Η στιγμή που περνά και χάνεται; Όχι πάντα. Υπάρχει η στιγμή που περνά, και μπορεί να περάσει με κινηματογραφική ταχύτητα, και να μην χαθεί. Η στιγμή που θα σε στιγματίσει, που θα σε σημαδέψει. Μπορεί να μην κρίνει έναν τίτλο (και ο Φεντερίκο Μακέντα έχει κρίνει έναν τίτλο) ή μπορεί να μην σε κάνει γνωστό σε όλο τον πλανήτη (και ο Φεντερίκο Μακέντα υπήρξε γνωστός σε όλο τον πλανήτη), αλλά θα εντυπωθεί στο μυαλό σου με τέτοιο τρόπο που θα την ανασύρεις όποτε τη χρειάζεσαι. Κι ας είναι απλώς ένα γκολ με πέναλτι, απλώς για την ισοφάριση, απλώς μια αποθέωση από τους συμπαίκτες σου, απλώς σε ένα συνηθισμένο ματς πρωταθλήματος, απλώς απέναντι σε μια επαρχιακή ομάδα.
Πρώτο ματς, ασίστ. Δεύτερο ματς, γκολ. Τρίτο ματς και κερδισμένο πέναλτι στις καθυστερήσεις. Ο προπονητής θα τον υποδείξει. Εκείνη η στιγμή ο Φεντερίκο Μακέντα ψήλωσε ξανά. Ένιωσε εμπιστοσύνη. Ένιωσε ζωντανός. Ένιωσε ηγέτης. Ένιωσε ότι η ζωή – ποδοσφαιρικά – μπορεί να είναι ξανά ωραία και ότι είχε βρει το μέρος να αναγεννηθεί. Με το Νίκο Νταμπίζα που έπαιρνε το ρίσκο, με τον Γιώργο Δώνη που ήξερε την ψυχολογία του ποδοσφαιριστή, με τα πιτσιρίκια που ήθελαν να ακούν ιστορίες από εκείνον που είχε γυρίσει την Ευρώπη, είχε γνωρίσει την απόλυτη καταξίωση, είχε χαρακτηριστεί νέος Κριστιάνο Ρονάλντο και ήταν μόλις 27 ετών. Wait, what?? Ναι, 27 ετών.
Ιστορία για football manager!
Ήρθε στον Παναθηναϊκό με τα αποφάγια του Σεπτεμβρίου. Ό,τι περίσσεψε από την κανονική μεταγραφική περίοδο, εκείνη που λήγει στις 31 Αυγούστου όταν στριμώχνονται όλες οι ομάδες για να βάλουν τις τελευταίες πινελιές. Ένα μήνα πριν, ούτε καν ένα μήνα πριν είχε κλείσει τα 27 του χρόνια. Ποιος θυμήθηκε τον Μακέντα; Πού θυμήθηκε τον Μακέντα; Πώς και το αποφάσισε ο Μακέντα; Καλά, το τελευταίο ήταν το ευκολότερο για μια καριέρα που η πτώση της έμοιαζε με μονοκινητήριο αεροπλάνο στις Σέρρες. Απογειώνεσαι εύκολα, αλλά αν χάσεις ύψος θα συντριβείς. Ο πίνακας που ακολουθεί είναι ενδεικτικός και είναι μόνο με ημερομηνίες κλειδιά, με την έννοια ότι σίγουρα κάποια στιγμή άξιζε περισσότερα από 3,5 εκ. ευρώ και κάποια στιγμή λιγότερα από το τίποτα.
| ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ | ΗΛΙΚΙΑ | ΟΜΑΔΑ | ΑΞΙΑ |
|---|---|---|---|
| 16/9/2009 | 17 | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | 500 χιλ. |
| 8/2/2011 | 19 | Σαμπντόρια | 3,5 εκ. |
| 15/1/2014 | 22 | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | 1,5 εκ. |
| 19/12/2016 | 24 | Νοβάρα | 500 χιλ. |
| 18/1/2018 | 27 | Νοβάρα | 450 χιλ. |
| 4/8/2020 | 29 | Παναθηναϊκός | 1,5 εκ. |
Ο Φεντερίκο Μακέντα τελείωσε – παρά τη διακοπή του COVID-19 – την πιο παραγωγική σεζόν της καριέρας του. Ξεπέρασε την περίοδο 2013-14, όταν με Μπίρμιγχαμ και Ντόνκαστερ είχε σκοράρει 13 φορές. Ο Παναθηναϊκός τον αναγέννησε. Ο Νίκος Νταμπίζας ανέδειξε το football manager στα καλύτερά του (βρες φτηνά, ανατίμησε αξίες) και ο Γιώργος Δώνης τού έδωσε θέση, ρόλο και ψυχολογία που χρειαζόταν. Βρήκε όλα όσα περίμενε όταν αποφάσιζε να έρθει στον Παναθηναϊκό τον Σεπτέμβριο του 2018. «Η ομάδα είχε όλα όσα αναζητούσα και αυτός είναι και ο λόγος που ήρθα εδώ. Όταν ήρθε το τηλέφωνο από αυτούς είπα πετάω αμέσως, σταμάτησα τις επαφές με τις υπόλοιπες ομάδες γιατί αυτό ήταν το μέρος που ήθελα να είμαι».
