Η Χρυσή Αυγή παραμένει τρίτη πολιτική δύναμη της Ελλάδας. Κάποιοι απορούν και πέφτουν από τα σύννεφα. Και κάποιοι απλώς την πέφτουν σε έναν δημοσιογράφο (τον Θανάση Ασπρούλια εν προκειμένω αλλά το όνομα δεν έχει σημασία) επειδή διαφωνούν με τις απόψεις του και θεωρούν το σάιτ στο οποίο εργάζεται ενοχλητικό. Δεν ξέρω αν βλέπετε τη σύνδεση. Για εμένα πάντως είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Είναι σχεδόν αυταπόδεικτη.
Το έγραψα τη Δευτέρα, το επαναλαμβάνω και σε αυτό το κείμενο. Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής συνιστούν πρόβλημα, όχι όμως μεγαλύτερο από τις φασίσουζες συμπεριφορές που καταδυναστεύουν την ελληνική κοινωνία.
Για να το θέσω πιο απλά: Άκουσες ότι κάποιοι έβρισαν και χτύπησαν τον Θανάση Ασπρούλια; Και σκέφτηκες; «Εντάξει μωρέ, τα θέλει ο κώλος τους εκεί στο SDNA»;
'Η μήπως σκέφτηκες: «Καλά του έκαναν του τσάτσου! Τσακίστε όλα τα πράσινα γιουσουφάκια»;
Βρίσκεις τη βία (σωματική, λεκτική ή ψυχολογική) θεμιτή και αναγκαία, προκειμένου να μπουν μερικά «πουστράκια στη θέση τους»;
Γράφεις στα σάιτ και στα social media σχόλια όπως: «Ναι ρε, όλοι οι ΑΡΔ στο ταμείο ανεργίας» με αφορμή την απόλυση Σπυρόπουλου;
Αντιλαμβάνεσαι τους αντιπάλους ως «εχθρούς», την αντίθετη άποψη ως «πόλεμο»;
Πιστεύεις ότι η ανταλλαγή επιχειρημάτων ακόμα και ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικές πλευρές είναι εφικτή μόνο με μπινελίκια, προσβολές, απειλές ή και σφαλιάρες;
Θέλεις μπράβους στα δημοσιογραφικά για να επιβάλλουν την τάξη σε κάτι μαλακισμένα που νομίζουν ότι έχουμε δημοκρατία;
Ψιλοκαυλώνεις με τις χυδαίες επιδείξεις δύναμης του μεγάλου πρόεδρα και γουστάρεις τις ελεεινές αναρτήσεις στα social media του κραταιού διευθυντή επικοινωνίας της ομάδας σου;
Τότε φιλαράκι, συγγνώμη που στο λέω εγώ, αλλά είσαι φασιστάκος. Ένας φασιστάκος με μπόι πινέζας. Γεμίζεις τα κενά και τις ανασφάλειες του με μίσος και μαγκιά – κλανιά, περιφέρεις με θράσος τη δηλητηριώδη βλακεία σου σε στάτους, tweets ή και αεροδρόμια, προβάλεις στους άλλους την εσωτερική σου ασχήμια, κορδώνεσαι για γενναίος και μαχητής, μέχρι να κοιταχτείς στον καθρέφτη το βράδυ, όταν μείνεις μόνος σου και να δεις αυτό που βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι: Ένα δειλό και βαθιά κομπλεξικό ανθρωπάκι. Ένα γελοίο χρυσαυγιτάκι δηλαδή, ανεξαρτήτως τι ψήφισες, ανεξαρτήτως τι ιδεολογία –νομίζεις πως– κουβαλάς.
