Την έχω κρατήσει αυτη τη φράση γιατι κρύβει μιa από τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής.
Είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ σίγουρο ότι στον πλανήτη υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεγαλύτερες ικανότητες από τους Ολυμπιονίκες… σπουδαιότερο ταλέντο από τον Μότσαρτ… σπό τον Τζακ Νίκολσον κ.λ.π.
Απλώς δεν δοκίμασαν ποτέ.
Μα επειδή η ζωή δεν τους οδήγησε σε έναν βατήρα, σε ενα σκαμνί πιάνου ή στο θέατρο/κινηματογράφο κ.λ.π.
Αν προσέξει κανείς τις συνεντεύξεις πολλών από τους διάσημους θα διαπιστώσει ότι εξαιρετικά συχνά-πυκνά δηλώνουν ότι όλα έγιναν κατα τύχη.
Δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε ότι αν π.χ. ο Μότσαρτ είχε γεννηθεί στο…Καστελόριζο θα ήταν αυτός που όλοι ξέρουμε ότι είναι… κι όμως η μουσική στο μυαλό του θα ήταν οι ίδιια…είτε είχε γεννηθεί στη Βιένη είτε στη νοτιοδυτική Μογγολία.
Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν ακράδσντα ότι ο καθένας κρύβει/εχει κάποιο/α ταλέντο.
Δυστυχώς οι συννθήκες, το περιβάλλον, η καθημερινότητα, οι ανάγκες …πείτε το όπως θέλετε… τις περισσότερες φορές το καταδικάζουν να μείνει θαμένο.
Πριν απο χρόνια σε ενα εστιατόριο που πήγαινα συχνά εργαζόταν μια νεαρή σερβιτόρα.
Δεν εχω ξαναματαδεί τέτοιο ταλέντο.
Χόρευε, τραγουδούσε, είχε την καλύτερη ατάκα, αυτοσχεδιάζε.
Δεν θα'ταν πάνω από 18-20 ετών.
Ολοι την αγαπούσαν
Η καινούργια Ρένα Βλαχοπούλου. Χωρίς υπερβολή… μου τη θυμιζε τόσο πολύ.
Με συγκινούν τα ταλέντα των ανθρώπων.
Ντρεπόμουν να της πω αυτο (το αυτονόητο) που είχα στο μυαλό μου… (τότε ημουν διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων του MEGA και είχα την άνεση να την βοηθήσω)… έπρεπε όμως να δω πρώτα τι είχε εκείνη στο μυαλό της.
Αφησα να περάσουν μερικές μέρες…πήγαινα συχνά γιατι το εστιατόριο ήταν ακριβώς κάτω από το σπίτι μου.
Κέρδισα την εμπιστοσύνη της…
Τότε την ρώτησα:
-Τι θες να κάνεις στη ζωή σου;
Με κοίταξε με τέλειο θεατρικό ύφος έβαλε το χέρι στη μέση και μου είπε με ένα χαμογελιο που έλαμπε:
-Να μπώ στο Λιμενικό Σώμα.
Έμεινα αυτο που λενε "μαλάκας".
-Και όλο αυτό;
-Ποιό αυτό;
-Το ταλέντο.
-Ποιό ταλέντο;
Η κοπέλα το'χε όλο το πακέτο, αλλά δεν είχε ιδέα ότι το'χε.
Της εξήγησα. ήρεμα και σοβαρά.
-Θα αστειεύστε!
-Γιατί το λες αυτό; Σοβαρολογώ.
Σοβάρεψε και εκείνη.
-Ωραια να πάτε τότε σημερα στη μάνα μου, που κάνει 3 δουλειές του ποδαριού για να ζήσουμε και να της πείτε οτι θα εγκαταλείψω τη δουλειά μου για να γίνω θεατρίνα.
Εσκυψα το κεφάλι και της ζητησα συγγνώμη.
Λάθος στιγμή…λάθος προσέγγιση…στον σωστο άνθρωπο… τι να το κάνεις όμως;
Το ίδιο μου΄χει συμβεί και με άλλους ανθρωπους.
Οχι μία αλλά πολλές φορές.
Δεν το τολμούν… ή το αγνοούν. Το ίδιο είναι
Στο site μου το www.iHappy.gr βασικά γραφουν οι άλλοι… έτσι το'χω σκεφτεί… γραφουν υπεροχα άνθρωποι που δεν εχουν καμμιά (επαγγελματική) σχέση με το γράψιμο. Πολλοί είναι αυθεντικά ταλέντα. Μένω άναυδος όταν διαβάζω τα κείμενα τους… κι όμως κανένας τους δεν έγινε δημοσιογράφος… οι περισσότεροι σχολούνται με πράγματα που δεν πολυγουστάρουν.
Ζούμε σε μια εποχή που τα περισσότερα (για να μην πω όλα) που μας έχουν διδάξει/επιβάλει δεν ισχύουν.
-Τι θα κάνουμε; είναι η ερωτηση απο όλους.
Λεω να κάνουμε αυτο για το οποίο γεννηθήκαμε.
Μονο έτσι θα φωτίσουμε το γαμημένο σκοταδι που μας έχει θανάσιμα αγκαλιάσει.
Ελάτε τωρα… ο καθένας και η καθμία…ξέρει τι εννοώ.
Δοκιμάστε το…
Θυμηθείτε τι είπε ο Ολυμπιονίκης:
-Το βραβείο αυτο το αφιερώνω σε όσους θα πηδούσαν ψηλότερα από μένα, αλλά δεν δοκίμασαν ποτέ.
