Η ιστορία του μπάσκετ είναι γεμάτη αποφασισμένα παιδιά. Εφήβους που σε κάποια στιγμή της ζωής τους αποφάσισαν να ασχοληθούν σοβαρά με το σπορ, έχυσαν ποτάμια ιδρώτα και καλλιέργησαν το ταλέντο τους. Για άλλους αυτό έρχεται πιο νωρίς, για άλλους πιο αργά. Για τον Χάντερ Χέιλ αυτό το ορόσημο ήλθε το 2008, όταν ήταν μόλις 11 ετών.
Το Bronson Athletics Club είναι το πιο ονομαστό γυμναστήριο στο Καλαμαζού, μια μικρή πόλη 70.000 κατοίκων στα νοτιοδυτικά της πολιτείας του Μίσιγκαν. Στα τρία κλειστά γήπεδα μπάσκετ-προπονητήρια του γυμναστηρίου μαζεύεται όλη η αφρόκρεμα της περιοχής και παίζουν pickups (μονάκια τα λέγαμε εμείς) από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Ο άγραφος κανόνας που ισχύει σχεδόν απαρέγκλιτα είναι ότι για να παίξεις «up level», σα να λέμε με τους καλύτερους, πρέπει να’ χεις συμπληρώσει τα 15 σου χρόνια.
Ο Χέιλ μπήκε σ’ αυτή τη διαδικασία τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Λόγω των μεγαλύτερων αδελφών του, του Χλαν και του Χέρσαλ, οι οποίοι τον έπαιρναν μαζί τους στο γυμναστήριο και έπαιζαν στην ίδια ομάδα 3Χ3. Ο… μικρός αναγκάστηκε να μεγαλώσει γρήγορα, να αντέχει τις σπρωξιές, να βρει τρόπους να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Γι’ αυτό ξεχώρισε, κι έγινε μακράν ο καλύτερος μπασκετμπολίστας της οικογένειας.
Όταν, μάλιστα, άρχισε να ψηλώνει και να δυναμώνει στην εφηβεία του, κυριολεκτικά διέλυσε τον ανταγωνισμό. Έγινε… αντιπαθής ανάμεσα στους άλλους εφήβους που σύχναζαν στο γυμναστήριο, επειδή δεν μπορούσαν με τίποτα να τον νικήσουν. Τα’ χε και τα δύο, διείσδυση και μακρινό σουτ, στο ίδιο επίπεδο. Του περιόριζαν το ένα, απαντούσε με το άλλο.
To μπάσκετ του άρεσε, όμως στα πρώτα στάδια δεν είχε σκεφτεί να γίνει επαγγελματίας. Γι’ αυτό δεν έψαξε κάποιο ιδιαίτερο μπασκετικό γυμνασιακό πρόγραμμα και γράφτηκε στο πιο κοντινό του γυμνάσιο, το Kalamazoo Central. Μαζί με τον συμμαθητή του Αζάια Λίβερς, που τώρα παίζει στους Πίστονς του ΝΒΑ, έφτιαξαν μια τρομερή περιφερειακή γραμμή, που έδωσε στο γυμνάσιο τον πολιτειακό τίτλο και στον ίδιο μια πρόσκληση για το McDonalds All American, έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ των καλύτερων γυμνασιόπαιδων απ’ όλη τη χώρα.
Ο Χέιλ επέλεξε να μην απομακρυνθεί από την περιοχή του στα κολεγιακά του χρόνια, γι’ αυτό το 2015 επέλεξε το Central Michigan. Παρά την πολύ ελπιδοφόρα πρώτη του χρονιά (είχε μέσο όρο 8 πόντων) οι Τσίπιουας αποφάσισαν να δώσουν υποτροφία στον (επίσης σούτινγκ γκαρντ) Μάρκους Κιν, που τότε θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στη χώρα (τώρα αγωνίζεται στη χώρα μας, στο Μαρούσι).
