Καμιά ομάδα δεν φτάνει να παίζει άμυνα μπροστά στο τέρμα της, αν ο αντίπαλος δεν της το επιβάλλει κι αυτό έκανε χθες η Ένωση. Γράφει ο Τάσος Τσατάλης.
- Τα play offs είναι αγώνας επιβίωσης, ειδικά για την ΑΕΚ. Που παίζει τρία ματς σερί με 18 παίκτες αποστολή και τρεις τερματοφύλακες. Δεν περιμέναμε τα play offs για να μετρήσουμε την ομάδα, ούτε το προπονητικό μενού του Μανόλο. Να μη χαθεί η Ευρώπη είναι ο στόχος.
- Είχε η ΑΕΚ δύο τεράστιες ευκαιρίες με Αλμπάνη στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου και Γκαρσία πριν το βάλει και καμιά ντουζίνα άλλες περιπτώσεις εξόχως απειλητικές, που δεν έγιναν κλασικές ευκαιρίες στο όριο.
- Επίσης στο πρώτο πεντάλεπτο, έχει δύο κόντρα επιθέσεις με χαρακτηριστικό αριθμητικό πλεονέκτημα που και στις δύο περιπτώσεις ο Μάνταλος στην ουσία με τις καθυστερημένες και όχι σωστές επιλογές στην τελική πάσα, τις πετάει στα σκουπίδια.
- Μετά το γκολ, εντάξει, το γύρισε σε άτακτη υποχώρηση ο αντίπαλος, αλλά η εικόνα του ματς δεν θα ήταν αυτή που είδαμε αν η ΑΕΚ δεν έβγαζε τόση ένταση, πείσμα και «θέλω» να το γυρίσει.
- Δηλαδή την διάθεση του Παναθηναϊκού να μαζευτεί, η επιθετικότητα και η ένταση της ΑΕΚ, την γύρισε στο απόλυτο «ταμπούρι», όχι κοντά, αλλά μέσα στην περιοχή του. Άλλο «μαζεύομαι», άλλο με βάζουν μέσα στην μικρή μου περιοχή. Το πρώτο το κάνω μόνος μου, το δεύτερο μου το επιβάλλει ο αντίπαλος.
- Ο Μανόλο μπορεί να έχει αποδεκατίσει την ομάδα το τελευταίο δίμηνο, αλλά όσοι παίζουν μέχρι να τραυματιστούν, αυτή την περίοδο βγάζουν ένταση. Και η ΑΕΚ πήρε τέσσερις βαθμούς στα τελειώματα σε δύο σερί ματς.
- Όποιος έχει λίγη μυρωδιά από μπάλα, καταλαβαίνει πόσο έχει αλλάξει όλη την παρουσία της ομάδας στο γήπεδο στα τελευταία δύο παιχνίδια ο Τσιγκρίνσκι.
- Σε αυτό το γκρουπ παικτών, είναι κομβικός στο να μεταδίδει ψυχραιμία στους υπόλοιπους με την παρουσία του. Έτσι έχουν συνηθίσει. Και είναι ευτύχημα πως έστω στην τελική ευθεία μπορεί να παίζει. Στην τελευταία του παράσταση πιθανότατα.
- Επίσης, κακώς ο Μανόλο έχει κόψει τόσο πολύ τον αέρα του Μαχαίρα. Ο Αλμπάνης δεν δικαιολογεί τόσο μεγάλη διαφορά σε αγωνιστικό χρόνο σε σχέση με τον πιτσιρικά.
- Φυσικά είναι όχι απλά σημαντικό, αλλά ακραία απογοητευτικό κι επικίνδυνο για την ταυτότητα της ομάδας, αυτό που συμβαίνει με την άνευ προηγουμένου στην ιστορία της αδυναμία να πάρει ντέρμπι.
- Και δεν θα αλλάξει αυτό, αν δεν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό ο κορμός της ομάδας που έχουν συνηθίσει να μην κερδίζουν τέτοια ματς. Που δεν πιστεύουν στην ουσία πως μπορούν να κερδίσουν, ακόμη κι αν είναι καλύτεροι.
- Εκατό φορές να βάλεις πλέον τον Πέτρο στην θέση που βρέθηκε με τη μπάλα στα πόδια δυο φορές στο πρώτο πεντάλεπτο χθες, στην θέση που βρέθηκε απέναντι στον ΟΣΦΠ στο Φάληρο με το σκορ στο 1-0 και πριν μερικές βδομάδες στο ΟΑΚΑ αμέσως μετά το 0-1 του Ελ Αραμπί, δεν θα βάλει γκολ και δεν θα δώσει σωστή τελική.
