MENU

«Θυμάμαι πως όταν έγινα διεθνής το 2009, ο διάσημος Ιταλός διαιτητής, ο Ρομπέρτο Ροζέτι με ρώτησε ποιος ήταν ο στόχος μου. Του απάντησα ότι θέλω να φτάσω στην κορυφή. Να γίνω ο κορυφαίος διαιτητής στον κόσμο. Ικανοποιήθηκε πολύ από την απάντηση μου. Μου είπε ότι αυτός πρέπει να είναι ο στόχος κάθε διαιτητή».

Ο Ματίας Γκεστράνιους δεν είναι από τους ανθρώπους που λένε τυχαια κάτι: «Είμαι τελειομανής. Όταν ξεκινάω κάτι, θέλω να το φτάνω ως το τέλος, ειδάλλως προτιμώ να μην το αρχίσω καθόλου». Απλώς έχει την ίδια ατυχία με τον Τζορτζ Μπεστ που γεννήθηκε Βορειο-Ιρλανδός, τον Ράιαν Γκιγκς που γεννήθηκε Ουαλός και τον Ζορζ Ουεά που γεννήθηκε Λιβεριανός και δεν κατάφεραν να αγωνιστούν έστω και μία φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Γεννήθηκε στην Φινλανδία και επέλεξε να ασχοληθεί με ένα άθλημα που ζει στην σκιά του χόκεϊ, του μπάσκετ, όλων των χειμερινών αθλημάτων και φυσικά του στίβου.

Σε μία πρόσφατη έρευνα σε παιδιά ηλικίας 3-18 ετών στην Φινλανδία, το ποδόσφαιρο ήταν μόλις το 9ο χόμπι σε δημοφιλία, κάτι που μαρτυρά γιατί ο Ματίας Γκεστράνιους χρειάζεται να δουλεύει σε μικροβιολογικό εργαστήριο σε νοσοκομείο για να μπορεί να τα φέρνει βόλτα: «Το βασικό μας πρόβλημα είναι τα χρήματα. Στο εγχώριο πρωτάθλημα ένας διαιτητής εισπράττει 450 ευρώ για κάθε παιχνίδι και ακόμα και ο ορισμός σε ευρωπαϊκά παιχνίδια δεν βοηθά για να ζήσεις.

Σε μία προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα ένας μέσος διαιτητής βγάζει τα διπλάσια και τα τριπλάσια χρήματα από έναν Φινλανδό διαιτητή ποδοσφαίρου σε μία σεζόν». Γι’ αυτό και ήταν ένας από τους βασικούς υπέρμαχούς για την επαγγελματικοποίηση της διαιτησίας στην Φινλανδία, κάτι που όμως η ομοσπονδία επιμένει να απορρίπτει λόγω υψηλού κόστους.

Παρόλα αυτά η διαιτησία του απορροφά πολύ χρόνο κάθε εβδομάδα: «Στις πιο απαιτητικές εβδομάδες μπορεί να είναι ακόμα και 40 ώρες την εβδομάδα. Περίπου 15 με 20 ώρες απαιτούνται για την διατήρηση της φυσικής κατάστασης και τον υπόλοιπο χρόνο τον ξοδεύω για να εκπαιδεύω διαιτητές, να αναλύω παιχνίδια και να κάνω δουλειά γραφείου».

Σε όλα αυτά τα χρόνια που είναι διεθνής μετρά στο ενεργητικό του 55 διεθνείς αναμετρήσεις, αλλά ποτέ του αγώνα του Champions League ή κάποιας μεγάλης εθνικής διοργάνωσης (Μουντιάλ ή Euro), κάτι που αποτελεί το μεγάλο του απωθημένο: «Ανήκω στην πρώτη κατηγορία διαιτητών της UEFA, που αριθμεί περίπου 70 ακόμα. Έχει εσωτερική διαβάθμιση και οι κορυφαίοι ανεβαίνουν στην Elite κατηγορία που έχει 30 διαιτητές. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω να φτάσω εκεί παρότι έγινα 40 ετών. Έχω ακόμα πολλή δουλειά μπροστά μου».

