Δεν είναι λίγες οι φορές στο ποδόσφαιρο που μία συγκυρία μπορεί να αλλάξει άρδην τα δεδομένα και να επηρεάσει κατ' επέκταση το αποτέλεσμα και τα συναισθήματα ενός αγώνα.
Οι νεόκοποι βρίσκονται σε φάση εκμάθησης, αλλά όσοι έχουν καταγράψει «χιλιόμετρα» στα γήπεδα το γνωρίζουν άριστα και το έχουν εμπεδώσει πολλάκις σε βάθος χρόνων.
Συνέβαινε πάντα, συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο παίζεται ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Το καλό για το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ότι τη φετινή σεζόν -τουλάχιστον προς το παρόν- οι συγκυρίες αυτές δεν προκύπτουν «ετσιθελικά» και «κατά παραγγελία», αλλά από την ίδια τη φύση και το ανυπέρβλητο μεγαλείο του αθλήματος.
Οπως ο Παναθηναϊκός κατάφερε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων να σκοράρει με τη θεόσταλτη σέντρα-σουτ του Χίλιεμαρκ και να κατακτήσει το τρίποντο στο ματς με τη Λάρισα, έτσι και η ΑΕΚ μπόρεσε σε παρόμοιο αναπάντεχο χρόνο και με όλες τις συγκυρίες υπέρ της να βρει δίχτυα με τον Λιβάγια στην τελευταία φάση του ντέρμπι και να πανηγυρίσει μία ισοπαλία σαν νίκη στη Λεωφόρο.
Η ειδοποιός διαφορά του συγκεκριμένου παραλληλισμού έγκειται στο ότι είναι προφανώς άλλο να κερδίζεις και άλλο να μην χάνεις. Είναι αρκετά μεγάλη η απόσταση.
Πλην όμως ο βαθμός στη Λεωφόρο «ζυγίζει» για την Ενωση πολύ περισσότερο απ' ό,τι μία ισοπαλία σε νορμάλ συνθήκες, μιας και προέκυψε αναπάντεχα στην τελευταία φάση του ματς, εκεί που όλα έδειχναν τον Παναθηναϊκό νικητή και με αυτό το βαθμό βρέθηκε έστω και προσωρινά στην κορυφή της βαθμολογίας.
Συν τοις άλλοις από την ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού έχει περάσει φέτος μόνο η... Μπιλμπάο και αυτή αφού πρώτα της βγήκε η ψυχή και η θεά τύχη της έκλεισε με νόημα το μάτι, γεγονός που καταδεικνύει ότι το συγκεκριμένο γήπεδο είναι συνήθως (εδώ και 23 ματς για την ακρίβεια) κατηφορικό και όποιος καταφέρνει και γλιτώνει είθισται να ανάβει... λαμπάδες, πανηγυρίζοντας.
Σε θεωρητικό επίπεδο, οι... έξτρα επιλογές είναι να μην κατέβεις να παίξεις με οποιαδήποτε πρόφαση ή να επιχειρήσεις να βάλεις φωτιά στην εξέδρα με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, μπας και τσιμπήσει ενδεχομένως κανένας ανεγκέφαλος, γίνει το ματς ροντέο και το πάρεις στα χαρτιά.
Τούτη τη φορά, εντούτοις, άπαντες στις εξέδρες συγκρατήθηκαν και συντέλεσαν στο να εκτεθεί ανεπανόρθωτα αυτός που είχε την παρόρμηση να βάλει τη φωτιά, μετατρέποντάς το σε μπούμερανγκ και «λεκέ» για την ίδια την καριέρα του.
Ο Παναθηναϊκός στο σύνολο της διάρκειας του ντέρμπι και με γνώμονα την εικόνα των δύο ομάδων στον αγωνιστικό χώρο δεν ήταν καλύτερος από την ΑΕΚ, ανεξαρτήτως εάν βρέθηκε κυριολεκτικά μία ανάσα από την κατάκτηση μίας ακόμα νίκης σε ντέρμπι, η οποία θα τον έφερνε στους τέσσερις βαθμούς από την κορυφή και θα έδινε έξτρα ώθηση στη ψυχολογία ομάδας και κόσμου στην παρούσα οδυνηρή οικονομική και διοικητική συγκυρία.
Στο πρώτο ημίχρονο, για την ακρίβεια, ο Παναθηναϊκός έκανε τη χειρότερή του εμφάνιση σε ντέρμπι επί Ουζουνίδη στη Λεωφόρο και μία από τις χειρότερες στην έδρα του επί των ημερών του, έχοντας ανεξήγητη παθητικότητα, προβληματική ανάπτυξη και άρα παραγωγή υποσχόμενων ευκαιριών, αρκετούς παίκτες σε κακή μέρα, άλλους προερχόμενους από τραυματισμούς και άρα όχι 100% έτοιμους και γενικώς μία υποτονικότητα που ουδείς περίμενε σε τέτοιο βαθμό. Ούτε ο ίδιος ο Ουζουνίδης, όπως άλλωστε παραδέχτηκε ειλικρινώς μετά το ματς.
