MENU
Χρόνος ανάγνωσης 15’

Πρεβολαράκη στο SDNA: «Πίστευα ότι μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου, έκανα λάθος»

0

Ο χρόνος στο γυμναστήριο του Άτλαντα έχει τον ήχο των τρένων που σε τακτά χρονικά διαστήματα κάνουν το κτήριο να σείεται συθέμελα για λίγα δευτερόλεπτα και χρώμα σκούρο μπλε, όπως το ταπί πάνω στο οποίο στροβιλίζεσαι, τινάζεσαι, πέφτεις, σηκώνεσαι με μοναδικό σκοπό να αποφύγεις το «κλείδωμα» που θα σου στοιχίσει τον πόντο.

Η ιστορία τοποθετείται στον τόπο, τον χρόνο και τα πρόσωπα που τη διαδραματίζουν. Τα πρόσωπα στην περίπτωση του γυμναστηρίου της Καλλιθέας βρίσκονται σε περίοπτη θέση περιμετρικά της οροφής. Το πορτρέτο της Μαρίας Πρεβολαράκη δεν έχει αναρτηθεί ακόμα, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, στον τελευταίο σταθμό της αθλητικής της καριέρας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, γιατί όσα έχει πετύχει ως τώρα, την τοποθετούν στις σπουδαιότερες Ελληνίδες αθλήτριες της πάλης κι ας το αρνείται η ίδια λόγω έμφυτης μετριοφροσύνης.

Η 30χρονη πια Μαρία, ξέρει να δουλεύει και να πετυχαίνει τους στόχους τους, κυρίως όμως ξέρει να κλείνει τα αυτιά της και να αγνοεί όσους προσπαθούν να την αποπροσανατολίσουν ή να την κάνουν να λιγοψυχήσει.

Η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου, συνεπάγεται ένα ψυχολογικό rollercoaster. Φτάνεις τελικό και η χαρά είναι μεγάλη, εκεί γνωρίζεις την ήττα και ακολουθεί απογοήτευση και αμέσως μετά όλο αυτό ολοκληρώνεται με το δεύτερο σκαλί του βάθρου. Αν είχε γεύση το ασημένιο μετάλλιο ποια θα ήταν;

«Αυτός ο τελικός αν είχε γεύση θα ήταν πολύ πικρή, γιατί ήταν ένας τελικός που ήμουν πιο κοντά από ποτέ να κατακτήσω το χρυσό μετάλλιο. Θεωρώ ότι ήταν η πρώτη φορά που έχασα από μία αθλήτρια που δεν ήταν καλύτερη από εμένα, ενώ στους προηγούμενους τελικούς μπορώ να πω ότι ηττήθηκα από καλύτερες αθλήτριες. Το λάθος μου ήταν ότι δεν μπήκα επιθετικά από την αρχή. Είχαμε παίξει σε μία προετοιμασία, γνώριζα ότι ήταν επιθετική, αλλά οι επιθέσεις της δεν ήταν αποτελεσματικές.

Μπήκα λοιπόν προσεκτικά στην αρχή γιατί ήξερα ότι είναι πολύ ελαστική. Σε φάση δηλαδή που πίστευες ότι μπορείς να πάρεις πόντο, εκείνη μπορούσε να ανατρέψει τη φάση και να τον κάνει δικό της. Αποδείχθηκε στην εξέλιξη του ματς ότι αυτό ήταν λάθος μου, γιατί στο δεύτερο μισό που μπήκα πιο επιθετικά διαπίστωσα ότι θα μπορούσα να πάρω κάποιες φάσεις. Με στεναχώρησε και το πώς διαιτήτευσε το ματς το διαιτητής, αφού σε δύο φάσεις που μας σταμάτησε δεν θα έπρεπε να το κάνει. Έπρεπε να αφήσει την φάση να εξελιχθεί, γιατί ήμουν πολύ κοντά στο να πάρω τους πόντους και από την πλευρά μου ήταν λάθος ότι άφησα να κριθεί το ματς στις λεπτομέρειες. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή πήρε τρεις πόντους, αλλά κανένας δεν ήταν τεχνικός, ήταν πόντοι παρατήρησης που δόθηκαν από τον διαιτητή ή από ένσταση που χάσαμε εμείς».

