Για πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα στο Λονδίνο το 1974.
Μου έκαναν εντύπωση δυο πράγματα:
1.που οδηγούσαν αριστερά και 2. πόοοοοοοσοι άνθρωποι από τις πρώην αποικίες (κι όχι μόνο) κυκλοφορούσαν αναμεσα στους ιθαγενείς Εγγλέζους. Ανθρωποι με τουρμπάνια και φλεγματικό βρετανικό χιούμορ… μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι όλοι μαζί… πάντα αγαπούσα τη συνάντηση των πολιτισμών.
Χθες μια φίλη μου γιατρός (που έχει κάνει χρόνια στην Αγγλία) μου είπε:
"Μιλούσα με ένα φίλο που είναι στο Σέφιλντ
Κ μου είπε οτι ειναι φρίκη
Είπε κάποιος άρρωστος σε έναν Αιγύπτιο γιατρό
Τι κανεις εδώ; Ψηφίσαμε να φύγετε
Πήγαινε να πακετάρεις"
Πού; στην Αγγλία… Εκεί που αγαπησα(με) την πολυπολιτισμικότητα.
Σε μια χώρα που όλο το ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό ειναι ξένοι και που το εθνικό τους σύστημα υγείας αποτελείται 87% απο αλλοδαπούς!
Η υπόλοιπη Ευρωπη άνοιξε πρόσφατα τα συνορα της και δέχτηκε αλλοδαπούς από την Αφρική. Και μετα τα ξανακλεισε. Με άλλα λόγια τους παγίδεψε. Δεν θέλω να σκεφτώ τι πρόκειται να γίνει σε χώρες που ο ρατσισμός είναι η δεύτερη (;) φύση τους.
Και εμείς εδω ασχολούμαστε με τους λόγους που η Ρούλα Κορομηλά έφυγε από την εκπομπή της. Ποια; η Ρούλα που έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τις γενιές που αποκοίμισε. Το Fb είναι τίγκα απο γκομενάκια με μπικίνι στις παραλίες και με νεαρούς με γραμμωτούς κοιλιακούς. Λες και ζούμε (σ)τη νιρβάνα μας. Πας να τους μιλήσεις και η απάντηση είοναι σταθερή: "Ωχούυυυυυυ βαριέμαι!"
Κανείς δεν βλέπει τις στρατιές των ανθρώπων που πεινάνε.
Τα εστιατόρια (σε μια φύσει τουριστική χώρα) το πρώτο και μοναδικό μεγαλοφυές που σκέφτηκαν για λύση είναι η απόλυση του προσωπικού και το τίναγμα των τιμών προς τα πάνω.
Χιλιάδες νέοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα και έφυγαν για ενα καλύτερο αύριο. Για να είμαι ειλικρινής τους ζήλεψα… τωρα ανησυχώ. Τ αυγό του φιδιού αυτη τη φορά θα είναι μεγαλύτερο και από της στρουθοκάμηλου. Ο προσηλυτισμός στον διάβολο αγκαλιάζει τα νέα παιδιά, που συνεχίζουν να αγνοούν την πραγματικότητα της ιστορίας.
Πόσα χρόνια πέρασαν από το κατασκότεινο 1938?
Μόλις 78… και όλοι το ξέχασαν… ζουν ακόμα εκείνοι που ζούσαν και τότε…
Ξεχνιέται η φρίκη;
Αποδείχτηκε ότι ξεχνιέται…ευκολάκι μάλιστα.
Γαμιούνται (την υπογραμμίζω τη λέξη) όλοι εκείνοι οι συναδελφοι μου που χάρη της τηλεθέασης επώασαν τα αυγό του φιδιού και το προσέφεραν γευστικότατη ομελέτα σε γενιές παιδιών που θαμπώθηκαν… και ξέρετε ποιό είναι το φρικτότερο όλων; ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΠΟΥ ΘΑΜΠΩΘΗΚΑΝ!
Ντρεπομαι που το γράφω, αλλά στο απόλυτο σκοτάδι αμα πιάσεις σκατά μπορεί να νομίζεις ότι είναι μετάξι.
Το ΜΕΓΚΑ ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας παρααπαίει…. και ούτε ένας ή μία που βγήκαν παμπλουτοι και διάσημοι από τον τηλε-οχετό δεν έχει βγει να πει λέξη… Και εμείς μένουμε παγωμένοι στους καναπέδες.
Προχθές αργα το βράδυ μια νεαρή αγαπημένη μου φίλη μου άφησε μνμ ότι έρχεται από τη Σαλαμίνα όπου είχε πάει για μια γιορτή.
-Ερχομαι να σε πάρω της είπα.
-Μα μην μπαίνεις στον κόπο.
-Μα γιατί;
-Γιατί έτσι.
Πήγα… δεν είναι δίπλα το Πέραμα.
