Ο Ρικ φαν Ντρόνγκελεν μιλά στο 5ο τεύχος του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΝ, που κυκλοφορεί σήμερα, Κυριακή 18 Οκτωβρίου, και διανέμεται δωρεάν στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, στον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης.
Σε μια μεγάλη συνέντευξη στη Φεβρωνία Παντελή, με τίτλο «Αυτή η φωτιά μέσα μου», ο Ολλανδός κεντρικός αμυντικός μιλά για τις ρίζες του στο μικρό Άξελ, την οικογένειά του, τον σοβαρό τραυματισμό που άλλαξε τη νοοτροπία του, αλλά και το πάθος με το οποίο αγωνίζεται.
Αποκαλύπτει τη σχέση του με τον Στέφαν ντε Φράι, τον οποίο θεωρεί παράδειγμα επαγγελματισμού: «Νιώθω ότι, αν εκείνος δίνει το 100%, εγώ πρέπει να δίνω το 200%». Μιλά για τις απαιτήσεις του Τζέικομπ Νίστρουπ, την αγάπη του για τα ζώα και τη σύνδεσή του με τον κόσμο του Παναθηναϊκού.
Και περιγράφει με μια χαρακτηριστική εικόνα όσα αισθάνεται όταν αγωνίζεται στο ΟΑΚΑ: «Όταν βγαίνεις να παίξεις μπροστά σε τόσο κόσμο,ξεχνάς τα πάντα. Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος».
Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:
Για το ποδόσφαιρο στο «αίμα» του: «Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο από την ημέρα που περπάτησα. Στα τέσσερά μου ήμουν ήδη στα πρώτα παιδικά τμήματα ποδοσφαίρου στο Άξελ. Ο πατέρας μου έπαιζε μπάλα. Οι θείοι μου, τα ξαδέρφια μου. Ο παππούς μου ήταν επίσης ποδοσφαιριστής και αργότερα διαιτητής. Τα πάντα στην οικογένειά μου περιστρέφονταν γύρω από το ποδόσφαιρο. Η μητέρα μου έπαιζε μπάσκετ, αλλά λατρεύει το ποδόσφαιρο. Μπορούμε να μιλάμε ώρες ολόκληρες για μπάλα. Όλοι λένε ότι έχω ακριβώς τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνη. Μισώ να χάνω. Παίζω με πολύ συναίσθημα. Ακόμη κι όταν παίζω χαρτιά, θέλω να κερδίζω. Αυτή είναι η δύναμή μου».
Για την Αθήνα που έγινε η νέα «οικογένειά» του: «Η οικογένειά μου έκανε τα πάντα για να γίνω επαγγελματίας. Όταν τα κατάφερα, ένιωσα υπέροχα που τους έκανα υπερήφανους και τους ανταπέδωσα κάτι από τις θυσίες τους. Είναι δύσκολο να βρίσκεσαι μακριά από τους δικούς σου, αλλά αυτό κάνει τις στιγμές που περνάμε μαζί ακόμη πιο ξεχωριστές. Με ακολουθούν σε όλους τους σταθμούς της καριέρας μου. Η Αθήνα τους αρέσει πολύ».
Για τον πρώτο προπονητή του: «Ακόμη κρατάω επαφή με τον πρώτο μου προπονητή στη Σπάρτα Ρότερνταμ, όπου έγινα επαγγελματίας. Ήρθε να με δει εδώ, στον Παναθηναϊκό, όταν παίξαμε με την ΤΣΣΚΑ. Χάρηκα πολύ».
Για το γεγονός πως θέλει να είναι ένας «συνηθισμένος τύπος»: «Έχω ένα τατουάζ με τον ταχυδρομικό κώδικα του Άξελ. Είναι το σπίτι μου. Εκεί ζουν η οικογένεια και οι φίλοι μου. Είναι μέρος του εαυτού μου. Είμαι περήφανος. Το έκανα για να μην ξεχάσω ποτέ τις ρίζες μου. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι τεράστιος. Συναντάς ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης. Αλλά στο τέλος, είμαι απλώς ένας συνηθισμένος τύπος από το Άξελ. Το κουβαλάω πάντα στο κορμί μου και μου δίνει γαλήνη και δύναμη».
