MENU

Το παρόν κείμενο γράφεται στις 02:00 το ξημέρωμα. Έτσι έπρεπε! Έτσι ήθελε ο υπογράφων, ώστε να του μείνουν οι περισσότερες εικόνες από το χθεσινοβραδινό (πλέον) παιχνίδι απέναντι στον ΠΑΟΚ. 

Πολλές φορές το συναίσθημα της λύπης και της πίκρας σε κάνει πιο δυνατό, σε κάνει να ανοίγεσαι και να λες την αλήθεια.  Και ο κόσμος του Άρη έχει μάθει καλά από χαρές, αλλά και από λύπες, ίσως ...-όχι ίσως, ΣΙΓΟΥΡΑ,- περισσότερες από αυτές που του αναλογούν. 

Το ποδόσφαιρο όμως είναι άδικα - σκληρά και σαδιστικά ...δίκαιο άθλημα. Ο ΠΑΟΚ χρειάζονταν τέσσερις νίκες και ένα θαύμα - γκέλα από πλευράς ΑΕΚ, για να πάρει το πρωτάθλημα και το κατάφερε, στην έδρα του αιωνίου αντιπάλου του, στο Κλεάνθης Βικελίδης. Πως να αρνηθείς αυτή την πραγματικότητα; 

Ο Άρης πάλεψε για την ιστορία του και μπροστά στο κοινό του, το πίστεψε, έφτασε κοντά, όμως ηττήθηκε από τον δικέφαλο. Με τον στόχο του κυπέλλου πλέον να απομένει και να αποτελεί αγλαό φάρο για την συνέχεια.

Για τους κιτρινόμαυρους δεν έχει τελειώσει τίποτε ακόμη. Στην πιο δύσκολη ελληνική σεζόν, απέναντι σε θηρία των μπάτζετ, οι κιτρινόμαυροι παλεύουν και δείχνουν την ποιότητα τους. Ακόμη και στο χθεσινοβραδινό παιχνίδι απέναντι στον ΠΑΟΚ ο Άρης δημιούργησε φάσεις και έδειξε πιο φιτ απο ποτέ. Πέραν αποτελέσματος!  Όμως η μάχη δεν ήταν δική του για να την κερδίσει. Δεν είχε στόχο όπως ο αντίπαλός του και η τύχη του γύρισε την πλάτη. 

Πολλές φορές οι μάχες που δίνουμε δεν κερδίζονται. Σημασία έχει σε ποιες επιλέγεις για να βασιστείς και να είσαι χαμογελαστός στο τέλος. Μεγαλύτερη, δε, σημασία έχει, ενώ χάνεις τις μάχες, να μην τα παρατάς. 

Οι παίκτες του Άρη το έμαθαν χθες αυτό. Καινούριοι παίκτες, χωρίς αποτυχίες στο ενεργητικό τους με την φανέλα του Άρη ως τώρα. Πεσμένοι στο χορτάρι του Κλεάνθης Βικελίδης από την υπερπροσπάθεια, μετά το τέλος του αγώνα, άκουσαν τον κόσμο της ομάδας να τους δείχνει, πικραμένος γαρ, τον δρόμο. 

"Μια ζωή μαζί σου!" και "Κύπελλο - Κύπελλο". 

Η συγκλονιστική στιγμή, που πρόσωπα κόκκινα από την ένταση και φωνές βραχνές από το πάθος σπάνε, αλλάζουν τροπάριο,  σε μια δόση συγχώρεσης και κατανόησης, με μόνο σκοπό το πρόσταγμα του ενός (και μόνου για φέτος) στόχου. ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ!

Εύχομαι, δε, ο Χουλιάν Κουέστα, στην σπάνια ευκαιρία του να πάρει λίγη από την ευλογία της αγνότητας του μικρού Γιαννάκη, που απόλαυσε την ομάδα του να κερδίζει το πρωτάθλημα, να του ψιθύρισε πως θα το σηκώσουν το ερχόμενο Σάββατο. 

Αυτό το παιδί δείχνει τον δρόμο σε κάθε γήπεδο στο οποίο βρίσκεται. Και η μαγική αυτή στιγμή της φωτογραφίας του κειμένου πιο πάνω είναι η μικρή νίκη του ποδοσφαίρου και του Άρη στην συνείδηση των φίλων του αθλήματος. 

Στον αθλητισμό και στη ζωή είμαστε εμείς αρμόδιοι στο τι θα επιλέξουμε από τις στιγμές που μας μοιράζονται. Για τον Άλκη, τον Τόσκο και όλους όσους δεν πρόλαβαν να ζήσουν τις όμορφες στιγμές με τα κιτρινόμαυρα είναι χρέος μας να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την αλήθεια. Ο Άρης του πικρού χειροκροτήματος και του "Μια ζωή μαζί σου!", ο Άρης του μικρού Γιαννάκη δίπλα στον Κουέστα και των χαμόγελων που τους περιβάλλουν, δεν χάνει ποτέ πραγματικά. Ο δικός μας Άρης μάχεται και πέφτει περήφανα, μέχρι να σηκωθεί και να φωνάξει πως υπάρχει και παραμένει δυνατός. 

Η λύπη στον αθλητισμό δεν είναι το τέλος. Ο Άρης περιμένει στις σκιές την δική του στιγμή στο ξέφωτο. Ακούει τις κόρνες και σιωπά. Αναμένει την δική του στιγμή στην χαρά και το όνειρο. Αν θέλει ο μικρός Γιαννάκης ας μας κρατήσει λοιπόν μια θέση για τα ξημερώματα της ερχόμενης Κυριακής. Έχουμε ένα ραντεβού που δεν μπορεί να περιμένει άλλο...

Ίσως ο Θεός του ποδοσφαίρου να έχει και για τον Άρη κάτι! που για χρόνια ξεχνάει να του δώσει. Κάτι που για χρόνια καρτερεί ο πιο υπομονετικός και ανθεκτικός λαός του κόσμου. Στον Βόλο ο Άρης θα έχει την ευκαιρία να χαμογελάσει στο τέλος. Ένα γλυκόπικρο, τρομακτικό στην όψη, αλλά τόσο ξεχωριστό και αρχέγονο χαμόγελο λύτρωσης.

Και αν δεν τα καταφέρει, τότε δεν είναι σίγουρα το τέλος. 

Γιαννάκη, κράτα και για εμάς μια θέση στο... όνειρο!