Οι τζιχαντιστές δεν μπήκαν στη ζωή μας το βράδυ της Παρασκευής. Σοκάριζαν εδώ και καιρό την κοινή γνώμη με εκτελέσεις, αποκεφαλισμούς, καίγοντας ανθρώπους ζωντανούς, εκδίδοντας μανιφέστα για μαζικές επιθέσεις. Το χτύπημα στο Παρίσι επιβεβαίωσε με τον χειρότερο τρόπο ότι το χειρότερο είδος που κατοικεί στη ζωή είναι ο άνθρωπος. Και οι ιδεολογίες που παράγουν φανατικούς.
Οι τζιχαντιστές είναι σήμερα ό,τι πιο εξτρεμιστικό κυκλοφορεί. Αλλά δεν είναι το μόνο. Είναι, πιθανόν, το πιο επικίνδυνο. Κι αν, προς το παρόν, δεν έχουμε μπει ακόμα σαν χώρα στο μάτι τους, δεν σημαίνει πως δεν ευδοκιμεί και εδώ ο φανατισμός. Έχουμε κι εμείς «τζιχαντιστές», αλλά άλλου είδους. Με άλλες ιδεολογίες, που έχουν όμως ως κοινό παρονομαστή τη θρησκεία. Όχι απαραίτητα τον χριστιανισμό, τον βουδισμό ή τον Αλλάχ.
Η κοινωνία έχει πρόβλημα συνολικά. Ωστόσο προφανώς εθελοτυφλούμε αν θεωρούμε ότι δεν έχουμε φανατικούς, έτοιμους να σκοτώσουν. Δεν έχουμε τζιχαντιστές, αλλά έχουμε κι εμείς αρρωστημένα μυαλά. Ανθρώπους που έχουν ποτίσει τον εγκέφαλό τους με θεωρίες συνωμοσίας και που προσπαθούν να ξεπαστρέψουν οτιδήποτε αντιτίθεται σε αυτές.
Αν διαβάσεις τις αληθινές ιστορίες των εκτελεστών αυτοκτονίας, σου σηκώνεται η τρίχα. «Ο Αλλάχ μας διέταξε να περάσουμε τη θάλασσα… Έπιασαν τους άλλους δύο στο Βέλγιο αλλά ο Αλλάχ βοήθησε ώστε να μην πιάσουν εμένα… Πέρασα με τη βοήθεια του Αλλάχ τα σύνορα της Γαλλίας… Ο Αλλάχ το ήθελε να γίνει έτσι… Έπρεπε να πεθάνουν στο όνομα του Αλλάχ»… Και σοκ και δέος και ανατριχίλα…
Τα φαινόμενα των μαζικών δολοφονιών δεν έχουν φτάσει ευτυχώς ακόμα στα μέρη μας. Υπάρχουν όμως, μαζικά αρρωστημένα μυαλά, οι δικοί μας «τζιχαντιστές», οι άρρωστοι, οι φανατισμένοι…
Δεν ήταν «τζιχαντιστής» ο Ρουπακιάς που σκότωσε τον Φύσσα επειδή δε συμφωνούσε με την ιδεολογία του; Δεν ήταν ένας τρομοκράτης αυτός που σκότωσε δύο ανθρώπους επειδή στέκονταν έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής;
Δεν είναι «τζιχαντιστές» αυτοί που δίνουν ραντεβού θανάτου; Αυτοί που κάλεσαν Σέρβους και Κροάτες στο όνομα μιας δήθεν αδελφοποίησης ή μιας οπαδικής θρησκείας και τους έβαλαν να σκοτωθούν;
Τρομοκράτες είναι, αλλά τους προσφωνούμε αλλιώς. Και όσοι εκτελούν συμβόλαια θανάτου όχι επειδή πληρώθηκαν για να το κάνουν, αλλά κυρίως επειδή είναι άρρωστα μυαλά. Τύποι τελειωμένοι από τη ζωή, που έχουν αποβληθεί από την ίδια την κοινωνία. Ίσως δεν έχουν σκοτώσει μαζικά ή δεν έχουν σκοτώσει φυσικά.
Υπάρχουν συμβόλαια θανάτου κυριολεκτικά, υπάρχουν και μεταφορικά. Τα συμβόλαια θανάτου δηλαδή, που εκτελούν προκειμένου να σε βγάλουν από τη μέση.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει βιομηχανία «τζιχαντιστών» και στην Ελλάδα. Άνθρωποι φανατισμένοι ως το μεδούλι, είναι έτοιμοι να σκοτώσουν ή να «σκοτώσουν». Να εκτελέσουν ή να προκαλέσουν το αίμα.
Υπάρχουν και στη δική μας κοινωνία, την αθλητική. Έχουν καταγραφεί και θάνατοι. Όχι μαζικοί, μην εξισώνουμε γεγονότα, αλλά εδώ δεν μετράμε νεκρούς. Μετράμε την αρρώστια και το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η ψυχασθένεια. Είναι ξεκάθαρο πια ότι οι άνθρωποι νιώθουν πως εκτελούν εντολές του δικού τους Αλλάχ.
Όπως ακριβώς υπάρχουν οι ισλαμοφασίστες, έτσι ευημερούν και οι οπαδοφασίστες. Δηλαδή οι άνθρωποι που όταν κάποιος έχει αντίθετη με τη δική τους γνώμη, ξεκινάνε τη γνωστή μέθοδο των τριών: Εκβιασμούς, ευθείες απειλές, χτυπήματα κάθε είδους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνομαι δέκτης εξτρεμιστικών επιθέσεων. Όσοι ξέρουν... ξέρουν.
Εννοείται πως είναι χαμένος χρόνος και κόπος η αντιπαράθεση με τρομοκράτες. Σα να έρθεις στα χέρια με κάποιον που είναι βουτηγμένος στα σκατά. Όχι μόνο μετά από ένα λεπτό θα βρωμάς κι εσύ, αλλά και ένας ανυποψίαστος πολίτης δεν θα μπορεί να ξεχωρίσει πώς ξεκίνησε και ποιος είναι ο ένοχος. Οπότε ας το αποφασίσει η δικαιοσύνη. Ξανά. Εκεί που τρώνε κάθε τρεις και λίγο τα μούτρα τους και μυαλό δε βάζουν.
Το ζήτημα όμως, δεν είναι προσωπικό. Είναι θεσμικό. Η Πολιτεία και οι Αρχές έχουν εκθρέψει, με την ανομία ή την έλλειψη βούλησης, ένα τέρας που έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Έχουν εκθρέψει στις τάξεις του αθλητισμού ένα τέρας αλητισμού. Οι οπαδοφασίστες εκμεταλλευόμενοι την ανοχή όλων των προηγούμενων ετών νιώθουν πως έχουν δικαίωμα να πάρουν τα μικρόφωνα, τα πληκτρολόγια και να τα χρησιμοποιήσουν σαν καλάσνικοφ χτυπώντας όσους δεν ελέγχονται. Λίγο ακόμα να τους αφήσουν και θα πάρουν τα κανονικά όπλα όταν αντιληφθούν οι φουκαράδες του τάλιρου ότι χάνουν τον χρόνο τους πετώντας σκέτη λάσπη.
