Το 0-0 προφανώς και αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς. Την ώρα που έβλεπα το παιχνίδι, αναρωτιόμουν αν είναι δυνατόν να περιμένω κάτι διαφορετικό από πέρυσι. Ήταν ένα παιχνίδι καρμπόν, απλά ο ΠΑΟΚ δεν δέχτηκε γκολ. Γιατί πέρυσι θα το δεχόταν.
Ο Λουτσέσκου των περιορισμένων λύσεων, είχε τελευταία εικόνα ομάδας αυτή απέναντι στη Βέστερλο, που αμυντικά ήταν τραγική. Στη μοναδική θέση που μπορούσε να βρει μία καλύτερη αμυντική αντίδραση από παίκτη του, ήταν αυτή του αριστερού μπακ. Επέλεξε λοιπόν τον Μπάμπα και βρήκε αυτό που ήθελε. Όμως ο Γκανέζος δεν έχει σίγουρα τις στοχευμένες σέντρες του Ράφα. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις.
Στην μάχη των αριστερών στόπερ, επικράτησε ο Μιχαηλίδης. Εξαιρετική η εικόνα του και σε άμυνα – πλην μίας φάσης σε ολόκληρο το 90λεπτό – και στην ανάπτυξη όπου έπαιξε γρήγορα. Ο Κεντζιόρα επιλέχθηκε αντί του Λύρατζη και αυτός εκτιμώ για αμυντικούς λόγους αν και έπαιξε με τη φωτιά δυο – τρεις φορές.
Τους υπόλοιπους τους γνωρίζαμε και αν κάτι ξέραμε πριν το παιχνίδι, είναι πως ο Μπράντον δεν βολεύεται από το 5-3-1-1 που έπαιζαν οι Ισραηλινοί. Ουσιαστικά ο ΠΑΟΚ έπαιξε χωρίς φορ και πάλι. Και όταν αστοχείς και σε πέναλτι μόλις στο 11΄, το έργο απλώνεται μπροστά σου και απλά περιμένεις το τέλος του.
Παρότι το σχήμα του ΠΑΟΚ πετυχαίνει τον έλεγχο του αγώνα σε όλη τη διάρκειά του, βγαίνουν ελάχιστες συνεργασίες, οι ποιοτικές σέντρες είναι συνολικά τρεις στις κάμποσες, δεν του κάθονται και οι στημένες μπάλες, αντίο ζωή.
Μπακ που δεν έχουν ποιότητα στη δημιουργία απέναντι σε κλειστές άμυνες, χαφ αργά με τον φόβο της αμυντικής μετάβασης, μεσοεπιθετικοί χωρίς καμία στιγμή στο παιχνίδι και φορ που δεν θα έπρεπε να παίζει, συνθέτουν το 0-0.
Υπάρχουν βέβαια και πράγματα που με κάνουν να αισιοδοξώ. Στο λίγο που έπαιξε, νομίζω κατάλαβαν όλοι πως ο Σαμάτα είναι το λιγότερο κανονικός φορ. Επίσης πέρασε ο αγώνας που δεν ήταν στη διάθεση του Λουτσέσκου ο Αουγκούστο και ο Βιεϊρίνια. Γιατί αν στο πρώτο παιχνίδι επέλεξε κορμιά και καλύτερους αμυντικούς, στο δεύτερο πρέπει να δώσει ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα φέρουν γκολ. Είπαμε, υποχρέωση νίκης. Και να με βάλεις να διαλέξω για δεξί μπακ ανάμεσα σε Κεντζιόρα και Άντρε, θα πάω φανατικά με τον Πορτογάλο ειδικά σε αυτό το μομέντουμ. Στη διάρκεια της σεζόν και αφού έχει διαμορφωθεί το ρόστερ, το ξανασυζητάμε.
Ο ΠΑΟΚ ήταν λοιπόν «σα να μη πέρασε μία μέρα». Έκανε κάτι ως οργανισμός για το αντίθετο; Προφανώς και όχι. Έστω τον Σαμάτα θα έπρεπε να τον έχει νωρίτερα.
Το να σκεφτώ τι ρόστερ θα έχει διαμορφώσει στις 31 Αυγούστο, δε νομίζω πως ωφελεί σε κάτι. Εννοείται πως οι προσθήκες δεν μπορεί να είναι δύο εάν θέλει να διεκδικήσει πράγματα. Και αυτό το ξέρουν όλοι. Η κουβέντα για εκεί είναι μακριά. Προέχει η ρεβάνς και τα όσα πρέπει να προσθέσει ο Λουτσέσκου από τα όπλα που διαθέτει.
Απλά είναι κρίμα, η ομάδα να απορροφά όλη την πίεση μίας δουλειάς που δεν ήταν δική της και δεν έγινε.
Και τώρα πρέπει να πάει να παίξει ένα παιχνίδι χωρίς αύριο, αναζητώντας το επόμενο.