Για τον τραυματισμό που τον «άλλαξε»: «Στα 21 έπαθα ρήξη χιαστού, στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν στο Αμβούργο. Ήμουν πολύ λυπημένος. Στην αρχή απογοητεύτηκα. Μετά την επέμβαση άλλαξα το mindset εντελώς. Άρχισα να ελέγχω το μυαλό μου, κάνοντας μόνο θετικές σκέψεις. Φυσικά ήταν δύσκολο, αλλά έμενα στον στόχο μου. Έμαθα να φροντίζω περισσότερο το σώμα μου. Δεν είναι μόνο η προπόνηση. Είναι ο τρόπος ζωής, η διατροφή, το μυαλό. Στο πρώτο παιχνίδι που ξαναμπήκα στο γήπεδο, τραυματίστηκα στον αστράγαλο, αλλά δεν πτοήθηκα. Ήμουν πολύ χαρούμενος που θα έμενα έξω μόνο τρεις εβδομάδες».
Για το πώς πανηγυρίζει ένα τάκλιν σαν ένα... γκολ: «Για έναν αμυντικό ένα δυνατό τάκλιν ή ένα κόψιμο μπορεί να προσφέρει το ίδιο συναίσθημα που νιώθει ένας επιθετικός όταν σκοράρει. Πανηγυρίζουμε διαφορετικές στιγμές μέσα στο παιχνίδι. Ο παππούς μου με συμβούλευε να μη μιλάω πολύ, να δουλεύω σκληρά και να είμαι ήρεμος. Εκνευριζόταν όταν δεχόμουν κάρτες και μου έλεγε να μη διαμαρτύρομαι στους διαιτητές, επειδή ήταν και ο ίδιος διαιτητής. Τον χάσαμε πέρυσι και πάντα θυμάμαι όσα μου έλεγε».
Για τα ινδάλματά του: «Όταν είσαι μικρός έχεις πολλά ινδάλματα. Για μένα ήταν ο Κιελίνι, ο Ράμος και ο Πέπε. Μεγαλώνοντας αυτό αλλάζει. Τώρα προσπαθώ να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου».
Για τα άλλα αθλήματα και το μπάσκετ του Παναθηναϊκού: «Παρακολουθώ, επίσης, τα μαχητικά αθλήματα. Ένας καλός φίλος από τα μέρη μου, ο Τιάν ντε Φρις, γνωστός ως «Ταρζάν», είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στο kickboxing και έχει εμπνεύσει πολλά παιδιά. Μου αρέσει η δράση, η ατμόσφαιρα, η μουσική, η ένταση. Όπως είναι και στο μπάσκετ του Παναθηναϊκού».
Για το γεγονός ότι είναι φιλόζωος, όπως ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού: «Λατρεύω τα ζώα. Είναι η αδυναμία μου. Ειδικά τα αδέσποτα. Χαίρομαι πολύ που φροντίζουμε πολλά στο Κορωπί και πηγαίνω να τα δω κάθε μέρα. Είναι ιδιαίτερο για μένα που ο πρόεδρός μας έχει την ίδια αγάπη γι’ αυτά. Θυμάμαι, λίγο αφότου ήρθα, ο Παναθηναϊκός είχε κάνει μια συγκινητική ανάρτηση για τα ζώα μετά τις πυρκαγιές στην Ελλάδα και ένιωσα μια ξεχωριστή σύνδεση με τον σύλλογο. Μοιραζόμαστε την ίδια ευαισθησία. Ένιωσα οικειότητα. Έχω μία γάτα στο σπίτι μου. Επισκέπτομαι μέρη με αδέσποτα και τα ταΐζω».
Για το πώς για τον ίδιο ο χρόνος «σταματάει στο ΟΑΚΑ»: «Άκουσα μια φράση του Ερίκ Καντονά, ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να σου προσφέρει ένα συναίσθημα που τίποτα άλλο στον κόσμο δεν μπορεί. Με εκφράζει απόλυτα. Αυτή η φωτιά που ανάβει μέσα σου δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όταν βγαίνεις να παίξεις μπροστά σε τόσο κόσμο, ξεχνάς τα πάντα. Είναι σαν να σταματάει ο χρόνος. Αυτό ακριβώς ζω στα παιχνίδια μας στο ΟΑΚΑ».
