MENU

Άκου μάνα. Η Μάγδα Φύσσα δεν είναι κάποια που σε λίγα χρόνια θα σου θυμίζει κάτι όταν τη βλέπεις στο δρόμο.

Άκου μάνα. Η Μάγδα Φύσσα δεν είναι το πρόσωπο της Δίκης των Ναζί.

Άκου μάνα. Η Μάγδα Φύσσα δεν είναι η μάνα του Παύλου.

Η Μάγδα. Η Μάγδα είναι η μάνα μου. Θα μπορούσε να είναι η μάνα μου, η μάνα σου. Όπως κι εγώ ή εσύ θα μπορούσες να έχεις τρεις τρύπες στο στέρνο, επειδή δεν άρεσαν στους Ναζί οι στίχοι σου. Οι μουσικές σου. Οι ζωγραφιές σου. Τα γραπτά σου. Τα πιστεύω σου. Το δέρμα σου. Το βλέμμα σου. Όλα όσα είσαι. Όλα όσα έζησες. Όλα όσα υπέφερες. Όλα όσα ανέχτηκες. Όλα όσα κατάφερες.

Κι ο Παύλος. Κι ο Παύλος είναι ο αδερφός μου. Θα μπορούσε να είναι ο μεγάλος αδερφός μου. Ο μικρός αδερφός σου.

Άκου μάνα. Λυπάμαι, αλλά σήμερα -έστω για λίγες ώρες- θα ήθελα κι εγώ να έχω για μάνα τη Μάγδα. Όχι γιατί δεν μου αρκείς εσύ. Όχι γιατί δεν είσαι όλος ο κόσμος μου, όταν τίποτα άλλο δεν έχει απομείνει όρθιο γύρω μου.

Άκου μάνα. Γιατί μπορεί να μην την ξέρω, να μην της έχω μιλήσει, να μην την έχω συναντήσει. Όμως θέλω να την αγκαλιάσω. Θέλω να της δώσω ένα λουλούδι και να της πω ότι την αγαπώ. Θέλω να της πω ότι θα είμαι πάντα δίπλα της. Θέλω να της πω ότι με κάνει να νιώθω περήφανος. Να νιώθω ασφαλής. Δυνατός. Γιατί με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερος άνθρωπος. Λίγο άνθρωπος.

Γιατί θέλω να της πω...

...ότι από τώρα δεν θα είναι τόσο μοναχή
...ότι τα γέλια θα κρατάνε κι οι υποσχέσεις θα μετράνε
...ότι αυτοί που αγαπάνε, εύκολα δεν θα ξεχνάνε
...ότι δεν θα φοβούνται να σταθούν κοντά στο χρόνο
...ότι από αγάπη θα μοιράζονται τον πόνο
...ότι το δικό του άστρο θα φωτίζει εκεί ψηλά
...ότι, έτσι, όλα θα πάν' καλά.

Γιατί για λίγο, για λίγες ώρες, για λίγα συναισθήματα, μπορεί να γίνει κι αυτή μάνα μου.

Γιατί ρε μάνα θέλω να πιστεύω -γιατί ξέρω- ότι κι εσύ θα ήσουν όλα όσα είναι σήμερα η Μάγδα, αν ήσουν στη θέση της.

Γιατί ρε μάνα παρότι θα ήξερες ότι το δικό σου δεν θα το φέρεις πίσω, θα πάλευες «για να σωθούν τα άλλα παιδιά».

Γιατί ρε μάνα θέλω να πιστεύω -γιατί ξέρω- ότι ο Παύλος θα ήταν πιο δυνατός από μένα. Και δεν θα έβρισκε δικαιολογίες. Για τη ζωή. Για τις υποχρεώσεις. Και θα ήταν εκεί, κάθε μέρα δίπλα σου, να σε στηρίζει. Και να απαντάει αυτός στους Ναζί όταν σε ρωτούσαν «που είναι σήμερα ο γιος σου;». Και τη μέρα που θα τους νικούσες, θα ήταν εκεί, να σου αφιερώσει ένα τραγούδι που θα 'χε γράψει. Θα τους το 'τριβε στη μούρη και θα τους ξεπροβόδιζε ρωτώντας τους «που είναι σήμερα ο Φύρερ σας;»

Άκου μάνα. Σήμερα, δεν είναι ανάγκη να σε λένε μόνο Γεωργία. Όπως κι αν σε λένε, Μαρία, Ελένη ή Δήμητρα, σήμερα σε λένε και Μάγδα.