Ξεκίνησες την πάλη στα 8 με την παρότρυνση του πατέρα σου που ήταν ο ίδιος αθλητής, αν δεν είχε ασχοληθεί με την πάλη με πιο άθλημα θα ήθελες να έχεις ασχοληθεί;

«Το είχα σκεφτεί και μάλιστα πολύ έντονα, το 2015 όταν είχα χειρουργηθεί στον αυχένα. Πολλοί ήταν οι γιατροί που μου είχαν πει ότι μετά από αυτό το χειρουργείο δεν θα μπορούσα να συνεχίσω τον πρωταθλητισμό στην πάλη, κάτι το οποίο δεν ήμουν έτοιμη να μου συμβεί. Τότε λοιπόν, σκεφτόμουν έντονα να ακολουθήσω την κωπηλασία, την οποία αγάπησα κάνοντας κωπηλατικό στο γυμναστήριο.

Εξάλλου είναι ένα άθλημα που ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου, το πλεονέκτημα μου στην πάλη είναι ότι έχω δυνατά χέρια και πόδια σε σχέση με άλλες αθλήτριες της κατηγορίας μου. Έβλεπα τις διακρίσεις των κωπηλατών, άκουγα για τις σκληρές προετοιμασίες, ότι οι προπονητές τους είναι πολύ αυστηροί, ότι κλείνονται σε κλιμάκια προετοιμασίας και κάνουν μόνο προπόνηση ήταν πολύ κοντά σε μένα όλο αυτό, όμως ευτυχώς όλα πήγαν καλά με το χειρουργείο. Κατάφερα και επανήλθα γρήγορα στον πρωταθλητισμό και έτσι ευτυχώς εγκατέλειψα αυτή τη σκέψη».

Έχεις πει ότι θα αποχωρήσεις από την ενεργό δράση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, όπως και ότι την ιστορία την γράφουν τα ολυμπιακά μετάλλια. Είσαι πάντα τόσο αυστηρή με τον εαυτό σου, αφού κατά κάποιο τρόπο ακυρώνεις την τεράστια πορεία σου στο άθλημα.

«Σίγουρα τα μετάλλια σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα είναι σημαντικά, γιατί κατά κάποιο τρόπο επιβραβεύουν τους κόπους της χρονιάς και δείχνουν ότι βρίσκεσαι σε καλή κατάσταση για το αποκορύφωμα που είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εγώ δυστυχώς και στις τρεις διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων που συμμετείχα δεν μπόρεσα να βγάλω τον καλό μου εαυτό».

Γιατί; Αναζήτησες τα βαθύτερα αίτια;

«Δεν το έχω βρει ακόμα. Θεωρώ ότι είναι καθαρά ψυχολογικό θέμα, οπότε τώρα ομολογώ ότι με ανακούφιση άκουσα ότι βάσει του νέου αθλητικού νόμου οι ομοσπονδίες είναι υποχρεωμένες να προσλαμβάνουν αθλητικούς ψυχολόγους, επομένως είναι ένα κομμάτι που θα έχω την ευκαιρία να δουλέψω, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στο παρελθόν. Στο παρελθόν είχα σκεφτεί ότι θα έπρεπε να απευθυνθώ σε έναν αθλητικό ψυχολόγο, αλλά κάτι με κράταγε, ίσως γιατί πίστευα ότι δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς και πρέπει μόνος σου να το βρεις. Στην πορεία του χρόνου διαπιστώνω ότι μάλλον έκανα λάθος και σίγουρα σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι ένα κομμάτι που θα δουλέψω πάρα πολύ, γιατί θεωρώ ότι αν βρεθώ σε καλή κατάσταση και μπορώ να βγάλω τον καλό μου εαυτό, ένα μετάλλιο είναι εφικτό».

Είναι μειονέκτημα ή πλεονέκτημα να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου;

«Είναι και πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Πλεονέκτημα γιατί συνεχώς κυνηγάς το καλύτερο, επομένως έτσι βελτιώνεσαι, μειονέκτημα γιατί δεν χαίρεσαι τις διακρίσεις που φέρνεις όσο θα έπρεπε. Πάντα έχεις μία πικρή γεύση γι΄ αυτό που δεν έχεις καταφέρει να επιτύχεις».