Μπήκε στο αυτοκίνητο…
Στι διαδρομή διάφοροι περίεργοι ρακένδυτοι τύποι στεκόντουσαν στην άκρη του δρόμου. Δεν περίμεναν τίποτα…απλώς ηταν εκεί. Πεινασμένα αγριεμένα ζόμπι στον δρόμο.
Η ασφάλεια του αυτοκινήτου δεν της έδωσε την ευκαιρία να τους προσέξει.
Σε ένα φανάρι ενας στην κυριολεξία εξαθλιωμένος άνδρας μας κτυπησε απότομα το τζάμι.
Χέστηκε πάνω της.
-Να γιατι… της είπα πατώντας το γκάζι στο πρασινο που ευτυχώς άναψε την ίδια στιγμή.
Οσοι δεν εχετε δει το ΜΑD MAX προτείνω να το δείτε… προφητική ταινία.
Η πείνα, ο φόβος και το μίσος είναι εκρηκτικός συνδυασμός. Ολα τα κακά στην ιστορία έγιναν όταν αυτα τα τρία ενώθηκαν.
Δεν το βλέπετε; Στραβοί είστε;
Τι φανταζεστε ότι θα γίνει στα επόμενα 2-3 χρόνια;
Θα σας προσλάβουν στο δημόσιο;
Τι περιμενετε ολοι εσείς που σας κλέψανε το όνειρο;
Τον έρωτα;
Πάτε καλά;
Την ελπίδα;;
Συγγνωμη, αλλα πρόλαβε και πέθανε προτελευταια αυτη τη φορά.
Την τύχη;
Καλά κρασιά.
Ξερω … ξερω και σ' αυτο το άρθρο θα βγουν 2-3 νουμερο-λάγνοι να μου εξηγήσουν.
Δεν μ ενδιαφερει ο λόγος τη δυστυχίας…αυτο πάει πέρασε… μ' ενδιαφερει μόνο η δυστυχία.
Μην μου το αναλύετε… Η αναλυση δεν είναι φαγητό.
Εγραψα τις προάλλες ότι αυτος ο μαλακισμένος τοπικισμός που μας διακατέχει είναι τρομερά επικίνδυνος. Η Ελλάδα (κι όχι μόνο όπως βλέπετε… Τέξας, Σκωτία κ.λ.π.) κινδυνεύει να κατακερματισθεί… τα παιδιά μου ζουν στη Θεσσαλονίκη, δεν θέλω να χρειάζομαι διβατηριο για να πάω να τα δω. Σταματείστε τη μαλακία ΑΜΕΣΩΣ.
Στην πολιτική σκηνή δεν υπάρχει ούτε ενας/μία σοβαρη προσωπικότητα. Το βλέπετε έτσι;
Αν αρρωστησει σοβαρά το παιδί σας ποιός θα το σώσει; τα ελληνικά νοσκομεία που δεν έχουν ούτε ιώδειο; ή θα το πάτε στην Αγγλία;
Θαυμάζω το χιούμορ μας στο διαδίκτυο…σοβαρά το λέω… όμως δεν είναι η λύση ούτε η καταλληλη στιγμή.
Στους μελλοθάνατους δεν λες ανέκδοτα.
Βία!
Παντού βία… από τις διαπροσωπικές σχέσεις μέχρι στα σκοτεινά σοκάκια αυτής της παραδοσιακά χαρούμενης χώρας.
Πόσο καιρο έχετε να δειτε ανθρωπους να γελάνε με τη ψυχή τους δημοσίως; Γινεται ζωή χωρίς γέλιο και μάλιστα αυθόρμητο;
Οχι αυτά που γράφουμε στο ΦΒ δεν είναι χιούμορ…ΚΡΑΥΓΕΣ είναι… άναρθρες μάλιστα.
Ολοι είναι μόνοι και μόνες. Η μοναξιά είναι κάκιστος σύμβουλος.
Η δυστυχία δεν είναι ομαδικό σπορ.
Η Αγγλία είναι εξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Οι Αγγλοι είναι επιτέλους μόνοι στο νησί τους όπως πάντα ήθελαν.
Είναι σίγουρο ότι θα ακολουθησουν κι άλλες χώρες.
Αυτο είναι το τέλος της Ε.Ε.
Οι ηλίθιοι τεχνοκράτες τελικά νίκησαν… έβαλαν τους αριθμούς πάνω από τους ανθρώπους.
Ζούμε εναν πόλεμο.
Τα χαρακώματα είναι οι ψυχές μας.
Ζουμε την παγκόμιια νύχτα… που μην ξεχνάτε…κατάπιεεξαφανισε τους δεινόσαυρους…
Με τον πρώτα πυροβολισμό ο πόλεμος θα πάψει ναναι θεωρητικός.
Είθε ο Θεός να μας βοηθήσει.
ΥΓ. Και τελειώνω με κάτι που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα'γραφα ποτέ. Τα παιδια μου είναι το παν στη ζωη μου, αλλά αν είχα σήμερα την επιλογή θα επέλεγα να μην τα κάνω.
