«Εξυπνάδα» χαρακτήρισε ο Άδωνις Γεωργιάδης τις παλαιστινιακές σημαίες στο πέταλο των οπαδών της ΑΕΚ, σε μια κίνηση που σκόρπισε ρίγη συγκίνησης σε όσους ακόμα νιώθουν κάτι μπροστά στη φρίκη. «Εξυπνάδα», λέει, το να φωνάζεις για τα παιδιά της Γάζας που δεν πρόλαβαν να γίνουν ούτε οπαδοί. Που δεν πρόλαβαν να διαλέξουν χρώμα, σημαία, γήπεδο, ζωή.
Κάποιος πρέπει να πει στον Υπουργό ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν είχαν σκοπό να μαζέψουν ψήφους, ούτε να κάνουν σόου, ούτε να προωθήσουν εμπόρευμα. Δεν έκαναν μικροπολιτική. Ήταν μια καθαρή πράξη συμπαράστασης, μια αυθόρμητη φωνή από τα τσιμέντα της Νέας Φιλαδέλφειας προς τα συντρίμμια της Παλαιστίνης.
Οι ΑΕΚτζήδες δεν ήθελαν να γίνουν αρεστοί σε κανέναν. Δεν ήθελαν να μπουν σε debate, ούτε να τσακωθούν για την εξωτερική πολιτική. Έκαναν κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο σπάνιο: έδειξαν ανθρωπιά. Αυτό που λείπει από πολλούς διαδρόμους της εξουσίας. Ανθρωπιά, κύριε Υπουργέ. If you know what I mean…
Είναι τραγικό να βλέπεις έναν άνθρωπο με τόση πολιτική εμπειρία να ειρωνεύεται ένα ανθρώπινο ξέσπασμα, να αντιμετωπίζει το δράμα ενός λαού που υποφέρει, σαν εργαλείο πολιτικής πασαρέλας. Τραγικό, αν όχι προκλητικό, από τον ίδιο που κάποτε διαφήμιζε το ναζιστικό βιβλίο του Πλεύρη και μετά αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη, όταν οι αντιδράσεις τον στρίμωξαν στη γωνία. Ήταν κι αυτό, λέτε, μια... εξυπνάδα που ξέφυγε;
Φυσικά και δεν μας εκπλήσσει η θέση του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος έχει πει ότι το ΛΑΟΣ δεν ήταν ακροδεξιό κόμμα. Ούτε μας εντυπωσιάζει όταν τα ανθρωπιστικά εγκλήματα περνούν από το… κριτήριο της τουριστικής εικόνας, όπως είπε και ο Χρυσοχοΐδης, σαν να έχει καεί κάποιο resort και όχι άνθρωποι.
Όχι, δεν είναι θέμα κόμματος, ούτε καν πολιτικής. Είναι θέμα ψυχής. Όταν βλέπεις νεκρά βρέφη, παιδιά χωρίς γονείς και γονείς χωρίς παιδιά, δεν υπάρχουν περιθώρια για ίσες αποστάσεις. Δεν υπάρχει marketing ανθρωπιάς.
Η κίνηση των οπαδών της ΑΕΚ ήταν παράδειγμα. Ήταν φωνή για όσους δεν έχουν πια φωνή και πρέπει να βρει μιμητές, όχι επικριτές. Να βρει καρδιές που ακόμα χτυπούν.
Ευτυχώς η ίδια η οπαδική ιστορία έχει πολλά να πει:
– Οι οπαδοί της Σέλτικ ύψωσαν παλαιστινιακές σημαίες το 2016 σε ματς με την Μπερ Σεβά και δέχτηκαν πρόστιμο από την UEFA, το οποίο ξεπλήρωσαν με έρανο υπέρ των παιδιών της Γάζας.
– Οι Ultras Λιβόρνο, ακτιβιστές και ριζοσπαστικοί, έχουν χρόνια τώρα φωνή στους δρόμους, από την Παλαιστίνη μέχρι τα δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων.
– Οι της Σενκτ Πάουλι στη Γερμανία είναι κίνημα με σταθερή αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο, με σημαίες από τη Γάζα μέχρι την LGBTQ+ κοινότητα.
Η αλληλεγγύη στις εξέδρες δεν χρειάζεται κομματική γραμμή. Γι’ αυτό και λέμε: ας συνεχιστεί. Από τους Παναθηναϊκούς μέχρι τους ΠΑΟΚτσήδες, από τους Ολυμπιακούς μέχρι τους Ηρακλειδείς, τους Αρειανούς, τους Πανιώνιους, τους ΑΕΛίτες. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για σύλλογο, για ομάδα, για φανέλα.
Εδώ μιλάμε για ψυχή.
Για έναν κόσμο που χάνεται. Για ανθρώπους που δεν έχουν πού να σταθούν. Και για ένα παιδί που δεν θα προλάβει να πατήσει το πόδι του σε καμία κερκίδα. Κι αν αυτό που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είναι φως μέσα στο σκοτάδι, τότε τι είναι;