Είσαι ένα πρόσωπο που ποτέ δεν έχει απασχολήσει τον Τύπο για οτιδήποτε πλην των αθλητικών σου υποχρεώσεων. Πάντα εγκρατής και μετρημένη στις δηλώσεις σου, μόνο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο σε είδα να καταρρέεις και να εκδηλώνεις τα συναισθήματα σου; Είσαι έτσι και στην καθημερινότητα σου;

«Εγκρατής και μετρημένη είμαι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου. Δεν μου αρέσει να προκαλώ. Μου αρέσει να κάνω αθόρυβα τη δουλειά μου και να φέρνω τα αποτελέσματα που θέλω».

Το γεγονός ότι είσαι τόσο χαμηλών τόνων θεωρείς ότι ήταν η αιτία του να αργήσει να έρθει η απαιτούμενη στήριξη από χορηγούς, γιατί βλέπουμε περιπτώσεις αθλητών που έχουν ασήμαντες επιτυχίες σε σχέση με τις δικές σου κι όμως επειδή είναι πολύ ενεργοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καταφέρει να προσελκύσουν γρήγορα χορηγούς;

«Δεν το έχω σκεφτεί, τώρα που μου το θέτεις ως ερώτημα σκέφτομαι ότι ίσως να έχεις δίκιο και μπορεί να παίζει ρόλο, όμως σημαντικότερο ρόλο παίζει το γεγονός ότι το άθλημα μας δεν είναι πολύ προβεβλημένο όπως και ότι εγώ είμαι γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα. Επίσης θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός ότι δεν έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια να φέρουμε ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Ένα ολυμπιακό μετάλλιο προβάλει ένα άθλημα».

Ίσως σε όλα όσα ανέφερες και το γεγονός ότι δεν έχουμε δυνατή γυναικεία ομάδα; Βλέπω τις αφίσες της Ψαθά, της Ζυγούρη, οι οποίες την περίοδο που μεσουρανούσαν εσύ ήσουν στα πρώτα σου βήματα με την Λία Νικολάου να μιλάει για τεράστιο ταλέντο.

«Τότε όντως η κυρία Λία είχε οργανώσει πολύ καλά τη γυναικεία ομάδα και είχε φέρει πολλές διακρίσεις. Ήταν μία ομάδα ενωμένη που πήγαιναν σε προετοιμασίες στο εξωτερικό και έφερναν επιτυχίες σε μεγάλες διοργανώσεις. Από το 2004 άρχισε σταδιακά η φθίνουσα πορεία γι΄ αυτήν την ομάδα, αφού άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα στην ομοσπονδία με αποτέλεσμα να αδυνατούν να τη στηρίξουν όπως έπρεπε. Ωστόσο, εξακολουθώ να πιστεύω όπως προείπα ότι ένα ολυμπιακό μετάλλιο θα αλλάξει τη δυναμική του αθλήματος και ελπίζω να το φέρω για να πείσω περισσότερα κορίτσια ότι αξίζει να δοκιμάσουν το άθλημα μας».

Έχεις σκεφτεί την επόμενη μέρα χωρίς πάλη;

«Θα σταματήσω τον πρωταθλητισμό, την πάλη δεν θα την σταματήσω ποτέ. Η πάλη είναι η ζωή μου, ακόμα και όταν έχουμε ξεκούραση μετά από ευρωπαϊκά και παγκόσμια, στις δύο εβδομάδες μου λείπει, θέλω το απόγευμα να επιστρέψω στο γυμναστήριο. Αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει. Θα κάνω αθλητισμό για μένα και να βοηθήσω νεότερα παιδιά να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους».

Έχεις πει ότι δεν σε ενδιαφέρει η προπονητική, γιατί δεν σε ενδιαφέρει όμως, έχεις σκεφτεί;

«Ισχύει, δεν ξέρω αν στο μέλλον θα αλλάξω άποψη. Θεωρώ φοβερά δύσκολη την προπονητική, είναι τεράστια ευθύνη πρέπει να είσαι άριστος γνώστης του αντικειμένου και του πώς θα διαχειριστείς τα παιδιά, ώστε να καταφέρεις να μεταδόσεις τις γνώσεις σου. Θεωρώ λοιπόν ότι δεν είμαι καλή στο να μεταφέρω εύκολα τις γνώσεις μου».