Παρόλα αυτά έχει παίξει σε σκληρές έδρες και έχει πράγματα να θυμάται: «Πριν από μερικά παιχνίδια θυμάμαι ένα παιχνίδι στην Βαρσοβία, όπου οι πασίγνωστοι οπαδοί της Λέγια ούρλιαζαν, άναψαν δεκάδες πυρσούς και δημιούργησαν καυτή ατμόσφαιρα. Το διαχειρίστηκα όμως. Επίσης το περίφημο «κίτρινο τείχος» στο πέταλο της Ντόρτμουντ έχει την δική του χροιά. Ξέρετε όμως, πλέον δεν δίνω σημασία τι γίνεται εκτός αγωνιστικού χώρου. Είμαι τόσο απορροφημένος σε όσα γίνονται μέσα στο γήπεδο, που καμιά φορά βλέποντας το DVD της αναμέτρησης διαπιστώνω ότι ήμουν κι εγώ μέσα στο γήπεδο».

Δηλώνει σκληρός, δεν καταλαβαίνει από ακραίες συμπεριφορές: «Στο παρελθόν μετά από κάποιες διαιτησίες είχα δεχθεί κάποιες επαφές, που αφορούσαν διαμαρτυρίες. Τώρα τελευταία αυτό έχει σταματήσει. Ποτέ μου όμως δεν έγινα δέκτης απειλών από τρίτους. Όσο επιτίθενται σε εμένα είναι ΟΚ, δεν έχω πρόβλημα. Αν όμως ανακατέψουν την οικογένεια μου (παντρεμένος με μία κορούλα), τότε αυτό παρατραβάει.

Όταν ήμουν πιο νέος ήμουν πολύ πιο ενθουσιώδης, καμιά φορά τα συναισθήματα μου μπορούσαν να με παρασύρουν. Τώρα είμαι κρύος. Ψυχρός. Φυσικά και πάντα υπάρχει το άγχος και… πεταλούδες στο στομάχι πριν από κάθε σημαντικό ματς που έχω να διευθύνω. Ωστόσο, τώρα προετοιμάζομαι πολύ περισσότερο εκτός αγώνα για να είμαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο. Μελετάω πολύ τις ομάδες που έχω να παίξω, τις συνήθειες των παικτών, τις συνθήκες κάθε αγώνα και κάθε χώρας. Για παράδειγμα, αν πας να διαιτητεύσεις την Ντόρτμουντ και δεν έχεις ακούσει / μελετήσει για το κίτρινο τείχος, κάτι πάει λάθος με σένα».

Δεν είναι… άσφαλτος (που θα έλεγε και η Lady), ουδείς είναι τέτοιος: «Θυμάμαι ένα από τα πρώτα μου διεθνή παιχνίδια το 2010 στο Στρόμγκο της Νορβηγίας ανάμεσα στην τοπική ομάδα και την Γκέτεμποργκ. Δεν έφταιγε το παιχνίδι. Εγώ έφταιγα που μου ξέφυγε. Ήμουν ακόμα πολύ νεαρός και έχασα τον έλεγχο. Μου έγινε μάθημα».

Ο Φινλανδός διαιτητής ευελπιστεί πως τα καλύτερα σε ότι αφορά την διαιτητική του καριέρα δεν έχουν έρθει ακόμα και ενδεχομένως να έχει δίκιο. Ντέρμπι, όπως αυτό του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ δεν έχει ξανασφυρίξει. Ναι, έχει διαιτητεύσει στην Τούμπα (ΠΑΟΚ - Ντινάμο Μινσκ 6-1), ναι έχει σφυρίξει την ΑΕΚ στο «ΟΑΚΑ» (ΑΕΚ - Ριέκα 2-2), ναι έχει πάρει πρόσφατη γεύση από το ΓΣΠ της Λευκωσίας (ΑΠΟΕΛ - Χάποελ Μπερ Σέβα), όμως τέτοιο καυτό βαλκανικό ντέρμπι με ότι αυτό συνεπάγεται δεν του έχει ξανακάτσει.

Ίσως και να χρειαζόταν ένας τέτοιος άνθρωπος των πάγων για να ισορροπήσει την καυτή ατμόσφαιρα.

Ίσως και να χρειαζόταν ένας μικροβιολόγος για να ανιχνεύσει και να αποβάλλει την τοξικότητα της Super League.

Αν ο Ματίας Γκεστράνιους βγάλει ασπροπρόσωπη την ΚΕΔ σε ένα τέτοιο ματς, τότε μπορεί να διαιτητεύσει παντού. Είναι σαν τους δρόμους στην Ελλάδα. Αν μπορείς να οδηγήσεις σε ένα τέτοιο χάος, τότε μπορείς να οδηγήσεις παντού.

Ο άνθρωπος των πάγων στην καυτή «Τούμπα»!
EVENTS