατι δεν ήθελαν να μείνουν σπίτι.
Οι μόνοι που το χαιρόντουσαν (με έναν δικό τους τρόπο) ήταν τα 20χρονα… χτυπιόντουσαν με τις νότες…ακόμα κι όταν αυτες δεν ηταν χορευτικές.
Φυσικό είναι… δεν εχουν με τι να το συγκρίνουν… και η μουσική είναι πάντα μουσική…
Κάθισα κανένα μισάωρο.
Βγήκα έξω.
Καλεεεεε…πού είχε πάει ο κόσμος;
Δεν ήταν ούτε καν 3 το πρωί.
Στην Αθήνα είμαστε όχι στο Οσλο.
Πού πήγανε;
Δεν εχω ιδέα.
Κατέβηκα την Κολοκοτρώνη με το αυτοκίνητο.
Εγω θυμάμαι ότι καθημερινές βράδυ…θες τουλάχιστον μισή ώρα για να φτάσεις στη Σταδίου….
Τωρα έκανα δυο λεπτά.
Αριστερά και δεξιά άνθρωποι τρώγανε τόστ…
Α, εδω ήρθανε….
Ολοι ντυμένοι στα σκούρα… προφανώς κάτι πενθουμε….
Παμε απο την άλλη μεριά σκέφτηκα…
Ξανα πίσω…
Μοναστηράκι…Πειραιώς… Ιερά οδός….
Σκιάχτηκα…
Μονο τα πουρνάρια της Οκλαχόμα λείπανε…
Πίσω στη Συγγρού… για το σπίτι.
Οχι δεν ήταν Νοέμβρης με πουτσόκρυο και βροχή για να'ναι τόσο άδεια…
Οκτώβρης ειναι και η βραδιά υπέροχη.
Παραλιακή… ά δ ε ι α (φωτό)
Ολοι εδώ…
Ο χώρος που'χε αφήσει το αυτοκίνητο μου όταν το ξεπαρκάρισα ήταν πάντα αδειος λες και με περίμενε.
Κανείς δεν είχε μετακινηθεί.
Εβαλα τη φόρμα μου και κάθισα στον υπολογιστή.
Ολοι εδω… όπως τους είχα αφήσει πριν φύγω… στον μέσεντζερ…
Εμεινα αόρατος.
Σκέφτηκα τη βόλτα μου….
Μια μπούρδα και μισή… κρίμα τη βενζίνη που ξόδεψα.
Ειναι πολιτικότατο το άρθρο ηλιθιοι της κυβερνώσας Αριστεράς.
Δεν σας εφερε στην κυβέρνηση ο Ελληνας για να του ισοπεδώσετε το όνειρο, αλλά για να του το εκτοξέυσετε.
Ειναι όνειρο η διασκέδαση;
ΦΥΣΙΚΑ και ειναι...
Εσεις όμως ηλίθιοι, το μόνο που είδατε ήταν την κάβλα της εξουσίας….χωρίς καν αναλογισθείτε ότι ακόμα κι ο Χρυσαυγίτης αμα ερωτευθεί ή καρδιά του κτυπά αρσιτερά.
Καλή Κυριακή.