Καλά αυτό δεν θα το κρίνεις εσύ αλλά τα παιδιά. Ωστόσο, η άποψη σου περί προπονητικής θα ήταν διαφορετική αν αφορούσε σε ενήλικες γυναίκες;

«Με μία γυναικεία ομάδα νομίζω ότι θα συνεργαζόμουν πιο εύκολα. Στον τομέα αυτό κάνει εξαιρετική δουλειά ο προπονητής μου (σ.σ.: Μόισεν Παριγέι), ο οποίος προσπαθεί ώστε να μην υπάρξει κενό μετά από μένα όταν θα σταματήσω. Ήδη ασχολείται με τις μικρότερες ηλικίες και έχει βρει δύο τρία ταλέντα, στα οποία έχει επενδύσει και προσπαθεί να βγάλει την επόμενη Μαρία ή και θα την ξεπεράσει. Οπότε σκέφτομαι να βοηθήσω τον προπονητή μου σε αυτό το κομμάτι, είτε ως παρτενέρ παλεύοντας με τα κορίτσια, είναι σημαντικό οι παλιοί αθλητές να συνεχίζουν τα παλεύουν τους νεότερους, γιατί έχουν την εμπειρία και τους βοηθά. ».

Είσαι άνθρωπος που σου αρέσει το πρόγραμμα;

«Σε όλους τους τομείς της ζωής μου θέλω να έχω πρόγραμμα και να μην ξεφεύγω από αυτό. Αγχώνομαι όταν βγαίνω εκτός προγράμματος, γι' αυτό φροντίζω να μην συμβαίνει αυτό. Τα θέλω όλα στην ώρα τους και σωστά».

Ποιον ή ποια αθλήτρια θαυμάζεις;

«Τη Γιαπωνέζα η Γιοσίντα, ήταν στην κατηγορία μου και στους τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν τρεις φορές «χρυσή» Ολυμπιονίκης το 2008, το 2012 και 2016 και τη σταμάτησε η Ελληνοαμερικανίδα η Έλεν Μαρούλις από το να γράψει ιστορία στο άθλημα, κατακτώντας τέσσερα χρυσά. Είναι θρύλος. Δεν ξέρω πώς καταφέρνει ένας άνθρωπος να κρατιέται σε τόσο υψηλό επίπεδο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα».

Νομίζω την απάντηση θα στη δώσω εγώ... Προφανώς η συγκεκριμένη αθλήτρια έχει ένα ολόκληρο επιτελείο που τη στηρίζει.

«Πέρα από το κομμάτι της υποστήριξης πώς είναι δυνατόν να μην έχει έναν τραυματισμό επί 12 χρόνια; Δεν είχε χάσει καμία μεγάλη διοργάνωση όλα αυτά τα χρόνια, μου φαίνεται ακατόρθωτο».

Και αυτό δεν είναι θέμα σωστού προγραμματισμού και σωστής αποκατάστασης; Δεν λέω ότι δεν είναι και λίγο θέμα τύχης, αλλά η συγκεκριμένη φαντάζομαι ότι θα είχε εκτός από το προπονητικό τιμ, άλλον που θα φρόντιζε για την τεχνική της, άλλον για την ενδυνάμωση, γιατρούς φυσιοθεραπευτές, ψυχολόγους και πάει λέγοντας. Εσύ πόσους έχεις δίπλα σου;

«Εμείς είμαστε εγώ και προπονητής μου».

Ε, νομίζω σου απάντησα στην απορία σου...

«(Σ.σ. Γελάει, πικρά) Ναι... πάντως σε όλους τους μεγάλους αθλητές κάποια στιγμή κάποιος έχασε έναν μεγάλο αγώνα λόγω τραυματισμού».

Εντάξει είπαμε και ο παράγοντας τύχη είναι καθοριστικός, αλλά μην υποτιμούμε και το ψυχολογικό. Θεωρώ δηλαδή ότι αν είχες δουλέψει το ψυχολογικό θα είχες φτάσει πολύ νωρίτερα στους στόχους σου, όπως και αν είχες την απαραίτητη υποστήριξη νωρίτερα. Φερ' ειπείν χορηγούς απέκτησες τα τέσσερα τελευταία χρόνια.