Για την... παραχώρηση που έκανε στον Ανδρέα Τετέι: «Πριν από την έναρξη των αγώνων μου αρέσει να μπαίνω τελευταίος στον αγωνιστικό χώρο, όταν βγαίνουμε με τα παιδάκια. Δεν έχω γούρια, είναι απλώς κάτι που κάνω σαν συνήθεια. Αλλά το ίδιο θέλει και ο Τετέι, οπότε έκανα πίσω. Του είπα: «Εσύ είσαι ο επιθετικός, πρέπει να σκοράρεις!».
Για το γεγονός ότι «βλέπει» τον κάθε αγώνα από πριν: «Δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο πριν από τα ματς. Προτού κοιμηθώ, το προηγούμενο βράδυ, έχω ήδη παίξει ολόκληρο τον αγώνα στο μυαλό μου. Το έχω φανταστεί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό».
Για τη σχέση του και τη συνεργασία του με τον Ντε Φράι: «Συμβουλεύομαι συχνά τον Στέφαν λόγω της τεράστιας εμπειρίας του. Όσο περισσότερο παίζουμε μαζί, τόσο καλύτερα γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον και τους ρόλους μας στην άμυνα. Αναλύουμε τους αντιπάλους και έχουμε γίνει καλοί φίλοι. Από τον τρόπο που προπονείται, φροντίζει το σώμα του και προετοιμάζεται, κατάλαβα γιατί έχει κάνει μια τόσο μεγάλη καριέρα. Νιώθω ότι, αν εκείνος δίνει το 100%, εγώ πρέπει να δίνω το 200%. Είναι τεράστιο κίνητρο για μένα και για όλους τους συμπαίκτες μου».
Για την περηφάνια που νιώθει παίζοντας στον Παναθηναϊκό: «Μου αρέσει που ο Νίστρουπ έχει υψηλές απαιτήσεις από τους κεντρικούς αμυντικούς. Επικεντρώνεται στις λεπτομέρειες και αναζητά πάντα το καλύτερο. Δεν είμαστε ρομπότ και εκτιμά όταν οι παίκτες παίρνουμε πρωτοβουλίες. Η κατεύθυνση προς την κορυφή είναι το μεγαλύτερο κίνητρο. Ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιος σύλλογος. Όλοι εδώ έχουν πάθος να τον επαναφέρουν στις επιτυχίες του παρελθόντος. Είμαι υπερήφανος που φοράω αυτή τη φανέλα. Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου να μην το θεωρεί δεδομένο και να δίνω το 200%».
Για τον Έλληνα στην Ολλανδία: «Η σύνδεση με τον κόσμο είναι πολύ σημαντική. Ειδικά στα δύσκολα παιχνίδια και κυρίως στα εκτός έδρας, η στήριξή τους μας προσφέρει πολλά. Μετά το ζέσταμα, όταν επιστρέφουμε στα αποδυτήρια, ακούμε τις φωνές των φιλάθλων. Με εντυπωσιάζει και με πωρώνει αυτό. Στη διακοπή που ήμουν στην Ολλανδία, επισκέφτηκα έναν φίλο μου. Δίπλα υπάρχει ένα εστιατόριο. Ο ιδιοκτήτης είναι Έλληνας και μου λέει πόσο χαίρεται που ένα παιδί από τα μέρη όπου ζει, αγωνίζεται στην αγαπημένη του ομάδα στην πατρίδα. Ήθελε να με εμψυχώσει. Πολύ ξεχωριστό αυτό».
Για την πίεση που πρέπει να βάλει ο Παναθηναϊκός στον Αστέρα AKTOR: «Έχουμε μάθει πώς να αντιμετωπίζουμε αντιπάλους όπως ο Αστέρας AKTOR. Απαιτείται υπομονή, γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και πίεση σε ολόκληρο το γήπεδο».
