MENU

Στη ζωή -και κατ' επέκταση στο ποδόσφαιρο- κάποια πράγματα απλά συμβαίνουν. Και με εξαίρεση τον... Μάρτι ΜακΦλάι που έχει τη δυνατότητα να πηγαινοέρχεται στον χρόνο με την πανέμορφη ΝτεΛόρεαν του, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Αυτό που μπορείς να κάνεις και κρίνει από τι τελικά είσαι φτιαγμένος, είναι το πώς θα τα διαχειριστείς, πώς θα τα ερμηνεύσεις, πως θα μάθεις από αυτά και πως θα φτάσεις στο απόσταγμα, στην ουσία. Με το να κλαις τη μοίρα σου, να ψάχνεις φαντάσματα και δαίμονες προς εξορκισμό και να αγνοείς έννοιες όπως η ανάλυση, η αξιολόγηση, η αυτοκριτική και πιθανώς η αυτογνωσία, δεν βγήκε ποτέ, τίποτα.

Για τον φετινό Ολυμπιακό, η... μία ουσία είναι ότι από 28 Φεβρουαρίου, πριν καν τυπικά μπει η Άνοιξη, η σεζόν του έχει ολοκληρωθεί και τυπικά. Η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα φαντάζει... άχαστη με -7 από την κορυφή και +8 από την 3η θέση, η Ευρώπη τελείωσε την περασμένη εβδομάδα και πλέον τελείωσε και το Κύπελλο. Αυτό το «ανεξήγητο» που ψέλλισε ο Μαρτίνς μετά το τέλος του αγώνα με τη Λαμία, στην πραγματικότητα είναι οτιδήποτε εκτός από ανεξήγητο. Τίποτα το μεταφυσικό δεν συνέβη στο Καραϊσκάκη. Το κάρμα που σταθερά επικαλούνται οι άμπαλοι αυτής της γης και όσοι έχουν επιλέξει να ασχολούνται με τη... διαχείριση της κοινής γνώμης, έχει να ασχοληθεί με άλλα σοβαρότερα πράγματα. Μη λέμε τα ίδια κάθε φορά.

Η χαρά του κομπλεξικού και του Ολυμπιακάρα

Αυτό που συνέβη είναι ότι η μοναδική ομάδα που μπήκε για να παίξει ποδόσφαιρο, ήταν αναποτελεσματική στην τελική προσπάθεια. Αυτό που συνέβη είναι ότι ένας παίκτης έκανε το ματς της ζωής του. Τι να κάνουμε δηλαδή -παίζει κι ο αντίπαλος! Ειλικρινά αισθάνομαι άσχημα και ότι υποτιμώ τη νοημοσύνη και της τελευταίας αμοιβάδας που έχει πρόσβαση σε τεχνολογία και δημόσιο λόγο -έστω και μέσα από ένα ανώνυμο προφίλ- με το να προσπαθήσω να εξηγήσω ποδοσφαιρικά πως ήρθε αυτό το 0-1. Όποιος δυσκολεύεται να κρίνει ποδοσφαιρικά όσα συνέβησαν στο Καραϊσκάκη το βράδυ της Πέμπτης και να δει αν το πλάνο του Ολυμπιακού απέδωσε, αν κυριάρχησε, αν προσπάθησε, αν είχε διάθεση και όρεξη, συγνώμη, αλλά δεν θα γίνω πάλι εγώ ο μ@λ@κ@ς της υπόθεσης για να εξηγώ τα αυτονόητα. Καθένας, ό,τι καταλαβαίνει.

Ματς σαν αυτό, έχουν γίνει χιλιάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Γι αυτό το βλέπουμε το ρημάδι. Τώρα, το ότι όποτε συμβαίνει στη χώρα μας δίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να πανηγυρίσουν όσοι πρωτίστως ικανοποιούν συμπλέγματα και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους όταν (αποτυγ)χάνει ο Ολυμπιακός, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Στην ίδια κατηγορία βάζω πάντα και τους γνωστούς Ολυμπιακάρες. Όσους ζουν για τη γκρίνια, τη φαγωμάρα και την αναμπουμπούλα. Όσους έχουν πάντα πρόχειρη τη λύση του «διαλύστε τα όλα» και «φύγετε όλοι», αλλά ποτέ κάτι να προτείνουν επί της ουσίας. Ποτέ την ελάχιστη δυνατή υπομονή, ποτέ τη διάθεση να... δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό σαν φιλοσοφία, να προσπαθήσουν να κρίνουν ψύχραιμα μια κατάσταση και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους με ηρεμία και έχοντας όλα τα απαραίτητα δεδομένα μπροστά τους. Αντιθέτως, όσα ακολουθούν πάντα ένα τέτοιο αποτέλεσμα για τους «ερυθρόλευκους» είναι το... ψωμάκι τους.

Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε: ο Ολυμπιακός των αντιθέσεων

Μιλώντας λοιπόν για αυτές τις... ουσίες, πέρα από το προαναφερθέν, ότι δηλαδή η σεζόν του Ολυμπιακού τελείωσε, ας τελείωσε και με οδυνηρό αποκλεισμό από μια «μικρή» ομάδα που έκανε τα ματς της ζωής της -και μπράβο της- επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει και απολύτως τίποτα στην οικονομία της φετινής σεζόν για τον Ολυμπιακό. Εξ αρχής κανείς δεν είχε... προγραμματίσει τίτλους. Τριτο-τέταρτο δεν τον είχαν όλοι το καλοκαίρι με νέο προπονητή και 25 νέους παίκτες; Και συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σταθώ στο ότι ο Μαρινάκης έκανε πάλι... παράπονα για τον αποκλεισμό. Χαίρω πολύ δηλαδή, τι έπρεπε να κάνει, να πάει Πασαλιμάνι με καπνογόνο; Δεν μπορώ επίσης να σταθώ σε 50, 100 ή 1000 επιλεγμένα και απομονωμένα σχόλια στα social media, σβησμένα ή μη. Δεν μπορώ να μείνω στο ότι κάποιοι γιούχαραν αόριστα στο τέλος. Όπως επίσης δεν μπορώ να δώσω βάση σε ερμηνείες και συμπεράσματα που δίνουν όσοι έχουν μόνο να κερδίσουν από αποτυχίες του Ολυμπιακού.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι πω τι αισθάνομαι εγώ για τον φετινό Ολυμπιακό. Έναν Ολυμπιακό μεγάλων αντιθέσεων, που ισορροπεί ανάμεσα στην πολύ καλή σε βάθος χρόνου ποδοσφαιρική εικόνα του και τις ως επί το πλείστον αποτυχίες στα μεγάλα, κρίσιμα ματς, στους «τελικούς». Μιας ομάδας που φέτος έχει βαλθεί να ικανοποιεί -κατά κανόνα- τον φυσιολογικό κόσμο του για το στυλ παιχνιδιού, την προσπάθεια και την εξέλιξή του μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την ολική αναδόμησή του και ταυτόχρονα να δίνει την αφορμή στον ανταγωνισμό να «βγάλει» όλα τα κόμπλεξ του.

Θεωρώ τον εαυτό μου επαρκώς φυσιολογικό και θεωρώ ότι ο πολύς κόσμος που παρακολουθεί και ακολουθεί τη συγκεκριμένη ομάδα πριν το... 2010, εκπέμπει εν πολλοίς στο ίδιο μήκος κύματος. Αυτό που έχω να πω λοιπόν μετά το... ουσιαστικό τέλος της σεζόν, είναι ότι αν έπρεπε να διαλέξω ποιον Ολυμπιακό θέλω να βλέπω, τον φετινό ή τον Ολυμπιακό των ετών που έκανε φιέστα με 15.000 κόσμο στο Καραϊσκάκη, θα προτιμήσω τον φετινό. Τον αποκλεισμένο... μόνο από τους «32» του Europa, τον Ολυμπιακό της 2ης θέσης που ο ίδιος πυροβόλησε τα γόνατά του για να βρεθεί εκεί με τα αποτελέσματα με ΟΦΗ και ΠΑΟΚ στον πρώτο γύρο, τον Ολυμπιακό που παίζει, φτιάχνει 30 φάσεις και τελικά αποκλείεται από τη Λαμία της μιας επίθεσης σε 90 λεπτά. Τον Ολυμπιακό του Φορτούνη, του Λάζαρου, του Καμαρά, του Σισέ, του Ποντένσε και του Μασούρα. Τον Ολυμπιακό του Μαρτίνς που βρέξει- χιονίσει, ό,τι κι αν έχει απέναντί του, όπου κι αν παίζει, κάτω από όποιες συνθήκες και απαιτήσεις, θα προσπαθήσει να παραγάγει επιθετικό, όμορφο ποδόσφαιρο. Όποιες κι αν είναι οι συνέπειες. Ας αποφασίσουμε στην τελική τι διάολο θέλουμε επιτέλους να βλέπουμε...

