Καλησπέρα σας.... το ξερω-ξέρω ...σας έχω πρήξει ελαφρώς ως πολύ με τον Αλέκο Σακελλάριο.... αλλά είναι ο εντυπωσιακότερος άνθρωπος που συνάντησα ποτέ... αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τη Μανίνα (πόσο την αγαπώ) Ζουμπουλάκη, που τον είχε συναντήσει και εκείνη...
Ο Σακελλάριος μου' χει πεί α π ι σ τ ε υ τ α πράγματα με τον πιο παραμυθένιο τρόπο... εγώ γνώρισα τον αγγελό μου γι αυτή τη ζωή.
Τον θυμάμαι σαν τώρα με εκείνα τα περίεργα έξυπνα μάτια που δεν ήξερες αν σου χαμογελάνε ή σε δουλεύουν...να προσπαθεί να δώσει χρώμα στη ζωή αυτού που μιλούσε.
Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον ήθελε να σου μάθει.
(Την έχω κι εγώ αυτή τη μαλακία)
Θεωρώ λοιπόν υποχρέωση μου...μ ' αρέσει κιόλα... να σας μεταφέρω αυτά που μου'χει πει…
(Και συ να το κάνεις Μανινάκι!)
Ο τύπος ήταν ο απόλυτος άνθρωπος-ορχήστρα και εκτός που ήταν ο μαέστρος της ορχήστρας, έπαιζε με μαεστρία όλα τα όργανα της ορχήστρας.
Τον συνάντησα… ας πούμε 100 φορές ε και τις 100 μου' πε ΑΛΛΗ ιστορία για το πώς εμφανίσθηκε στο θέατρο… το ήξερε ότι το ήξερα… και κάθε φορά με δοκίμαζε αν θα του τη σπάσω (να του πω δλδ: Κύριε Σακελλάριε αλλιώς μου 'τα πατε χθες)… δεν το έκανα ποτέ…. τι χαζός ήμουν ; να χάσω μια ιστορία;… και εκείνος το απολάμβανε. .. που παίζαμε αυτό το παιγνίδι. Υποθέτω οτι δεν τοκανε μόνο με εμένα αλλά πάντα ένιωθα μαθητής που ανυπομονούσε για το επόμενο μάθημα με τον δάσκαλο. Τον δάσκαλο αγαπάμε έ όχι το μάθημα…και επειδή αγαπάμε τον δάσκαλό αγαπαμε (όχι πάντα) και το μάθημα.
Εκείνος ήθελε κοινό και εγώ πρωταγωνιστή.
Ήταν μεγάλη ηθοποιάρα…. μπορούσε να βάλει τα κλάματα σε μισό λεπτό και μετά να γελάει και μετά να μιμείται και μετά να κάνει τη μύγα… και μετά να σου λέγε για το τί είναι είδηση (υπήρξε μεγάλος δημοσιογράφος… κι όταν βαριότανε σκάρωνε ένα στιχάκι….(μέγας στιχουργός)… και μετα σου έλεγε για τον έρωτα.
Ερωτευτήκατε κύριε Σακελλάριε;
Ναι πριν πολλά χρόνια… Πόνεσα πολύ.
-Επειδή δεν είχε το χιούμορ να μου παραδεχθεί οτι ήθελε κάποιον άλλον.
Ο άνθρωπος ήταν Θεός.
Δεν παιζόταν με τίποτα και για τίποτα.
Ηταν ευγενής… όχι μόνο ευγενικός…. ήταν φιλόξενος…. ήξερε να σου πάρει τον πόνο.
Σου έδειχνε συνεχώς τη χρυσή πόρτα της αισιοδοξίας…
-Δεν έχει κλειδί αυτή πόρτα…μου πε… ανοίγεις και μπαίνεις.
Θεός λέμε.
Εγραφε για πλάκα μια θεατρική σκηνή… ένα νούμερο επιθεώρησης… για πλάκα λέμε… πως γράφεις εσύ ένα μνμα στο μεσεντζερ εκείνος έγραφε ένα θεατρικό νούμερο. Σε χαρτί με στυλό… με κάτι γραμματααααααααααακια μικρά και στογγυλα σαν κεφτεδάκια…όλα μαύρα…δεν έβγαζες ούτε λέξη. Μα ούτε λέξη…
Μάνος ενας άνθρωπος τα βγαζε και τα καθαροεγραφε… ενας κύριος…
-Αν δεν ηταν αυτος…θα πουλούσα κουλούρια… ελπίζω να πεθάνω πρώτος. αχαχαχαχαχαχαχα
Δεν ηθελε να σου δειξει πόσο μεγαλος ήταν εκείνος…εβαζε τον εαυτο του σαν εναν από τους πολλούς της ιστορίας και σου έλεγε πώς το έβλεπε απ' αυτη τη θέση.
