«Πες όχι στο ρατσισμό», λέει το σλόγκαν της ΦΙΦΑ. Χρόνια τώρα. Δεκαετίες. Και το βλέπουν οι ρατσιστές και τα κάνουν πάνω τους.
Ο ρατσισμός δεν καταπολεμιέται με σλόγκαν. Το πώς καταπολεμιέται, το πώς νικιέται, είναι μια άλλη ιστορία. Πολύ μεγάλη. Και μάλλον ατέλειωτη.
Εξάλλου οι ρατσιστές είναι, κατά βάση, ηλίθιοι. Και η ηλιθιότητα, ως γνωστόν, είναι ανίκητη.
Πάρτε για παράδειγμα το ποδόσφαιρο. Τριάντα τρία χρόνια στο κουρμπέτι, έχω δει (κι έχω ακούσει) πολλά. Της ηλιθιότητας την αποθέωση.
Ο ρατσιστής οπαδός αποθεώνει τον Ολισαντέμπε. Μανωλάκη εε, βγάλ’ την έξω οο, και τα λοιπά. Και αποκαλεί σκυλάραπα τον Καρεμπέ. Και το αντίστροφο.
(Τυχαίο το παράδειγμα. Το ανέφερα επειδή τότε έκανα ρεπορτάζ και το βίωσα από πρώτο χέρι).
Δε χρειαζόταν, με άλλα λόγια, το προσφυγικό δράμα για να συνειδητοποιήσει ο μέσος νους ότι ο ρατσιστής είναι ηλίθιος.
Μια ανθρώπινη ψυχή βλέπει το πρώτο φως της ζωής πάνω στις λάσπες της Ειδομένης και το σχόλιο του ρατσιστή είναι: «Καλά, μας δουλεύουν; Πρόσφυγες είναι αυτοί; Πέφτουν βόμβες κι αυτοί κάνουν παιδιά;».
Ε ναι, αποστομωτικό το επιχείρημα. Καθότι είναι τοις πάσι γνωστό ότι από το 1939 ως το 1945 στη βομβαρδιζόμενη Ευρώπη ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.
Εννοείται βέβαια ότι το πανηλίθιο «επιχείρημα» στοχεύει αλλού. Να «αποδείξει» δηλαδή ότι αυτοί που περνάνε απ’ την Ελλάδα δεν είναι πρόσφυγες, είναι «λαθρομετανάστες». Και επομένως, πρέπει να βγούμε με τα ψαροκάικα στο Αιγαίο και να τους πνίξουμε όλους «που θα σκοτώσουν τ’ αδέρφια μας, θα βιάσουν τα παιδιά μας, ΘΑ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».
Και δεν πα’ να τους λες ότι η Ελλάδα δεν εξισλαμίστηκε μετά από 400 χρόνια τουρκοκρατίας, θα εξισλαμιστεί τώρα από μερικές χιλιάδες δυστυχισμένους, ξεριζωμένους απ’ τον τόπο τους (που είναι ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ απ’ τη χώρα, κανείς δε θέλει να μείνει εδώ, όπου φύγει φύγει, τι διάολο, ξύπνιοι είναι, βλέπουν σε τι μπανανία έχουν έρθει), δεν πα’ να τους τα λες όλ’ αυτά, εκείνοι το χαβά τους.
Και δεν πα’ να τους λες ότι, σύμφωνα με τα ΕΠΙΣΗΜΑ στοιχεία του ΟΗΕ, το 88% της προσφυγικής/μεταναστευτικής ροής που εισέρχεται στην Ελλάδα προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες, αυτοί το βιολί τους, εξάλλου, σιγά μωρέ, τι ξέρει ο ΟΗΕ, ο Άδωνις κι ο Πλεύρης ξέρουν καλύτερα.
Τους τα λες όλ’ αυτά κι εκείνοι απαντάνε με τη γνωστή βλακώδη χρυσαυγίτικη κασέτα: "Εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά...", "'άμα σ' αρέσουν οι ξένοι να τους πάρεις σπίτι σου". Και μετά ωρύονται και σκούζουν ότι δε σέβεσαι τη διαφορετική άποψη.
Μάλιστα. Τη «διαφορετική άποψη».
Διότι, ως γνωστόν, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός, το μίσος ανθρώπου για άνθρωπο είναι απλώς «άποψη».
Όχι, ρε, δεν είναι άποψη!
Είναι ο φασισμός, ηλίθιε…