Καίτοι δεν απειλήθηκε ουσιαστικά (με εξαίρεση τις δύο φάσεις, μία σε κάθε ημίχρονο, του Γαλανόπουλου και του Λιβάγια) από την αντίπαλό του και θα μπορούσε για λίγα... δευτερόλεπτα να είχε κατακτήσει μία ακόμη νίκη απέναντι σε έναν βασικό διεκδικητή του φετινού τίτλου με συνολικά μέτρια προς κακή εμφάνιση, εάν βάλει κανείς στη ζυγαριά το σαφώς βελτιωμένο διάστημα του δεύτερου ημιχρόνου.
Επί της ουσίας ο Παναθηναϊκός στη χειρότερη συγκυρία των επαγγελματικών του χρόνων, που έχει του κόσμου τις οφειλές και χαροπαλεύει εδώ και μήνες παραμένοντας χωρίς χρηματοδότηση και ουσιαστικά διοίκηση, νίκησε σχετικά εύκολα και σίγουρα δίκαια τον Ολυμπιακό, απώλεσε τη νίκη κόντρα στην ΑΕΚ στο 90+5' και έστω και υπό αυτές τις συνθήκες κατέδειξε σε όλους πόσο βαριά είναι η φανέλα του αλλά και πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα φέτος για το πρωτάθλημα εάν δεν είχε παρθεί η ανεκδιήγητη απόφαση του... παραιτημένου ιδιοκτήτη Αλαφούζου να τραβήξει την πρίζα.
Πασιφανές είναι επίσης ότι με τους Τσάβες και Λουτσιάνο εκτός αγωνιστικού παζλ, οι «πράσινοι» έχουν σημαντικό ποιοτικό ζήτημα στα τελευταία 30 μέτρα του γηπέδου, στην παραγωγή συνεργασιών και ευκαιριών στην αντίπαλη περιοχή, άρα και στο σκοράρισμα.
Και το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο από την επιβάρυνση των συνεχόμενων αγώνων του φιλότιμου Μολίνς (που έμεινε ως «δευτερότριτη» επιλογή στο ρόστερ της επίθεσης και εξ ανάγκης δεν έχει χάσει ματς) που δίνει και τη ψυχή του στο γήπεδο και παίζει στο μάξιμουμ που του επιτρέπουν τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του.
Οι εμπνεύσεις και οι τεχνικές αρετές του Βιγιαφάνιες που είναι ό,τι ποιοτικότερο έχει να επιδείξει το τριφύλλι στο μεσοεπιθετικό του σκέλος, βγάζοντας σταδιακά και ηγετικά στοιχεία, οι στατικές φάσεις του Χίλιεμαρκ που ακόμα δεν έχει σταθεροποιήσει την απόδοσή του και οι συνεργασίες της αριστερής πλευράς με το δίδυμο Χουλτ-Λουντ, είναι τα σημεία αναφοράς του Παναθηναϊκού, που όμως ξεκάθαρα δεν προσδίδουν επαρκή πλουραλισμό σε σχέση με το μέγεθος και την ανταγωνιστικότητα της ομάδας.
Δεν είναι τυχαίο ότι το τριφύλλι διαθέτει την πέμπτη χειρότερη επίθεση στο πρωτάθλημα με μόλις εννέα γκολ.
Το θετικό για τον Παναθηναϊκό είναι ότι επανέρχεται ο Τσάβες που μπορεί να δώσει άλλη διάσταση στο παιχνίδι της ομάδας και να τη μεταμορφώσει προς το καλύτερο.
Το αρνητικό είναι ότι δεν προβλέπεται να επιστρέψει ο Λουτσιάνο και το κυριότερο φυσικά είναι ότι ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι είδους ομάδα και ποιο ακριβώς ρόστερ θα υφίσταται στον Παναθηναϊκό τους επόμενους μήνες με δεδομένη την υπάρχουσα καταθλιπτική/τραγική κατάσταση που υφίσταται ο σύλλογος. Εάν, εν τέλει, καταφέρει μέσω των πωλήσεων παικτών να βρει το οξυγόνο που θα τον κρατήσει στη ζωή το προσεχές διάστημα.
Το μόνο ξεκάθαρο είναι ότι τα (ακόμα πιο) δύσκολα έρχονται. Βρίσκονται μπροστά μας. Διότι εκτός όλων των παραπάνω ο Παναθηναϊκός της παρούσας φάσης καλείται να αντεπεξέλθει σε πρόγραμμα βουνό μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου στις 17 Δεκέμβρη, με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι, τον Πανιώνιο στη Λεωφόρο, τον ΠΑΟΚ στην (για πρώτη φορά με κόσμο) Τούμπα και την Ξάνθη στα Πηγάδια.
Ο μήνας της φωτιάς σε όλα τα επίπεδα βρίσκεται προ των πυλών και είναι αυτονόητα ο πλέον καθοριστικός για το σύλλογο ως προς τη βιωσιμότητα αλλά και την ποδοσφαιρική του ύπαρξη.
