Το αποψινό ήταν απλά ένα βήμα προς την… κανονικότητα. Ένα βήμα μήπως και οι «πράσινοι» αντιληφθούν άμεσα τις δυνάμεις τους και το τι μπορούν να κάνουν. Αυτό και τίποτα περισσότερο.
Η εικόνα του Παναθηναϊκού στους δύο πρώτους ημιτελικούς με τη Λάρισα (με αποκορύφωμα το Game 2) ήταν άθλια. Ήταν απαράδεκτη. Ήταν προσβλητική τόσο προς τον κόσμο, τόσο προς τη φανέλα, τόσο προς την ιστορία, αλλά κυρίως προς τους ίδιους τους τους εαυτούς. Αυτοί που θα έπρεπε να έχουν θιγεί με όσα, μπασκετικά, γινόντουσαν κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ημιτελικών ήταν οι ίδιοι οι «πράσινοι».
Και για να είμαστε ειλικρινείς και το τρίτο ματς κάπως έτσι ξεκίνησε, αλλά ο Μάριν Μάριτς έμελλε να κάνει το μοιραίο λάθος. Ο Παναθηναϊκός για 85 σχεδόν λεπτά, ήταν… κοιμώμενος. Ο Μάριτς όμως, όπως και οι συμπαίκτες του όπως φάνηκε στην πορεία του αγώνα, ήταν πολύ… ψηλωμένος και έπαιζε σχεδόν αντιαθλητικά τον Γιώργο Παπαγιάννη. Η φάση με το γκολ-φάουλ του Έλληνα ψηλού που μετέτρεψε το 5-7 σε 8-7 ήταν και το σημείο που έπεσα οι τίτλοι τέλους.
Ο Παπαπέτρου πήρε την ομάδα από το χέρι (είχε 17 πόντους μόλις με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου), οι «πράσινοι» έπαιζαν εξαιρετική άμυνα, τόσο στα…ψηλά (με 4 τάπες στο πρώτο εικοσάλεπτο), αλλά και στα χαμηλά, με πρώτο και καλύτερο τον Πέιτον Σίβα ο οποίος ήταν εξαιρετικός πάνω στον Στεφάν Μούντι ο οποίος είχε 11 πόντους (στο ημίχρονο) αλλά με πολύ μεγάλα, πολύ δύσκολα και εξαιρετικής… ποιότητας σουτ.
Από το 8-7 και μετά ο Παναθηναϊκός πάτησε… γκάζι και εξαφανίστηκε. Έκανε ότι έπρεπε να έχει κάνει στο πρώτο ματς και ότι έπρεπε να έχει κάνει και στο δεύτερο. Και ότι πρέπει να κάνει και την Κυριακή και πάλι για να τελειώνει μια και καλή με τον βραχνά της ομάδας του Φώτη Τακιανού.
Το αποψινό ματς μπορεί να αποδειχθεί κομβικό γιατί δείχνει να ξύπνησε τον Παναθηναϊκό από τη χειμερία νάρκη του. Η Λάρισα από την ημέρα που την ανέλαβε ο Έλληνας τεχνικός έχει αλλάξει άρδην το αγωνιστικό της πρόσωπο, παίζει πολύ θελκτικό και ανταγωνιστικό μπάσκετ και δικαίως έχει φτάσει στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Και δικαίως έχει γράψει ιστορία. Όμως αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά θέλει τον Παναθηναϊκό να τελειώνει τη σειρά με… θόρυβο την Κυριακή και να παίρνει το εισιτήριο των τελικών με τον καλύτερο αγωνιστικό τρόπο και την καλύτερη ψυχολογία.
Ο Παναθηναϊκός είναι τα παιδιά του
Εξίσου σημαντική στιγμή της βραδιάς και η βράβευση της ΚΑΕ προς την εφηβική ομάδα του «τριφυλλιού». Προς τα 11 αυτά παιδιά που… αποφοίτησαν από την Ακαδημία των «πράσινων» και είναι έτοιμα να αλλάξουν επίπεδο. Η κίνηση αυτή της ΚΑΕ Παναθηναϊκός μπορεί να μοιάζει απλά, μπορεί να μοιάζει αυτονόητη, αλλά δεν είναι. Ο Παναθηναϊκός για μία ακόμα φορά απέδειξε ότι δε ξεχνάει το παρελθόν του, τιμάει το παρόν του και «χτίζει» το μέλλον του. Ανεξαρτήτως εποχών, ανεξαρτήτως προβλημάτων, ανεξαρτήτως δεδομένων ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να βαδίζει με σεβασμό στο παρελθόν του και τη ματιά του στο μέλλον.
ΥΓ1: Κάποια στιγμή θα πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την αηδία των διαιτητών να χρεώνουν από ένα αντιαθλητικό, από μία τεχνική ποινή κλπ. Ας κάνουν σωστά τη δουλειά τους βλέποντας τι συμβαίνει και χρεώνοντας σωστά τις ποινές.
ΥΓ2: Τα μηνύματα των «γκρι» συνεχίζονται ασταμάτητα. Το ότι δεν αναφερθήκαμε στα όσα έγιναν στο Game 2 της Λάρισας δεν πάει να πει ότι δεν τα είδαμε. Απλά σε εκείνον τον αγώνα άλλο ήταν το θέμα. Μέχρι και αποβολή από το γήπεδο του Νέντοβιτς είδαμε. Του Νέντοβιτς. Ο οποίος τρώει το ξύλο της αρκούδας. Σημασία έχει ότι ο κύριος Λιόλιος είναι πλήρως ικανοποιημένος!
ΥΓ3: Αν ο Παναθηναϊκός όντως ξύπνησε θα φανεί τις επόμενες ημέρες.
ΥΓ4: Κατά άλλα όπως είπε και ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αναφορικά με τη νέα τάξη πραγμάτων στο ελληνικό μπάσκετ στο ΟΑΚΑ απόψε υπήρχε μια ηρεμία και μια αντίληψη δικαιοσύνης... Λέμε τώρα...