Βελτίωση και άμεσα, κυρίως στο... μυαλό

Όχι δεν είναι όλα καλά και όλα ανθηρά. Προφανώς μπορούν να βελτιωθούν πολλά πράγματα και άμεσα. Περισσότερα από όσα πιθανώς να πιστεύει και ο ίδιος ο οργανισμός του Ολυμπιακού ότι χρειάζονται. Εδώ θα συμφωνήσω πλήρως με τα συγκεκριμένα παράπονα που έγιναν από Μαρινάκη και οργανωμένους στα αποδυτήρια μετά το τέλος του αγώνα. Ναι, ώρες ώρες η συγκεκριμένη ομάδα φαντάζει στο σύνολό της πολύ soft. Δείχνει να έχει αποκτήσει ένα... τουπέ, ένα ύφος που στο τέλος της ημέρας δεν συνάδει με τα αποτελέσματά της. Γιατί καλό μεν το ποδόσφαιρο, αλλά το δικαίωμα να υποστηρίξεις οτιδήποτε για τον εαυτό σου, το αποκτάς μόνο μέσα από τα αποτελέσματα. Μέχρι τότε, το βουλώνεις -όπως έκανες στην αρχή της χρονιάς- και φροντίζεις να δουλεύεις όσο πιο σκληρά μπορείς ώστε να φτάσεις το ταβάνι σου. Όταν γίνει αυτό και τα αποτελέσματα δεν είναι αντίστοιχα, ή π.χ. σαν παίκτης έχεις παράπονα από την τακτική της ομάδας σου, από τη διαχείριση του προπονητή σου, από όσα σου προσφέρει ο σύλλογος ή από την τύχη σου τη μαύρη, τότε το ξανασυζητάμε.

Από κει και έπειτα όμως, όποιος θέλει να πιστεύει ότι ο φετινός Ολυμπιακός δεν είναι καλή ομάδα, δεν έχει παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο σε βάθος χρόνου και ότι το συγκεκριμένο project δεν αξίζει στήριξης, χρόνου και -προφανώς- βελτίωσης, είναι δικαίωμά του. Άλλωστε, η συγκεκριμένη κουβέντα, βολεύει τους... Ρίζους. Αυτούς που όπως θέλουν τα γυρίζουν; Αυτούς. Αυτούς που τη μία υποστηρίζουν ότι οι τελικές έχουν νόημα και την ακριβώς επομένη όχι; Αυτούς που ήταν νιοι και γέρασαν λέγοντας για τις ομαδάρες του Κυράστα ή του Μπάγεβιτς ή δεν ξέρω ποιου άλλου που δεν πήραν πρωτάθλημα, αλλά το άξιζαν επειδή «έπαιξαν καλύτερο ποδόσφαιρο»; Αυτούς.

Επόμενη μέρα με ηρεμία και πλάνο

Λυπάμαι αλλά δεν θα ακολουθήσω τον δρόμο των κακομαθημένων ή των κομπλεξικών και σίγουρα δεν θα μείνω σε ένα, δύο ή χ αποτελέσματα. Δεν το έκανα ποτέ μετά από νίκες και επιτυχίες, δεν θα το κάνω ούτε και τώρα. Το δυστυχές, επιμένω, για όσους ονειρεύονται νέα «πέτρινα χρόνια», είναι ότι δεν θα το κάνει ούτε ο Ολυμπιακός. Γνώμη μου, έτσι; Ο Μαρινάκης πήγε στα αποδυτήρια για να ταράξει νερά και... μυαλά. Όμως βρέθηκε επίσης εκεί για να δώσει και το στίγμα της επόμενης ημέρας.

Μια επόμενη μέρα για τη συγκεκριμένη ομάδα, παρόλο που ξεκινά πιο νωρίς από όσο ήλπιζε ο κόσμος της βλέποντάς τη να παίζει σταθερά πλην ελαχίστων εξαιρέσεων καλή μπάλα, τη βρίσκει με τη μισή δουλειά να έχει γίνει ήδη. Τη βρίσκει με μια έτοιμη φιλοσοφία και ένα έτοιμο αγωνιστικό πλάνο. Με ένα ρόστερ νέο και νεαρό, ταλαντούχο και χωρίς να έχει πλησιάσει καν αυτό που στο Λιθοβούνι Αιτολοακαρνανίας λέμε «full potential». Το μάξιμουμ της ικανότητας. Ο χρόνος, η ηρεμία και οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις θα επιτρέψουν σε αυτό τον Ολυμπιακό να κάνει και την άλλη μισή δουλειά. Να ατσαλώσει τον χαρακτήρα του, να βρει εναλλακτικές λύσεις, ο προπονητής να μάθει το πότε πρέπει να αλλάξει κάτι από το σύνηθες πλάνο, πότε να ρισκάρει και πότε όχι, η διοίκηση πότε και πόσο πρέπει να παρεμβαίνει στα του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Έρευνα, ανάλυση, αξιολόγηση, εκτέλεση. Κάθε σοβαρός οργανισμός -ποδοσφαιρικός ή μη- που έχει στόχους και θέλει να βελτιώνεται, οφείλει να ακολουθεί αυτή την σχετικά απλή διαδικασία. Συνήθως προηγείται ένα δυνατό μάθημα (σ.σ. λέγε με Λαμία) και ακολουθεί μια ακόμη πιο δυνατή δόση αυτοκριτικής. Από το κεφάλι μέχρι και την ουρά.

Ικανοποιεί τον φυσιολογικό κόσμο του και τα κόμπλεξ των αντιπάλων
EVENTS