MENU

«Κανείς δεν πίστευε σε εμένα όταν ξεκίνησα την καριέρα μου. Κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσα να φτάσω τόσο ψηλά. Κανείς δεν πίστευε σε εμένα όταν κλήθηκα για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα. Κανείς δεν πίστευε σε εμένα όταν ξεκίνησα να σκοράρω τόσο για τους συλλόγους μου, όσο και για την Εθνική. Κανείς δεν πιστεύει σε μένα τώρα. Όπως και κανείς δεν πίστευε ποτέ σε μένα. Αλλά εγώ πάντα έχω Πίστη σε μένα και στον Θεό. Αυτό με βοηθάει να ξεπερνάω τα πάντα. Όταν προκριθούμε κάποια στιγμή, τότε θέλω να δω τα πρόσωπα σας.

Δύο φορές φτάσαμε κοντά, όμως δεν τα καταφέραμε, όμως δεν πρόκειται να σταματήσουμε ποτέ γιατί ένας αληθινός πατριώτης δεν πεθαίνει ποτέ. Δεν παρασύρομαι ποτέ από όσα ακούω. Δεν παρασύρομαι ποτέ από όσα βλέπω. Παρασύρομαι μόνο από όσα πιστεύω. Δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να προσπαθώ να κάνω τις ζωές των γύρω μου καλύτερες. Να προσφέρω χαμόγελα στα πρόσωπα των συμπατριωτών μου. Ξέρω όμως ότι δεν μπορώ να το κάνω κάθε μέρα. Έτσι είναι η ζωή.

Σας ευχαριστώ όλους και ο Θεός να σας ευλογεί. Εγώ σας αγαπώ ακόμα. Την επόμενη φορά θα επιστρέψουμε δριμύτεροι. Θα προσπαθούμε μέχρι να τα καταφέρουμε. Ο κόσμος όμως δεν καταλαβαίνει τις θυσίες. Αν κάποιοι μίλησαν άσχημα και σταύρωσαν τον Ιησού, ποιος είμαι εγώ που θα γλιτώσει από κάτι τέτοιο;».

Αυτό τον αποκλεισμό τον έφερε βαρέως. Αυτή τη φορά ήταν ο αρχηγός, είχε την ευθύνη μιας χώρας στις πλάτες του. Η Λιβερία απείχε 90 λεπτά από την πρώτη πρόκριση σε τελική φάση κυπέλλου Αφρικής για πρώτη φορά μετά από 17 χρόνια και ταξίδευε στα τέλη Μαρτίου στην Κινσάσα για δύο αποτελέσματα κόντρα στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Είχε δύο φορές την ευκαιρία να πάρει κεφάλι στο σκορ, όμως και τις δύο φορές ο Γουίλιαμ Γεμπόρ (η Τζεμπόρ, όπως είναι το πιο σωστό) λειτούργησε εγωιστικά, ίσως από υπερβολική εμπιστοσύνη στις ικανότητες του. Λίγο μετά την δεύτερη χαμένη ευκαιρία ο συμπαίκτης του, Τέρενς Τίνστελ κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος του, χρειάστηκε να επέμβουν οι ψυχραιμότεροι, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Ένα γκολ του Μπακαμπού στο ξεκίνημα της επανάληψης έγραψε το τελικό 1-0 και πίσω στην Λιβερία, ξεκίνησε μία έκρηξη λαϊκής οργής κατά του αρχηγού, ο οποίος με τα γκολ του (συνολικά έχει σκοράρει 12 φορές σε 14 διεθνείς συμμετοχές) είχε χαρίσει 7 βαθμούς στην προκριματική φάση και ήταν αυτός που είχε φέρει την χώρα του σε απόσταση αναπνοής από την ιστορική πρόκρισης.

Κάθε φορά που βιώνει μία δύσκολη στιγμή, στρέφεται στην Βίβλο. Ο Ιησούς έχει κάθε απάντηση για αυτόν: «Είμαστε άνθρωποι φτιαγμένοι από τον Θεό. Όταν ο Ιησούς πέθανε, έφυγε νηστικός, κουρασμένος, προδομένος. Έκλαψε κιόλας. Ταπεινώθηκε από τους ανθρώπους, αλλά αναστήθηκε και βρίσκεται τώρα στην αγκαλιά του Θεού. Σήμερα είναι βράδυ δίχως ύπνο, αλλά αύριο είναι μία νέα ημέρα. Σας αγαπώ όλους και θα σας αγαπώ μέχρι τέλους. Αυτό είναι το μόνο που ξέρω να κάνω».

Αν ήταν κάποιο βιβλικό πρόσωπο, αυτό σίγουρα θα ήταν ο Μωϋσής, ο οποίος περιπλανήθηκε 40 χρόνια στην έρημο, μέχρι να βρει την Γη της Επαγγελίας. Ο Λιβεριανός επιθετικός το προσπαθεί για χρόνια, αλλά εκεί που την βλέπει στο οπτικό του πεδίο, ξαφνικά χάνεται από τα μάτια του.

Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1991 και μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για το πιο εκλεκτό τέκνο της χώρας τον Ζορζ Ουεά: «Είναι μία τεράστια φιγούρα για όλη την Αφρική. Όλοι ήθελαν να γίνουν σαν κι αυτόν. Ξεκίνησα να παίζω μπάλα στους δρόμους, για να φτάσω εδώ χρειάστηκε να διανύσω πολύ δρόμο. Ποτέ δεν το έβαλα κάτω, τα λάθη μου με έκαναν πάνω πιο δυνατό. Τα νεαρά παιδιά στην Αφρική έχουν πολύ θάρρος και πίστη. Δεν φοβόμαστε να πέσουμε. Μόνο το θάρρος μπορεί να κατανικήσει όλους τους φόβους, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να σε κρατήσει πίσω».

Σημειολογικά, είναι αυτός που μπόρεσε να πλησιάσει, έστω και στο ελάχιστο το είδωλο του, όταν το 2016 συμπεριλήφθηκε στην λίστα με τους 30 υποψήφιους για το βραβείο του Αφρικανού παίκτη της χρονιάς, ο πρώτος Λιβεριανός που το πετυχαίνει μετά τον ασύγκριτο Ζορζ Ουεά.

https://twitter.com/hashtag/Godisgreat?src=hash&ref_src=twsrc%5Etfw

Μιλάει άψογα αραβικά και αγγλικά με μία ιδιαίτερη προφορά. Κι αυτό γιατί η σύζυγος και τα τρία παιδιά του ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείς, στο Γκρίνβιλ της Βόρειας Καρολίνας. Ο μπαμπάς της οικογένειας πρέπει να μείνει πίσω για να δουλέψει και να τους εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον.

Γι’ αυτό και ο 27χρονος επιθετικός αλλάζει ομάδες και χώρες σαν τα πουκάμισα. Η σεζόν 2009-10 τον βρήκε στην Συρία. Την επόμενη χρονιά μετακόμισε στην Αίγυπτο, όπου έμεινε τέσσερα χρόνα, αλλάζοντας πάντως τρεις ομάδες. Ακολούθησε ένα διάστημα στην Τρίπολη της Λιβύης. Κοινή συνισταμένη το εύκολο γκολ. Κάτι που του χάρισε το (περίεργο για Αφρικανό) παρατσούκλι «Ιντσάγκι»!

Το καλοκαίρι του 2014 αυτό που ονειρευόταν μια ζωή έγινε πράξη. Μία μεταγραφή στην Ευρώπη. Στα 23 του πήρε τον δρόμο για την Πορτογαλία και την Ρίο Άβε, ως προσωπική επιλογή του σημερινού προπονητή του Ολυμπιακού, Πέδρο Μαρτίνς. Το πιο τρελό; Ήταν η ρεζέρβα του νυν επιθετικού των ερυθρόλευκων, Αχμέντ Χασάν. Το επίπεδο αποδείχθηκε υψηλό για αυτόν. Πέτυχε μόλις ένα γκολ σε 14 συμμετοχής και την επόμενη σεζόν έμεινε στην Ιβηρική, αλλά παραχωρήθηκε δανεικός στην Ισπανία και την Πονφεραντίνα. Ούτε εκεί κατάφερε να πιάσει, οι ντόπιοι λένε ότι δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο 4-3-3 που έπαιζε τότε ο ισπανικός σύλλογος. Η επιστροφή στην Αφρική ήταν μονόδρομος.

Επέλεξε το Μαρόκο και την Βιντάντ από την Καζαμπλάνκα, μία πόλη τρελή για το ποδόσφαιρο. Τα τοπικά ντέρμπι με την Ράζα τα παρομοιάζει με αυτά της Ρεάλ Μαδρίτης με την Μπαρτσελόνα για την αφρικανική ήπειρο. Την σεζόν 2016-17 ό,τι κι αν άγγιζε γινόταν χρυσός. Πέτυχε 23 γκολ σε 34 παιχνίδια και έκανε ομάδες όπως η Στόουκ, η Ουντινέζε, η Λιλ, η Μετς, η Μονπελιέ και διάφορες ομάδες της Κίνας να στρέψουν το βλέμμα τους σε αυτόν.

Την μάχη την κέρδισε η ζάπλουτη Αλ-Νασρ της Σαουδικής Αραβίας, όμως εκεί θέλουν άμεσα αποτελέσματα από τους ακριβοπληρωμένους ξένους σταρ. Έμεινε στο Ριάντ μόλις ένα εξάμηνο (3 γκολ σε 8 εμφανίσεις) και από το περσινό καλοκαίρι επέστρεψε στο Μαρόκο και την αγαπημένη του Βιντάντ της Καζαμπλάνκας. Μόνο που φέτος δεν ήταν η χρονιά του. Είχε μόλις 4 γκολ σε 16 συμμετοχές και παρότι έχει συμβόλαιο ως το 2021, η ομάδα της Καζαμπλάνκας φέρεται διατεθειμένη να τον αφήσει ελεύθερο και να ψάξει αλλού την τύχη του.

Ένας τυπικός finisher, ένας κλασικός journeyman, ένας αληθινός λεγεωνάριος που ζει και θρέφεται από το γκολ. Ένας άνθρωπος σε διπλή αποστολή. Πρώτα να διασφαλίσει το μέλλον της οικογένειας του και εν συνεχεία να επαναφέρει την Εθνική Λιβερίας στην αφρόκρεμα της μαύρης ηπείρου. Όπως ο αγαπημένος του, Ζορζ Ουεά…

Ο «εκτελεστής» με την Βίβλο!
EVENTS