Δεν ηθελε να σε προσβάλει επειδη εσυ δεν ήξερες…δεν γελουσε στα μουτρα σου, αλλα σε αναγκαζε να γελάς μαζί του.
Ολα ηταν ενα παιγνίδι, αρκει να κρατούσες τα αυτια σου ανοικτά…αλλα αυτο ήταν ευκολο γιατι ήταν μεγας storyteller.
Σου έφτιαχνε ατμόσφαιρα… σου 'λεγε ας πουμε κάτι για τα 70'ς και ένιωθες ότι το παντελόνι σου ήταν καμπάνα.
Η στα 50'ς ενιωθες την μιζέρια…μια μαύρη μιζέρια και μετα "σου' παιρνε" το βλέμμα και το οδηγούσε σε εκείνη τη μικρήηηηη φωτεινή τρυπίτσα… που όσο την κοιτάς τοσο μεγαλώνει… σου εξηγούσε γιατι η δικιά του γεννιά βασίστηκε σ' αυτη την ακτίδα για να βγουν απ' αυτη τη μιζέρια του Πολέμου και του Εμφυλίου… κι έτσι έγραψε το "γαρυφαλλο στ α'υτίιιι", αλλά δεν στο' λεγε στο τραγουδούσε…με μια κίνηση δλδ σου' βγαζε τον μαύρο βαρυ μανδύα της μιζέριας και τσαφ σε έκανε νεράϊδο…
Ηθελε να βγω απο κει μεσα καλύτερος.
Το βασικό στην παραπάνω πρόταση είναι το "ηθελε".
Δεν ηθελε να αποδείξει οτι ήταν έξυπνος… αυτο το 'ξερε… ήθελε να δει μεχρι σε ποιο σημείο μπορεί να κονταροκτυπηθεί η δικιά του ευφία με τη δικιά σου.
Σε έκανε συμμετοχο στην ιστορία του.
Είναι θέμα αγκαλιάς.
Οκ …ωραιο είναι να σαι πάρει αγκαλιά ο σφίκτης….
Αμα σε πάρει ομως ο "Σακελλάριος"…τοτε θα σου πέσει ο κώλος…θα κανει τρία γκελ…θα κτυπήσει στον τοίχο και θα επιστρέψει στη βάση του…κλαπ.
Σκεφτομουν ότι αφου τον κοιτούσα εγω (σαν χάνος) τι θα παθαιναν οι γυναίκες.
Σε τραβουσε να συμμετάσχεις… στον δικό του απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ηταν μεγάλη μαγκιά αυτό.
Σημαίνει χορτασμένο άνθρωπο.
Ηταν πολύ περιποιητικός. νεράκι…γλυκο του κουταλιου…μήπως κανένα ουσικάκι?
Καθόμουν σε εναν μικρό διθέσιο καναπέ… κι εκείνος απέναντι στο γραφειο… κάτω από τα θεατρικά του έργα και το πορτρετο της μαμάς του.
Οταν ηθελε να σου πει κάτι που γουστάριζε…πεταγόταν σαν γάτα, ερχόταν κλατς διπλα μου στον καναπέ και μου το'λεγε ως μυστικό…. και μετα ξανα πίσω στο γραφείο.
- Η εξυπνάδα ειναι μοναχικό σπορ… δεν φέρνει ευκολα την ευτυχία …μου σφύριξε κάποτε.
-Εισαι εξυπνος… μου πες μια φορά από την μακρυνη "αυστηρη" θέση του γραφείου.
-Ευχαριστω…του είπα…
-Η πιο ευκολη παγίδα για έναν βλάκα ειναι να του πεις ότι είναι έξυπνος. Τον έχεις του χεριού σου για πάντα. Εσενα όμως δεν το λέω γι'αυτο.
-Ευχαριστω… τότε γιατί το λέτε;
-Γιατί υπάρχουν δυο είδη έξυπνοι.
-Ναι… αυτός που το δείχνει και αυτός που δεν το δείχνει. Εμείς οι δυο είμαστε α' αυτούς που όχι μόνο το δείχνουμε, αλλά το βροντοφωνάζουμε κιόλας.
-Χαχαχαχα ναι.
-Οι πιο έξυπνοι είναι αυτοί που ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΊΧΝΟΥΝ.
-Πετάγεται όρθιος…καθεται δίπλα μου…με πιάνει απαλά φιλικά από τους ωμους και μου λέει:
-Ομως αγόρι μου οι πιο ευτυχισμένοι είναι αυτοί που ΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ…γιατι το γλεντάνε! Εμείς δλδ.
