Κακά τα ψέματα, καμία ελληνική ομάδα δεν είναι αυτή τη στιγμή σε επίπεδο τέτοιο, που να μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες μεγαθήρια όπως είναι αυτές της Premier League. Ακόμη κι αυτή η παραδοχή όμως, δεν είναι ικανή, να σε κάνει να πάψεις να πιστεύεις σε ένα θαύμα. Γιατί ποια θα ήταν η ομορφιά του ποδοσφαίρου, αν δεν γίνονταν θαύματα; Πώς οι ομάδες θα γίνονταν θρησκείες και πως οι οπαδοί, θα γίνονταν πιστοί;
Την πίστη δεν την προδίδεις μπροστά σε οποιαδήποτε δυσκολία και οι Ενωσίτες απέδειξαν περίτρανα την αφοσίωση τους στην ομάδα, με τρόπο μεγαλειώδη και συγκινητικό. Την ώρα που το χαώδες Etihad ήταν μισοάδειο, στις εξέδρες των οπαδών της ΑΕΚ, δεν έπεφτε καρφίτσα.
Την ώρα που οι ΑΕΚτζήδες δεν σταμάτησαν να τραγουδούν, οι οπαδοί της Σίτι, ακούγονταν μόνο στα γκολ. Όλο το υπόλοιπο διάστημα ήταν καθήμενοι. Υποχρεωτικά. Δεν επιτρέπεται να σηκωθείς από τη θέση σου χωρίς λόγο. Σε χρόνο dt έχεις δεχτεί παρατήρηση. Για τα ελληνικά δεδομένα είναι σχεδόν σουρεαλιστικό να βλέπεις ανθρώπους όλων των ηλικιών να παρακολουθούν αγώνα ποδοσφαίρου σαν να βρίσκονται σε θέατρο και ξαφνικά να βλέπεις έναν παππού να πετάγεται λες και θα πάρει κεφαλιά για γκολ, όταν έχει προηγηθεί τέρμα. Το ζουν, αλλά με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Σαφώς, εντελώς βρετανικό.
Έφυγα από το εντυπωσιακό Etihad, με τη βεβαιότητα και την παρηγοριά ότι η Αγιά Σοφιά είναι ασυζητητί το ωραιότερο γήπεδο του κόσμου. Γιατί το γήπεδο, δεν έχει να κάνει με τίποτα άψυχο, είναι κάτι ζωντανό που παίρνει ψυχή από τον κόσμο. Αυτός το κάνει όμορφο, αυτός μπορεί να το ασχημύνει κιόλας.
Κλείνοντας αναφορικά με το χθεσινό ματς, θα σημειώσω ότι στον αθλητισμό δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Πρέπει να δουλέψεις σκληρά για να κατακτήσεις έναν στόχο και η ΑΕΚ, με αυτόν τον δύσκολο τρόπο μαθαίνει. Μαθαίνει το ποδόσφαιρο από μία άλλη οπτική, από ανθρώπους που γι’ αυτούς είναι μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς.
Το ποδόσφαιρο στην Αγγλία δεν είναι απλώς ένα άθλημα, ήταν από την πρώτη στιγμή και εξακολουθεί να είναι ένα όχημα που προώθησε κοινωνικές επαναστάσεις.
Αυτό ακριβώς αφουγκράζεται κανείς επισκεπτόμενος το Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου, για το οποίο θα κάνω σύντομα ένα ξεχωριστό αφιέρωμα. Λόγω του ψυχαναγκασμού μου όποτε πάω σε μουσείο να μπορέσω να τα δω όλα, κόντεψα χθες να χάσω τη προθεσμία για την παραλαβή της διαπίστευσης μου για τον αγώνα της Κ-19.
Αυτό σήμαινε πρακτικά, ότι μπήκα στο μουσείο κατά τις 11:15 βαριά-βαριά και βγήκα στις 2:15. Δηλαδή είχα 45 λεπτά για να φτάσω στο στάδιο. Τα κατάφερα, κάνοντας σπριντ από την ώρα που βγήκα από το τραμ μέχρι να φτάσω στο Κέντρο Διαπίστευσης, πέντε λεπτά προτού κλείσει και μπήκα στο ματς στο παρά ένα. Δυστυχώς, λόγω της πίεσης του χρόνου δεν αποτύπωσα τη στιγμή που συνεργεία περιμετρικά του γηπέδου, στέγνωναν το νερό, παρότι από το πρωί έβρεχε ασταμάτητα. Μία κυρία είχε ένα τεράστιο κύλινδρο που περνούσε πάνω από τις ανεπαίσθητες λακουβίτσες και εξαφάνιζε το νερό. Εκείνη την ώρα παρότι είχα αγχωθεί, ήθελα να γελάσω αφού σκεφτόμουν τους Άγγλους σε ελληνικούς δρόμους και πεζοδρόμια που μετατρέπονται σε τάφρους με την παραμικρή νεροποντή.
Η ομάδα του Περικλή Παπαπαναγή παρέμεινε αήττητη και το γιόρτασε παρουσία 1000 και ίσως και πλέον οπαδών (σ.σ. ποτέ δεν θα καταφέρω να υπολογίσω ακριβώς), οι οποίοι αποθέωσαν τους πιτσιρικάδες, δημιουργώντας μαγική ατμόσφαιρα, σε ένα γήπεδο (βοηθητικό), που θα το ζήλευαν οι περισσότερες ομάδες της Super League… Πικρή ιστορία ας την αφήσουμε! Κρατάμε ότι η ΑΕΚ είναι μία ομάδα με Έλληνες αθλητές, ενώ η Σίτι κάνει «εισαγωγή» Βραζιλιάνους.
Να πούμε βέβαια ότι δεν έλειψε και ο κλασικός Έλληνας κόπανος, ο οποίος έβριζε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα τον επόπτη γραμμών, με αποκορύφωμα τη στιγμή που μάλλον ήθελε να του πει κατά τα ελληνικά ήθη και έθιμα: «Γ@μώ τη μάνα σου» και του είπε σε άπταιστα αγγλικά «Φακ γιορ μάδερ». Εντάξει λογικό, στους 1.000 να υπάρχει και ένας προβληματικός, θα μου πεις, όπως θα μου πεις ότι δεν περίμενες ότι θα έχει και διδακτορικό στην αγγλική φιλολογία και θα σου δώσω χίλια δίκια…
Το σύντομο ταξίδι από το Μάντσεστερ ολοκληρώθηκε με μία μέρα γεμάτη μπάλα και παρά τη βαριά ήττα νιώθω ευγνωμοσύνη που το έζησα. Αυτό εισέπραξα ότι ένιωσαν και οι οπαδοί της ομάδας μας, αυτό εισέπραξε και η ομάδα. Και είναι ωραίο στα δύσκολα να μην είναι κανείς μόνος!