«Ισχύει, το 2018 με προσέγγισαν οι πρώτοι χορηγοί μου, χάρη στην παρότρυνση του Προέδρου της ΕΟΕ, Σπύρου Καπράλου».

Αν δεν υπήρχε το πρόγραμμα «Υιοθετήστε έναν αθλητή» ακόμα δεν θα είχες χορηγό...

«Πιθανότατα».

Ποια αποτυχία ήταν εκείνη που σε πόνεσε περισσότερο στην μέχρι τώρα καριέρα σου και ποια ήταν η επιτυχία που σε ένα πιο ευτυχισμένη;

«Νομίζω ότι το έδειξα, αναφορικά με το πώς βίωσα τη μεγαλύτερη απογοήτευση. Ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, γιατί βάσει των εμφανίσεων μου στις προηγούμενες διοργανώσεις, ένιωθα ότι ήμουν καλύτερα από ποτέ και πίστεψα ότι είχε έρθει η σειρά μου για να πάρω το μετάλλιο, όμως τελικά έκανα την χειρότερη εμφάνιση που θα μπορούσα να κάνω. Έχασα από μία αθλήτρια αουτσάιντερ. Ήταν η αθλήτρια που είχα κερδίσει -και μάλιστα με σχετική ευκολία τότε- για να πάρω την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στην κρίσιμη στιγμή έκανα τη χειρότερη δυνατή εμφάνιση».

Αυτό συνέβαλε στο να μπεις με υπερβολική σιγουριά στον αγώνα;

«Ποτέ δεν μπαίνω με υπερβολική σιγουριά. Πάντα έχω στο μυαλό μου ότι μπορεί να χάσεις από τον χειρότερο και μπορείς να κερδίσεις τον καλύτερο. Ήταν λάθος τακτική, γιατί όταν είχα πάρει την πρόκριση, είχα πάρει νωρίς τους πόντους και εκείνη κυνηγούσε να μαζέψει τους χαμένους πόντους με αποτέλεσμα να κάνει λάθη και εγώ να βρίσκω πάτημα και να ανοίγω κι άλλο τη διαφορά. Στους Ολυμπιακούς εξελίχθηκε ακριβώς αντίθετα.

Η στιγμή που έχω χαρεί περισσότερο είναι ο αγώνας όταν πήρα την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Ήταν μετά το χειρουργείο στον αυχένα».

Το έχεις πει κι άλλες φορές, αλλά ήθελα να ξέρω αν αναθεώρησες γιατί ακολούθησαν κι άλλες επιτυχίες από τότε.

«Όχι, ήταν πολύ έντονες οι στιγμές τότε στην Μογγολία. Γιατί όταν σου λένε ότι για σένα η πάλη έχει τελειώσει, όχι μόνο οι γιατροί, αλλά και άνθρωποι από το χώρο κι εσύ ναι μεν καταφέρνεις να επιστρέψεις αλλά μένεις με το ερωτηματικό για το αν θα καταφέρεις να επιστρέψεις σε υψηλό επίπεδο και βλέπεις ότι όχι μόνο τα καταφέρνεις, αλλά εξασφαλίζεις και την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν πολύ μεγάλη χαρά».

Τόσο το χειρουργείο στον αυχένα όσο και η ήττα στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν μαθήματα, τι σου δίδαξαν;

«Ο τραυματισμός μου μου δίδαξε ότι αν θες κάτι πάρα πολύ μπορείς να τα καταφέρεις, ότι και να λένε οι γύρω σου και το απέδειξα στον εαυτό μου. Η ήττα στους Ολυμπιακούς μου έμαθε... (παύση)»

Είναι κάτι που σκέφτεσαι και θες να συζητάς ή προσπαθείς να το ξεχάσεις;

«Προσπαθώ να τη διαγράψω, αλλά είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Τώρα σε σχέση με αυτό που ρώτησες πιο πριν για το τί μου δίδαξε, έμαθα ότι πρέπει να δουλέψω πολύ και το ψυχολογικό κομμάτι και σε συζητήσεις που είχα με την Μαρούλη έβλεπα και μου εξηγούσε πόσο πολύ δουλεύει η αμερικάνικη ομάδα στην ψυχολογία και από τον τρόπο που μιλούσε καταλάβαινα πόσο πολύ πιστεύει στον εαυτό της. Επομένως πιστεύω ότι είναι κάτι που θα βοηθήσει πάρα πολύ».

