Είναι ευλογία να υποστηρίζεις τον μπασκετικό Άρη της νέας εποχής. Όχι για όσα έχουμε δει ως τώρα, αλλά γιατί, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του, δεν φαίνεται να υπάρχει ταβάνι στα όνειρα και τις φιλοδοξίες.
Ποιος μπορεί να βάλει φρένο στις απαιτήσεις των φίλων της ομάδας, όταν βλέπουμε τον Βασίλη Σπανούλη, ίσως τον μεγαλύτερο Έλληνα νικητή της σύγχρονης ιστορίας του αθλήματος στην χώρα μας, να θέλει όλο και περισσότερα; Αγέλαστος! Μη κοινωνικός όσο άλλοι! Αυστηρός!
Ποιος θα βάλει φρένο, όταν ο ίδιος ο κόσμος έχει ταράξει όλα τα γήπεδα σε sold out και βρίσκεται σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, για να στηρίξει την αγαπημένη του ομάδα και να της δείξει πως όλη αυτή η νέα εποχή θα τους βρίσκει δίπλα-δίπλα.
Όλα αυτά που συμβαίνουν στον οργανισμό Άρη, σε συνάρτηση με όσα (δεν) γίνονται στο ποδόσφαιρο, δημιουργούν ένα μοναδικό και μη διαχειρίσιμο αίσθημα στον κόσμο των κιτρινόμαυρων. "Τόση χαρά και προσμονή πως να την αντέξουμε;" Αυτό βλέπω να γράφεται παντού και αυτό μου λένε σε κάθε ευκαιρία όσοι με ρωτούν για τα νέα της ομάδας.
Από που να το πιάσεις και που να το αφήσεις;
Μέχρι και χθες είχαμε 2-3 στοιχεία που περιμέναμε να δούμε, ώστε να μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως όλο αυτό δεν είναι... φούσκα. Απόψε όμως όλα κούμπωσαν μοναδικά. Άμυνα, επίθεση, δραστήρια χέρια και έκρηξη σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού, ποικιλία στους τρόπους σκοραρίσματος; Ριμπάουντ; Τρίποντα; (Τα οποία κάποιοι βιαστικοί έλεγαν πως ο Άρης δε θα τα βάζει φέτος). ΌΛΑ!
Να πάμε μήπως στους παίκτες; Ο Μόργκαν πάλι όβερ 20 ("Τσίπτσιο είσαι άσχετος. Σιγά μην βάζει 20άρες ο Μόργκαν!"), ο Ερλ πάλι διπλός και ασταμάτητος, ο Τολιόπουλος πήρε τ'όπλο του και ανεβαίνει, ο Μπιρτς πολλές δουλειές και ρυθμό, ο Θανάσης... τα γνωστά του, ο Κώστας με μια σούπερ 4η περίοδο. Μέχρι και ο Χατζηλάμπρου, όταν μπήκε, δεν χάλασε την αρμονία και ήταν ήδη στο "κόλπο" για να πάρει λίγη από την αίγλη της ομαδικής εικόνας.
Η ομάδα έχει μόλις μία ήττα και σε όλα τα υπόλοιπα κερδίζει με εμφατικότατο τρόπο. Η ήττα από την Καρδίτσα ίσως εξελιχθεί στην εξαίρεση που επιβεβαιώνει ακράδαντα τον κανόνα, που θέλει τον Άρη νικητή και ακμαίο σε όλη την σεζόν.
Οι παίκτες του Βασίλη Σπανούλη δείχνουν σε κάθε παιχνίδι γιατί εξ αρχής, με την είδηση της πρόσληψης του Έλληνα τεχνικού και χωρίς να έχει χτιστεί ακόμη το ρόστερ, οι "μπούκηδες" τους έδιναν ένα από τα πρώτα φαβορί. Καλοί οι παίκτες, καλά τα χρήματα, αλλά αν δεν έχεις έναν ΝΙΚΗΤΗ προπονητή και μια αχόρταγη (και άξια σεβασμού) προσωπικότητα στον πάγκο, δύσκολα να μην "πνιγείς" στην πορεία.
Κάποιοι διαφωνείτε. Το ξέρω. Ως την στιγμή όμως ,που ο Άρης θα δείξει πως δεν είναι όλα τα παραπάνω και ο Σπανούλης το "χάσει", δυστυχώς για εσάς ΑΥΤΗ είναι η αλήθεια. Ο κόσμος της ομάδας της Θεσσαλονίκης δικαιώθηκε που πήγε στο αεροδρόμιο. Εμείς που πανηγυρίζαμε όταν ήρθε ο Ερλ επίσης δικαιωθήκαμε και δικαιωνόμαστε όλο και περισσότερο σε κάθε παιχνίδι και η όλη λειτουργία του οργανισμού Άρη δικαιώνεται που επιλέγει αυτό το μοντέλο διοίκησης και δεν πουλάει υπερβολικά φούμαρα. Αυτοί είναι (ξαναλέω, ΩΣ ΤΩΡΑ) οι λόγοι που ο Άρης μπορεί να λέει με θάρρος και θράσος πως πάει να πάρει το Eurocup και αξίζει να βρίσκεται είτε στην Euroleague, είτε στο NBA Europe. ( Aνάλογα τι θα προτιμήσει ο ίδιος!)
Έχει κάποιος αντίρρηση;
Ίσως σας ξενίζει το ύφος του κειμένου, συγκρίνοντας το με κείμενα για το ποδόσφαιρο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εδώ κουβεντιάζουμε για τον μπασκετικό Άρη.
ΥΓ Η σπίθα ήταν αρκετή. Τώρα απλά το απολαμβάνουμε και άπαντες θα δουν πως είναι να επιστρέφει η ομάδα που έφερε το μπάσκετ στα σπίτια όλων των Ελλήνων. Αργά ή γρήγορα. Είμαστε ακόμη στην αρχή...
Το νιώθετε;
