Μπορεί να τα βάλει ένας με ολόκληρο σύστημα; Υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να νικήσει την κρατική εύνοια, το παρασκήνιο, τον ύπουλο τρόπο αντιμετώπισής του από τους πάντες; Η ζωή έρχεται να μας αποδείξει πως μπορεί.
Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, είναι ο τύπος ανθρώπου που δεν κολλάει κάπου για να πετύχει το στόχο του. Με έναν σημαντικό ηθικό όρο που θέτει στον εαυτό του, ως οικογενειακό αξίωμα: Το «με κάθε κόστος» αφορά θεμιτά μέσα. Κυρίως οικονομικό κόστος.
Έχει τα ξεσπάσματά του. Νευριάζει. Βρίζει, κάποιες φορές και δημόσια ξεφεύγει. Πάντα φανερά. Όχι πίσω από κλειδωμένες πόρτες, κάτω από τραπέζια και στη συνέχεια χαμογελά και ηθικολογεί μπροστά σε κάμερες, φωτογραφικούς φακούς και φώτα δημοσιότητας. Για να τον λένε «καλό παιδί»…
Η πράξη από την πλαστή θεωρία, είναι διαφορετική. Εκεί, στα γήπεδα του μπάσκετ, έχουμε το μόνος του και όλοι τους. Γιαννακόπουλος απέναντι σε ΕΟΚ, Λιόλιο, Αγγελόπουλους, Μπαρτζώκα, διαιτητές, Μαυραγάνη, παρασκήνιο, κρατικά λεφτά, κρατική εύνοια, διαβατήρια, όρια ηλικίας που γίνονται κουρελόχαρτα. Ό,τι κι αν σκεφτείτε, μέσα θα είστε. Θα το βρείτε απέναντι στον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός. Απέναντι στην πιο πετυχημένη ομάδα που γέννησε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός. Το μπασκετικό τμήμα του «τριφυλλιού».
Ο Γιαννακόπουλος έχει μια «λόξα»: Τα χρήματά του και οι ενέργειές του αφορούν την ενίσχυση του αγωνιστικού τμήματος της ομάδας του. Προσπαθώντας να την συσπειρώσει στα δύσκολα, να την κρατήσει ενωμένη, να την αφυπνίσει με σκληρό τρόπο όταν θεωρεί πως χρειάζεται. Πάντα όμως με τις αρχές και το legacy που γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα. Γιατί το είχε μέσα στο σπίτι του.
Κι ό,τι κάνει δεν κρύβεται. Χαρά, λύπη, ξέσπασμα, όλα σε ανθρώπινο επίπεδο. Τσαλακώνοντας τον εαυτό του δημόσια. Ίσως να ήταν πιο αποτελεσματικό ένα πανό «Μάγκα Γιαννακόπουλε» το οποίο θα είχε βάλει ο ίδιος να κρεμάσουν για να το βλέπουν εκατομμύρια κόσμος σε κάθε ματς.
Αυτός με Χέιζ-Ντέιβις, εκείνοι με Νιλικίνα, Τζόζεφ, Μόρις και Τζόουνς. Τέσσερις που κοστίζουν όσο το ένα πόδι του Αμερικανού που βγήκε MVP με τζετ λαγκ.
Ο Γιαννακόπουλος είναι ο άνθρωπος που δίνει όραμα σε εκατομμύρια Παναθηναϊκούς. Με κινήσεις που δεν περιμένει κανένας. Σε μια ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ στην Ευρώπη, πήγε κι έδωσε ένα δεκάρικο εκατομμύρια για να καπαρώσει τον Χέις Ντέιβις. Σε ένα σύλλογο που πολλές φορές βυθίζεται στην εσωστρέφεια, ο Γιαννακόπουλος είναι η ελπίδα. Μια ελπίδα που μετατρέπεται σε περηφάνεια, σε καμάρι, σε ένα λόγο για να έχουν βγει όλοι με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά από το βράδυ του Σαββάτου.
Ο Παναθηναϊκός, μια ελληνική ομάδα έχει φτάσει σε ένα σημείο να διαθέτει 2 παίκτες με συμβόλαιο άνω των 4 εκατομμυρίων. Κι άλλους 5 παίκτες με συμβόλαια άνω των 2 εκατομμυρίων. Καταλαβαίνετε για τι πράγμα συζητάμε; Κι ο δείκτης των εξόδων πηγαίνει ολοένα και περισσότερο προς τα πάνω και οι… Ναν αυξάνονται αντί να μειώνονται.
Αυτός είναι ο λόγος που Αγγελόπουλοι, Λιόλιος, Μαυραγάνης, Μαγκλογιάννηδες και διάφοροι άλλοι πρέπει να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν τον Παναθηναϊκό του Γιαννακόπουλου και… ονειρεύονται πωλήσεις, αποχωρήσεις και τον ίδιο στο καναβάτσο.
Προς το παρόν, η καταμέτρηση επί των ημερών Δημήτρη Γιαννακόπουλου και Αγγελόπουλων δείχνει διπλάσιους τίτλους για τον Παναθηναϊκό.
Και μάλιστα με… τις γνωστές ίσες αποστάσεις που επικρατούν στις εγχώριες διοργανώσεις και την Ευρωλίγκα.
Η ίση απόσταση, είναι σαν τη διαιτησία της ΕΟΚ του Λιόλιου. 50% υπέρ της μίας πλευράς και 50% εναντίον της άλλης. Προκειμένου να διαμορφώνεται μια πλαστή πραγματικότητα, για να θριαμβεύει το κακό. Το ψεύτικο. Το φτιαχτό. Το χαμόγελο που πίσω του κρύβει πονηριά και κακία. Είπαμε όμως. Το δίκαιο και η αλήθεια, είναι δύο μαχητές που δεν χάνουν ποτέ.
Οπότε την επόμενη φορά θα πρέπει να θυμούνται ότι με… 60-40 διαιτησίες σαν αυτή του τελικού, με 16-8 βολές και 5-10 ανακαλύψεις δεν γίνεται δουλειά. Γιατί έτσι ο «μόνος» μπορεί να τους νικάει «όλους»…