Η επιτυχία του Σπύρου Γιαννιώτη σε εμπνέει; Και από τη δική του συλλογή το μόνο που έλειπε ήταν το ολυμπιακό μετάλλιο και το κατέκτησε τον τελευταίο του αγώνα.

«Είναι ένα μεγάλο παράδειγμα για όλους. Μας δίδαξε πολλά αυτή του η επιτυχία και δείχνει ότι ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάς. Θυμάμαι μία σκηνή και ανατριχιάζω από εκείνες τις ημέρες. Μιλούσαμε με τον προπονητή του (σ.σ. Νίκο Γέμελο) δύο μέρες πριν τον αγώνα και τον ρωτούσαμε πώς βλέπει τον Σπύρο, μας έλεγε ότι «Είναι δύσκολα, γιατί έχουν έρθει νέοι αθλητές με περισσότερη όρεξη, ο Σπύρος είναι στη Δύση του». Μετά από δύο μέρες λοιπόν ο Σπύρος έκανε την κούρσα της ζωής του και έφτασε στη μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του. Μπορεί να έρθουν όλα εκεί που δεν το περιμένεις».

 

Αγαπάς τα ταξίδια, ποιος είναι ο αγαπημένος σου προορισμός και με ποιο μέσο σου αρέσει να ταξιδεύεις;

«Μου αρέσει το αεροπλάνο, γιατί γλιτώνεις ταλαιπωρία. Αγαπημένος προορισμός έως τώρα ήταν η Βραζιλία, ήταν πολύ κοντά στην ιδιοσυγκρασία μας. Έβλεπες τα παιδιά και τέλειωναν το σχολείο, κατέβαιναν στην παραλία, παρατούσαν την τσάντα και άρπαζαν τη σανίδα και βουτούσαν. Παρότι έχω κάνει πάρα πολλά ταξίδια, δεν τα έχω χαρεί καθόλου, γιατί πάμε για ένα σκοπό και επιστρέφουμε αμέσως. Μου έχει λείψει να ταξιδέψω για τουρισμό, να ξεναγηθώ με ξεγνοιασιά. Θέλω πολύ να πάω στην Κούβα».

Το γούρι σου στους αγώνες είναι ένας σταυρός, ποια είναι η σχέση σου με την Θρησκεία, αντλείς δύναμη;

«Προσπαθώ να δίνω για να παίρνω πίσω. Δεν είμαι της εκκλησίας, έχω ακούσει και τόσα για τους κληρικούς, οπότε θεωρώ ότι έχει να κάνει με το μέσα σου και όχι με τα τυπικά»

Στην πάλη προσπαθείς να ανατρέψεις τον άλλον με λαβές, τι σου έμαθε αυτό στη ζωή και για όσους παίζουν αντικανονικά;

«Από την πάλη έχουμε πάρει πάρα πολλά μαθήματα, εκτός από την πειθαρχία μαθαίνεις να σέβεσαι τον αντίπαλο. Σε γυμνάζει σε όλο το σώμα, αλλά γυμνάζει και το μυαλό, γιατί είναι σαν μία παρτίδα σκάκι. Είσαι με έναν αντίπαλο στα έξι λεπτά πρέπει να καταλάβεις ποια είναι η στρατηγική του αντιπάλου σου, προσπαθείς να οργανώσεις τη δική σου επιθετική τακτική, καλύπτοντας παράλληλα τα νώτα σου. Απαιτεί τρομερή αντίληψη και γρήγορη αντίδραση».

Ένα χαρακτηριστικό των παλαιστών είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι «αυτί-κουνουπίδι», είναι λόγος αυτός δεν το προτιμούν πολλοί αυτό το άθλημα;

«Τα δικά μου δεν έχουν πρηστεί».

Ισχύει γιατί το κοίταζα, πώς και δεν συνέβη με τα δικά σου;

«Είμαι τυχερή γιατί δύο φορές που έχω δεχτεί χτυπήματα στο αυτί, με αποτέλεσμα να προκληθεί αιμορραγία. Υπό κανονικές συνθήκες πας στο γιατρό και σου τραβάει το αίμα με μία σύρριγγα και απαιτείται χρόνος για να απορροφηθεί το υπόλοιπο από τον οργανισμό. Αν λοιπόν δεν αφήσεις στον οργανισμό σου το χρόνο που χρειάζεται για να επουλωθεί η περιοχή, δημιουργείται μία μόνιμη παραμόρφωση. Εγώ και τις δύο φορές που χτύπησα δεν είχα αγώνες, επομένως έδωσα το χρόνο να επουλωθεί ο τραυματισμός».

