Δεν το αξίζει. Δεν της πρέπει. Αλλά η Εθνική Ελλάδος έχει γίνει στόχος εκτόξευσης λάσπης. Από τα γνωστά κέντρα προπαγάνδας. Απ’ τους γνωστούς πολέμιους της νέας εποχής στο ποδόσφαιρο. Αυτής που έχει την ομάδα που αξίζει να παίρνει τίτλους, το VAR να καθορίζει κρίσιμες φάσεις, ξένους διαιτητές που δίνουν σεμινάρια όχι μόνο στις αποφάσεις αλλά και στον τρόπο που σφυρίζουν.
Ενοχλεί όλο αυτό. Θίγει τα συμφέροντα των ίδιων και των φίλων τους. Επιθυμούν τα χρόνια του σκοταδισμού, του «παρ’ τα όλα», της χούντας στο άθλημα. Η οποία ήρθε να ρημάξει και το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Φτάνοντάς το απ’ την κορυφή και τα νοκ άουτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στις ήττες από κάτι Νησιά Φερόε και Βόρεια Ιρλανδία, εντός κι εκτός έδρας.
Αναπολούν το άδειο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» με τις… επιτροπές αναγνώρισης οπαδικών στοιχείων, για να γίνουν τα ματς της Εθνικής αναμετρήσεις που μπορούν να δουν μόνο φίλοι συγκεκριμένου συλλόγου και συγκεκριμένων πεποιθήσεων, είτε πρόκειται για ημεδαπούς είτε για αλλοδαπούς.
Τους φταίει ο Φαν’ τ Σχιπ, τους φταίνε οι παίκτες που καλούνται στην Εθνική, τους φταίει η έδρα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Κάθε προσπάθεια να σηκωθείς απ’ το βούρκο που σε έριξαν οι εποχές ποδοσφαιρικού σκοταδισμού, δεν μπορούν να είναι εύκολη. Έτσι και τώρα. Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος, υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες πρόκρισης. Γιατί; Κυρίως λόγω των «αυτοκτονιών» με Γεωργία εντός και Κόσσοβο εκτός.
Ποδοσφαιρικά η Εθνική μας ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατη. Ειδικά απέναντι στους «μεγάλους» του ομίλου. Ισοπαλία στην Ισπανία, νίκη εντός με Σουηδία και εκπληκτικό ποδόσφαιρο για ένα ημίχρονο εκτός. Το οποίο λόγω ατυχίας δε συνοδεύτηκε με θετικό αποτέλεσμα.
Βήμα-βήμα η Εθνική προχωρά προς τα μπροστά. Έχει γίνει ξανά η οικογένεια που όλοι εκθείαζαν στα καλά χρόνια του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Χωρίς να πτοείται μέχρι κι από εχθρούς εντός των συνόρων, ανθέλληνες που ανακαλύπτουν μέχρι και διαιτητική εύνοια. Απλά και μόνο για να πάνε κόντρα στην ΕΠΟ.
Η Εθνική Ελλάδος δεν έχει πάρει το «τρόπαιο» πρόκρισης σε μεγάλη διοργάνωση ακόμη, αλλά μοιάζει μαθηματικά βέβαιο πως θα γίνει απ’ αυτή την ποδοσφαιρική φουρνιά παικτών που διαθέτει. Αυτών των εξαιρετικών χαρακτήρων. Κέρδισε, όμως, παράσημα αναγνώρισης. Ίσως το πιο λαμπερό να είναι τα λόγια του ίδιου του Λουίς Ενρίκε.
Ο προπονητής της Εθνικής Ισπανίας ήρθε στην Ελλάδα. Δίχως να είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα πει καλά λόγια απλά για να τα πει. Όσοι τον ξέρουν, γνωρίζουν πως είναι γενικά περίεργος άνθρωπος, οξύθυμος από τότε που έπαιζε ποδόσφαιρο. Κυρίως, ένας τύπος που δεν έχει καμία υποχρέωση και κανένα λόγο να εκθειάσει την Ελλάδα. Είπε λοιπόν, πως η Εθνική μας βελτιώθηκε σημαντικά σε αυτή την προκριματική φάση. Ανέβασε επίπεδο και στην πορεία των αγώνων της ανέβαινε όλο και περισσότερο.
Άφωνοι οι… μοναχογιοί της προπαγάνδας. Τώρα; Τι να πουν; Πως τον έβαλε η ΕΠΟ να τα πει; Πως είναι όργανο της εξυγίανσης; Πως δεν ξέρει μπάλα; Όχι πως έχουν και άγχος όσοι συμμετέχουν σε αυτή τη μηχανή της σαπίλας. Κάτι θα βρουν δεν τους φοβόμαστε καθόλου. Απλά, όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο και όχι την τοξικότητα, όσοι θέλουν τίμιες νίκες κι όχι ετσιθελικές, ένα χαμόγελο το «έσκασαν» ακούγοντας τις δηλώσεις του Ενρίκε για την Εθνική Ελλάδος. Τα καλύτερα έρχονται. Όπως και τα χειρότερα επίσης. Γιατί όσο ανεβαίνει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, τόσο πιο ισχυρούς εκτοξευτήρες λάσπης θα προμηθεύονται κάποιοι μπας και την πετύχουν…
