Αφού είδαμε την Βασούλα να μπαίνει με κουκούλα στα ΓΑΔΑ, αφού είδαμε έναν ιερέα να τρώει έναν σταυρό στο κεφάλι και να αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο, αφού είδαμε τον Τραμπ να αγοράζει πετρέλαιο από τον Πούτιν, ήρθε η ώρα να γράψω μπλογκ.
Με τον ΠΑΟΚ θα ασχοληθώ μην αγχώνεστε, απλά ως μέγας παρατηρητής ήρθε η ώρα να ενώσουμε την ΠΑΕ του Ιβάν Σαββίδη με την ΚΑΕ του Τέλη Μυστακίδη. Μόνο εδώ αυτά κύριοι.
Ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη πέρασε δύσκολα το 2026. Και έχει δρόμο ακόμη. Από κακές επιλογές, από συγκυρίες, από ατυχία, από βλακεία, όλα τα έχει ο μπαξές. Δεν μπορείς να πεις, η λέξη μονοτονία δεν υφίσταται.
Όλο αυτό το διάστημα των κακών μαντάτων, άνθρωποι της οικογένειας του ΠΑΟΚ, έβγαζαν διαγγέλματα στα social media. Προφανώς και αποθέωναν τον Μυστακίδη, εκμηδένιζαν την προσφορά Σαββίδη και ακολουθούσαν αυτό το κουραστικό μοτίβο. Και επικίνδυνο για τον σύλλογο συνάμα.
Βέβαια, επειδή την ανθρωπογεωγραφία την κατέχω, διέκρινα μία απειρία. Είναι άλλο να κρίνεις με τον έναν να έχει την υποχρέωση νίκης και άλλο να την έχει και ο άλλος.
Πριν από λίγο, ολοκληρώθηκε ο αγώνας του μπασκετικού ΠΑΟΚ απέναντι στην Ουλμ. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε, παίζοντας κακό μπάσκετ, έχοντας συμμετέχοντας στο λειτουργικό του σχήμα του Μπαζίνα και Χουγκάζ και όταν τα γάλατα έσφιξαν, την μπουγάδα την καθάρισε η μη επιλογή Τρινκιέρι, ο Ταϊρί. Και δεν ήταν η πρώτη φορά.
Ο ΠΑΟΚ του Τρινκιέρι είναι νέα ομάδα, όπως βέβαια είναι και ο ΠΑΟΚ του Λίσι. Απλά ο ένας είναι ένας πολύ έμπειρος τεχνικός, τοπ σε επίπεδο Ευρωλίγκας, έχει γνώση της ελληνικής πραγματικότητας έχοντας ζήσει τον πάγκο της εθνικής και έχοντας αντιμετωπίσει στην Ευρωλίγκα της καλύτερες ελληνικές ομάδες. Ο άλλος είναι άπειρος, χωρίς παραστάσεις, χωρίς γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και δουλεύει σε ένα πολύ πιο σύνθετο άθλημα. Λεπτομέρεια αλλά σημαντική, ο Τρινκιέρι ήξερε πως θα είναι προπονητής του ΠΑΟΚ από τα μέσα της προηγούμενης σεζόν.
Και στις δύο περιπτώσεις πάντως, υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν ξέρουμε τι παίζουμε. Στο ποδόσφαιρο το λέμε ανοιχτά, στο μπάσκετ, μόνο η μαμά του Ταϊρί.
Το δικό μου θέμα βέβαια δεν είναι να κρίνω τους κριτές. Ο καθένας έχει την άποψή του και είναι σεβαστή. Όμως ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι σύνθετος, κάθε οργανισμός περνάει στάδια, φάσεις, εξελίσσεται, φθείρεται, αναθεωρεί.
Μπορείς να δεις το ποτήρι μισοάδειο. Να τα κάνεις όλα άνω κάτω. Να βρίσεις, να αναθεματίσεις, να ευχηθείς τα χειρότερα. Μπορείς να το δεις μισογεμάτο, να βάλεις πλάτη σε κάτι που μπορεί να σε εκθέσει στο τέλος της ημέρας. Όμως θα τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Εσύ, εγώ, η τελευταία τρύπα του ζουρνά, θα έχεις παίξει τον ρόλο που πρέπει.
Ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ και ο μπασκετικός ΠΑΟΚ, υποστηρίζονται από τους ίδιους ανθρώπους. Η κοινή λογική λέει πως θέλουμε να κερδίζει η ομάδα μας. Η κοινή λογική λέει επίσης, πως όταν δείχνουμε αδυναμία, μας περιμένει στη γωνία ο ανταγωνισμός. Πρόσφατα, είδαμε με πόση χάρη μας την έπεσαν για μία φάση – ορισμό του φάουλ, στο παιχνίδι της Τούμπας. Και η τρέλα όλων βέβαια, δεν ήταν μόνο πως ο ΠΑΟΚ θα έχανε άλλο ένα παιχνίδι, αλλά το ότι θα τελείωνε ο αγώνας με τον Τάσο από τη Μενεμένη δεξί μπακ και τον Γιώργο από τη Νεάπολη αριστερό εξτρέμ.
Η μη αναγνώριση της προσπάθειας των παικτών στο τέλος του αγώνα, αποτέλεσε επιχείρημα των αντιπάλων. «Ούτε εσείς δεν αποδεχτήκατε αυτή τη διαιτησία» λένε. Μας έβαλε στο στόμα του ακόμα και ο Γιάννης Κόντης. Μίλησε για τον λαό του ΠΑΟΚ αυτός. Αναρωτιέμαι με ποιο δικαίωμα. Και η απάντηση είναι απλή. Αυτό που του δώσαμε εμείς.
Είμαστε σε πολύ δύσκολο φεγγάρι. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εδώ λοιπόν καλούμαστε όλοι να είμαστε υπεύθυνη απέναντι στον σύλλογο. Όχι στα πρόσωπα.
Απλά και τα πρόσωπα, όλοι τους και όχι μόνο οι ιδιοκτήτες, θα πρέπει να κατανοήσουν πως δεν είναι η εποχή να λανσάρουν προσωπικές ατζέντες, ούτε να βγάζουν τον πισινό τους απ ότι κάνει τζιζ.
Η ιστορία γράφει και στον ΠΑΟΚ έχουμε ένα τεράστιο ταλέντο να αποβάλουμε όσους δεν την τιμούν.