Στη ζωη μου θαχα πετύχει πολλά…αν κρατούσα το στόμα μου κλειστό.
Επαγγελματικα θα σας έγραψα τωρα από το Αμστερνταμ ή τη Ρωμη… και ερωτικά θα'χα οποιαδήποτε γυναίκα ποθούσα ή ερωτευομουν…
Δεν τοχω κλειστό όμως το ρημάδι.
Αμα κανεις μαλακία θα στο πώ αργά ή γρηγορα… ερχεται η απάντηση και κολλάει κλάτς στην εξοδο του μυαλού μου… αργα η γρηγορα θα βγει. Οπως θα βγει και το καλό…το χάδι... η στηριξη.
Γι' αυτο αλλες φορές οι άνθρωποι με αγαπουν και άλλες όχι…
Οπως και να 'χει εγω θα σου πω μια ιστορία… με την ελπίδα οτι θα αναγνωρισεις τον εαυτο σου σε κάποοιον ρόλο.…αν δεν σ αρεσει ή αν τον λάτρευεις αυτον τον ρόλο…είναι δικό σου θέμα.
Χθες επινα καφέ με μια φίλη μου…ήρθε μια δικιά της γνωστη…και κλείσανε να συνεργαστουν μετα τις διακοπες της κοπέλας… η φίλη που ήταν και το αφεντικό ήταν πολυ θερμη μαζί της… πολύ φιλική…
-Με τον Γιάννη θα πάς διακοπές;
-Ε βέβαια… αραβωνιαζόμαστε τον Σεπτέμβρη…είμαι 25 και είμαστε από τα 19 μαζί… να ησυχάσουν και γιαγιάδες θείες κ.λ.π, θα παντρευτούμε σε δυο χρόνια…
-Μπράβοοοοοο…της είπε η φίλη μου
Εγω έβαλα την παλάμη στο στόμα μου και σταματησα αυτα που έβγαιναν ακατασχετα απο μέσα μου.
-Αχ… ναι … όλα πάνε κατ'ευχήν … όλα τέλεια! είπε η μελλουσα αραβωνιάρα…
Γυρισα και την κοίταξα…φυσικα με το χέρι στο στόμα. Οι λέξεις τσιμπάγανε την παλάμη μου...
Μια χαράαααααα κοπέλα.
-Καλέ τί έπαθες…είπε η φίλη μου…
-Γεια σας... είπε η κοπέλα κι έφυγε….
Την πιο κατάλληλη στιγμή.
Ηπια τον καφέ μου περήφανος με τον εαυτο μου…
Η κοπέλα πάει με χίλια στον απέναντι τοιχο…. Εκτός αν είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα..αλλα αν θυμάμαι καλά στην προκειμένη… (με τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα ντε) οι γιαγιάδες και οι θείες δεν πολυ-θέλανε.
Ομως το 'πε γεματη χαρά… Με ενα χαμόγελο μεχρι τ αυτια… για ενα περίεργο ανεξηγητο λόγο οι περισσότεροι μελλοθάνατοι χαμογελάνε.
Θα 'χα κανει απλώς τον έξυπνο λεγοντας της για τον τοίχο…και θα με αντιπαθούσε κι απο πάνω… άσε που από το ένα αυτι θα της εμπαιναν και απο το άλλο θα της έβγαιναν… θαχα απλώς κλωτσήσει το όνειρο της …Γιατι; για να δείξω οτι είμαι εξυπνος … Το βούλωσα… τότε εγινα πραγματικα έξυπνος…
Καταλάβατε…απλώς σας είπα μια ιστορία… μερικοί και μερικές έχετε ρόλο…αποκλείεται να μην το σκεφτείτε…
Α π ο κ λ ε ι ε τ α ι λέμε…
Το κόλπο στη ζωη δεν ειναι τι κάνεις… αλλα τι δεν κάνεις επειδή δεν πρέπει να το κάνεις. Εσυ κρίνεις τι πρέπει και τι δεν πρέπει...κι αυτο είναι που το κάνεις δύσκολο.
Mάλλον ήταν ο παππούς που ποτέ δεν είχα… ίσως να ήμουν ένα από τα εγγόνια του που ποτέ δεν είχε.
Είναι ωραίο ναχεις γνωρίσει εναν άγγελο στη ζωή σου
Trust me!
Αααααα και το πιο ωραίο. Μια φορά μου'πε ενα "μυστικό"!
-Οταν πεθάνω και θες να περάσεις μια δυσκολη άποψη... γραψε "όπως μου'πε ο Αλέκος Σακελλάριος!"... κι αν θέλουν να 'ρθουν να τους το επιβεβαιώσω."
Θεός λέμε.