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με την πάλη, πάντα υπάρχει μία δυσαρέσκεια προς την ομοσπονδία. Επι προεδρίας Ποζίδη, ο νυν πρόεδρος, Κώστα Θάνος πρωτοστατούσε στην αντιπολίτευση αφού θεωρούσε ότι οι αθλητές δεν τυγχάνουν της προσοχής που πρέπει. Ανέλαβε τελικά ο ίδιος τα ηνία και υπάρχει η ίδια γκρίνια.

«Τόσα χρόνια που έφερνα μετάλλια από Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα δεν έπαιρνα οδοιπορικά από την ομοσπονδία. Ένας αθλητής δύσκολα μπορεί να αντεπεξέλθει αν δεν λαμβάνει οδοιπορικά. Μας έδιναν ένα χρηματικό ποσό μαζεμένο ότι φέρναμε μετάλλια από αυτές τις διοργανώσεις. Εγώ ήμουν τυχερή γιατί επειδή είμαι κοπέλα μπορούσα να προπονούμαι  με άνδρες, επομένως το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο στους άνδρες, οι οποίοι δεν έχουν ανταγωνισμό στην Ελλάδα και πρέπει να πηγαίνουν συνεχώς σε προετοιμασίες στο εξωτερικό, το οποίο φυσικά και είναι και πολύ πιο δαπανηρό.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν η διαχείρηση που γίνεται είναι σωστή, γιατί κάθε ομοσπονδία έχει πάγια έξοδα τα οποία αφορούν σε πληρωμές υπαλλήλων, επομένως δεν ξέρω. Ξέρω ότι το να μην λαμβάνεις οδοιπορικά είναι τεράστιο πρόβλημα, γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν είναι κάθε χρονιά ίδια και δεν γίνεται κάθε χρόνο να παίρνεις μετάλλιο σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο, οπότε αυτές τις χρονιές μέναμε εντελώς ξεκρέμαστοι. Οι ανάγκες μας ήταν οι ίδιες, οι προετοιμασίες μας ήταν οι ίδιες, αλλά δεν είχαμε να λαμβάνουμε τίποτα. Ευτυχώς πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 ανακοίνωσαν ότι θα στηρίξουν με οδοιπορικά εμένα και τον Γιώργο τον Πιλίδη, και πράγματι τα πήραμε μέχρι το τέλος του 2020, ελπίζω να τα συνεχίσουν και το επόμενο διάστημα έως τους επόμενους ολυμπιακούς, γιατί είναι σημαντικό να μπορείς να καλύπτεις ένα μέρος από τα πάγια έξοδα σου και φυσικά ευελπιστώ ότι θα πάρουν κι άλλες αθλητές.

Πώς σου φάνηκε αλήθεια το γεγονός ότι αποφάσισε να πάει σε ένα ριάλιτι;

«Όπως έχει πει και ο ίδιος έγινε καθαρά για οικονομικούς λόγους, επειδή δεν παίρναμε οδοιπορικά αναγκάστηκε να βρει έναν τρόπο να στηρίξει με τα χρήματα που θα λάμβανε από το τηλεπαιχνίδι την καθημερινότητα του και την προετοιμασία του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Δεν ξέρω αν τον βοήθησε, γιατί δυστυχώς του άφησε ένα πρόβλημα στο στομάχι, το οποίο του στέρησε τη συμμετοχή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όμως νομίζω θα καταφέρει να επιστρέψει δυνατός στους Μεσογειακούς και το Παγκόσμιο που ακολουθεί. Ο Γιώργος είναι μικρός ακόμα και έχει πολλά να προσφέρει στο άθλημα. Μιλάμε για έναν ταλαντούχο αθλητή που έχει ήδη γράψει ιστορία στις μικρές ηλικίες και το μέλλον του ανήκει».

Πρεβολαράκη στο SDNA: «Πίστευα ότι μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου, έκανα λάθος»
EVENTS