- Δεν αποτυγχάνει τυχαία. Δεν πιστεύει πως μπορεί να πετύχει. Είναι πολύ σημαντικό αυτό και δεν αλλάζει παρά μόνο με «νέο αίμα», που δεν θα έχει τα βιώματα της τελευταίας τριετίας κι ενδεχομένως να αλλάξουν και λίγο όσους θα μείνουν από τους παλιότερους.
- Γιατί έχουν συνηθίσει να περιμένουν την γκέλα που θα τους βάλει από κάτω.
- Αλλά τώρα η ομάδα παίζει όπως είναι, με όσους έχει και την ψυχολογία που έχουν, για να σώσει την Ευρώπη. Αν το πετύχει, δεν θα είναι ούτε καλύτερη ομάδα από αυτό που ξέρουμε, ούτε χειρότερη. Αλλά πρέπει πάση θυσία να το πετύχει.
- Οπότε το γκολ του Λιβάι ήταν «θησαυρός» και φυσικά το πανηγύρισα έντονα.
- Να πούμε στο τέλος και δυο λόγια για τον Λιβάι. Γελάω τόσες μέρες με τις κουβέντες για «ντεφορμάρισμα».
- Πρώτον φανερά κάνει διαχείριση στα «γκαζώματα» του, γιατί φοβάται κι αυτός μη βγει νοκ άουτ.
- Δεύτερον έχει ένα όριο το πόσο μπορείς να ξεχωρίζεις μόνος σου, σε μια ομάδα που δεν έχει συγκεκριμένα επιθετικά χαρακτηριστικά ή της λείπει και ένταση, όπως σε πολλά ματς το δίμηνο πριν φτάσουμε… στο σωτήριο ματς με τον Άρη στην Θεσσαλονίκη.
- Αν μιλήσουμε με όρους ΑΕΚ με Χιμένεθ, ο Λιβάι είναι ο ένας της τριάδας Αραούχο, Λιβάγια, Χριστοδουλόπουλος, της σεζόν του πρωταθλήματος. Λείπουν οι άλλοι δύο. Σκεφθείτε απλά έναν από τους τρεις εκείνη την σεζόν, μόνους τους, χωρίς την παρουσία των υπόλοιπων. Αυτά…
- Ο Χιμένεθ επιθετικά ο ίδιος ήταν πάντα. Απλά στο πρώτο του πέρασμα είχε Σκόκο, Τζιμπούρ, Λυμπερόπουλο, Μπλάνκο.
- Στο δεύτερο Λιβάγια, Αραούχο, Χριστοδουλόπουλο κι από πίσω ως εναλλακτική τον Μπακασέτα. Ακόμη και ο Μασούντ που ήρθε στον δεύτερο γύρο, ήταν πολύτιμος.
- Ο μόνος τρόπος να έχεις ομάδα με αξιώσεις για ψηλά, με προπονητή τον Χιμένεθ, είναι αυτού του είδους η ποιότητα μπροστά. Και πάλι θα τις κάνει τις στραβές του, σαφώς υπάρχουν πολύ καλύτεροι για να διαχειριστούν καλύτερο υλικό, αλλά αν έχεις αυτόν, είναι δέκα φορές πιο απαραίτητο να έχεις τέτοιους παίκτες. Για να παίζουν και μόνοι τους σε μια ομάδα που αμυντικά θα είναι δεμένη.
- Κάποιος που θα μπορεί να δουλέψει πιο οργανωμένα την επιθετική συμπεριφορά της ομάδας, πιθανότατα θα παρουσιάσει κάτι πολύ καλύτερο και με τους παίκτες που έχει τώρα η ΑΕΚ μπροστά.
- Αλλά με Χιμένεθ θέλεις δυο τρεις παίκτες μπροστά που να κάνουν την διαφορά μόνοι τους, να συντονίζονται μόνοι τους, χωρίς ιδιαίτερη καθοδήγηση, να είναι και «αλανιάρηδες» μέσα στο γήπεδο. Να μη μπαίνουν εύκολα σε καλούπια.
- Όχι μόνο έναν όπως τώρα τον Λιβάι. Που ο τρόπος με τον οποίο ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, φτάνει σε σημείο μη τιμητικό για την ΑΕΚ.