Και είσαι η Μάνα. Η Γυναίκα. Ο Άνθρωπος.

Αυτή που στα μάτια της δεν βλέπεις κενό για το χαμό του παιδιού της, αλλά αρκετή στοργή για να αγκαλιάσει όλα τα υπόλοιπα παιδιά της. Μικρά και μεγάλα, λευκά και μαύρα.

Αυτή που στο πρόσωπό της, στο χαμόγελό της, στο ανάστημά της, δεν βλέπεις κούραση, δεν βλέπεις αγανάκτηση, δεν βλέπεις φόβο. Βλέπεις αυτό που είδαν και οι πρώτοι Ναζί, όταν αντίκρισαν τις 2,5 εκατομμύρια Ελληνίδες του Β'ΠΠ, μέλη της Εθνικής Αντίστασης και της ΕΠΟΝ. Το τέλος τους.

Αυτή που όταν μιλάει, από την ψυχή της δεν βγαίνει σταγόνα απογοήτευση, φόβος ή μίσος για αυτούς. Αλλά και για τους άλλους. Για εκείνους που «διαμαρτυρήθηκαν». Για εκείνους που τους δικαιολόγησαν. Για εκείνους που τους υπέθαλψαν. Για εκείνους που τους τάισαν και τους «σπίτωσαν» στις πολιτικές και συνειδησιακές γωνιές τους. Για εκείνους που τους όπλισαν.

Για τον κάθε υπουργό, βουλευτή, πολιτικό που τους στρογγύλεψε, για τον κάθε συνάδελφο, δημοσιογράφο που τους «παρουσίασε» και τους «φιλοτέχνησε», για τον κάθε μουσικό, ηθοποιό ή λοιπόν αγνώστων στοιχείων καραγκιόζη που τους διαφήμισε και τους πλάσαρε στο κοινό.

Για τον καθένα και την καθεμιά από αυτούς που έβγαιναν με το κεφάλι ψηλά από το παραβάν, όταν ψήφιζαν «πατριώτες» με σήμα τη σβάστικα. Όταν δεν γνώριζαν, όταν δεν ήξεραν, όταν δεν άκουσαν. Όταν δεν τους έπειθε κανείς και επέμεναν να ψηφίζουν, γιατί... γιατί... γιατί φταίει... το σύστημα! Όταν οι δολοφονίες, οι ξυλοδαρμοί, οι επιθέσεις, η τρομοκρατία, δεν ήταν αρκετά για να τους ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά. Για αυτούς που στο φινάλε παραδέχθηκαν ότι δεν ήτανε Ναζί, αλλά μόνο χαζοί.

Για όλους αυτούς, η Μάγδα έχει μονάχα δύο υψωμένες γροθιές.

Η Μάγδα όμως έχει και δύναμη. Και πίστη. Και αγάπη για όλους εμάς.

Γι αυτό σήμερα, έστω μέχρι να βγει ξανά ο ήλιος, όταν θα σηκωθεί και θα περιμένει κοιτώντας μια μισάνοιχτη πόρτα να ακούσει αυτό το «μάνα» που δεν θα ακουστεί ποτέ, δεν πειράζει να είμαστε όλοι ο Παύλος της. Και δεν πειράζει να είναι η Μάγδα όλων μας. Η μάνα μας.

Αγκαλιάστε ρε σήμερα τη μάνα σας όσοι και όσες μπορείτε. Πείτε της ρε συγνώμη για όλα κι ας μην έχετε κάνει τίποτα. Πείτε της ρε πόσο την αγαπάτε και δεν υπάρχει κανένας, τίποτα, ποτέ και πουθενά που θα σταθεί μπροστά της και θα τη νικήσει.

 

Άκου Μάγδα.

Μας αγκάλιασες. Μας αγάπησες.

Μας θύμισες. Μας ξύπνησες.

 

Άκου Μάνα.

Τους διέλυσες.

Άκου μάνα
EVENTS