Στο μέρος που ήθελε να είναι, τα όνειρα άρχισαν να γίνονται αληθινά ξανά. Στο ντεμπούτο του έδωσε ασίστ. Στα επόμενα δύο ματς – σαν σε μια προμνησία από τα νιάτα του στο Μάντσεστερ – σκόραρε. Το νικητήριο γκολ με τον ΠΑΣ στο ΟΑΚΑ και το πέναλτι στις καθυστερήσεις στην Τρίπολη. Ακολούθησαν κι άλλα γκολ και περισσότερες ασίστ, μέχρι ο μαγικός αριθμός έντεκα συν τέσσερα να του δώσει το δικαίωμα να νιώσει ζωντανός ξανά. Να μπορεί να μονολογεί ένα «για φαντάσου», που οι περισσότεροι ούτε τολμούν να σκέφτονται. «Το όνειρό μου είναι να παίξω στην εθνική Ιταλίας. Βλέπω τον Κουαλιαρέλα που παίζει στα 36 του και λέω «γιατί να μην το καταφέρω κι εγώ;». Είμαι ακόμα μικρός και ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις ο παίκτης που πάντοτε ονειρευόσουν και μπορούσες να γίνεις. Θέλω να φτάσω ξανά στην κορυφή. Θα γίνει απίστευτη η ιστορία μου, αν μετά την κορυφή και τον... πάτο στον οποίο έφτασα, καταφέρω να επιστρέψω στο πιο ψηλό επίπεδο».
Η μαγική λέξη…
Δύο μαγικές λέξεις. Η πρώτη: Πάτος.
- «Αν θα γίνετε επαγγελματίες επιπέδου εξαρτάται από εσάς. Εγώ έκανα αρκετά λάθη στην καριέρα μου. Επαναπαύτηκα όταν έφτασα στην κορυφή, ενώ στην πραγματικότητα πρέπει να δουλεύεις ακόμα περισσότερο όταν είσαι εκεί».
- «Αν δεν δουλέψετε εσείς, θα έρθει κάποιος άλλος να πάρει τη θέση σας».
- «Όσο έπαιζα στη Γιουνάιτεντ, θεωρούσα πως είμαι ανίκητος. Αντί να δουλέψω ακόμα πιο σκληρά, άρχισα να μην προπονούμαι όπως θα έπρεπε. Ήταν θέμα νοοτροπίας της ηλικίας και της κατάστασης που βίωνα».
- «Όταν στα 17 σου είσαι στην κορυφή και στα 25 σου δεν θέλει να σε πάρει καμία ομάδα, τότε ξεκάθαρα κάτι έχεις κάνει λάθος. Στα δύσκολα, αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις κάνει λάθη και έχεις ευθύνες για την κατάσταση που ζεις».
Η δεύτερη: Σταθερότητα. Ο συνδυασμός των δύο είναι και το μυστικό της παραμονής του Φεντερίκο Μακέντα στον Παναθηναϊκό. Γνωρίζει πώς μια λάθος απόφαση, μια λάθος επιλογή, μια λάθος στροφή μπορεί να κάνει εκείνη που τώρα φαντάζει μια ανατρεπτική ταινία, να μην έχει καλό τέλος. Η δεύτερη σεζόν του με τα πράσινα ήταν ακόμα καλύτερη από την πρώτη και με μια ομάδα που φαντάζει να μεγαλώνει μαζί με τον ίδιο, να μοιράζεται το ίδιο παραμύθι ακμής-παρακμής-αναγέννησης, γιατί να ρισκάρεις; Η φιλοδοξία είναι συχνά ένα δίκοπο μαχαίρι που αδυνατείς να δεις ότι κόβει και από τις δύο πλευρές.
Στο μυαλό του υπήρχε η μεταγραφή. Υπήρχε η επιστροφή στο υψηλότερο επίπεδο για να διεκδικήσει – γιατί όχι; - ακόμα και την επιστροφή του στην Εθνική Ιταλίας. Η καλοκαιρινή παρέλαση είχε όλα τα γούστα. Λιντς, Ερυθρός Αστέρας, Αλάνιασπορ, Σαμπαμπ Αλ Αχλί, Αντάλιασπορ ̇λεφτά αν ήθελες λεφτά, προοπτική αν έψαχνες προοπτική. Μόνο που ο Φεντερίκο είχε εκείνο που έψαχνε και ήθελε μόνο κάποιες λεπτομέρειες για νιώσει ότι βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος.
«Είπα πως νιώθω και πάλι σημαντικός παίκτης, μετά από πολλά χρόνια. Δεν είπα ποτέ ότι θέλω να φύγω. Δεν είναι κάτι που θέλω και το κλαμπ το ξέρει. Έχω συμβόλαιο για έναν ακόμη χρόνο και αν τα πράγματα παραμείνουν έτσι δεν ξέρω τι θα γίνει. Πιθανώς να είμαι ελεύθερος σε έξι μήνες. Δεν σκέφτομαι το μέλλον, είμαι αφοσιωμένος στο παρόν. Όλοι ξέρουν πως θα ήθελα να μείνω εδώ, αλλά κάποια πράγματα εξαρτώνται από δύο πλευρές».
Η ζωή στην Ελλάδα είναι ωραία. Η ζωή του ποδοσφαιριστή είναι ξανά για τον Φεντερίκο Μακέντα ωραία. Το ρίσκο, όπως μπορείς να τον ακούσεις να σου τραγουδάει…