Ενοχλημένος, ο Χέιλ αποφάσισε να μην διεκδικήσει τη θέση, έμεινε έξω για μία ολόκληρη σεζόν (2016-17) σύμφωνα με τους αυστηρούς κανονισμούς και στη συνέχεια μεταγράφηκε στο Grand Valley State, το κολέγιο που βρισκόταν πιο κοντά στο σπίτι του (μάλιστα δεν έμενε στους ξενώνες του κολεγίου). Το κολέγιο αυτό έχει μπασκετικό πρόγραμμα δεύτερης κατηγορίας (Division II), από τα οποία είναι σπάνιο κάποιος παίκτης να κάνει μεγάλη καριέρα.
Αυτή η φαινομενική υποβάθμιση όχι μόνο δεν τον πτόησε, αλλά τον βοήθησε να πατήσει γερά και να… πάρει φόρα. Και τις δύο χρονιές που έπαιξε εκεί είχε διψήφιο αριθμό πόντων και ειδικά την προτελευταία κολεγιακή του σεζόν συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα της περιφέρειάς του.
Οι προοπτικές του, πάντως, δεν φαίνονταν και πολύ ευοίωνες, ώσπου ήλθε το τηλέφωνο από τον Πατ Κέλσι. Ο προπονητής του Winthorp, κολεγίου πρώτης κατηγορίας από τη Νότια Καρολίνα, του πρότεινε να περάσει εκεί την τελευταία του χρονιά για να δείξει αν μπορεί να συναγωνιστεί τους καλύτερους.
Οι νέοι του συμπαίκτες τον αντιμετώπισαν με καχυποψία. Το παρατσούκλι που του κόλλησαν στην ομάδα ήταν «D2», δηλαδή «δεύτερης κατηγορίας». Πήρε την πρόκληση… προσωπικά και απάντησε με εξαιρετικές εμφανίσεις, που οδήγησαν την ομάδα στον τίτλο της Big South και τον ίδιο στον τίτλο του MVP της περιφέρειας. Το παρατσούκλι το κράτησε όλη τη χρονιά, για να του δίνει μεγαλύτερο κίνητρο.
Βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο φόρμας τότε, στις αρχές του 2020, και περίμενε πώς και πώς τους αγώνες του NCAA (στο οποίο η ομάδα του είχε αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής λόγω του τίτλου) για να δείξει το ταλέντο του και σε εθνικό επίπεδο. Όπως είναι γνωστό, το τουρνουά NCAA εκείνης της χρονιάς ματαιώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Ακόμα και τώρα λέει ότι αν έπαιζε τότε, θα χτυπούσε την πόρτα του ντραφτ εκείνου του καλοκαιριού, έστω και σαν επιλογή 2ου γύρου.
Η μη επιλογή του άφησε λίγες πόρτες ανοιχτές. Από το να δοκιμάσει την τύχη του, πάντως, σ’ ένα summer league με αμφίβολα αποτελέσματα (δεν είχε «διαφημιστεί» όπως έπρεπε) προτίμησε να ξεκινήσει πάλι από τους… πρόποδες. Αποφάσισε να αποδεχτεί την προσφορά των Nelson Giants από τη λίγκα της Νέας Ζηλανδίας, ενός από τα πρωταθλήματα που περνάνε κάτω από τα ραντάρ. Με τις εμφανίσεις του εκεί, όμως, τράβηξε τα βλέμματα: Αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της λίγκας με 26,9 πόντους ανά ματς και φυσικά ήταν μέλος της καλύτερης πεντάδας.
Τότε άρχισε και η άνοδος. Η οποία τον έφερε αρχικά στη σερβική Μπόρατς Τσάτσακ που συμμετέχει στην Αδριατική Λίγκα. Έπαιξε δύο σεζόν εκεί και για το 2022-23 πήρε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με 22,3 πόντους ανά ματς. Ήταν ο βασικός λόγος που η Μπόρατς έμεινε στην Α’ κατηγορία της Αδριατικής Λίγκας.
Το καλοκαίρι του 2023 ξεκίνησε η ελληνική του περιπέτεια. Για μία σεζόν στον Προμηθέα Πάτρας (με 17,8 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 4,1 ασίστ) και από τον Αύγουστο του 2024 στην ΑΕΚ. Έχει καταγράψει, δε, το παράδοξο να έχει καλύτερο μέσο όρο πόντων στο BCL (15,4) απ’ ότι στην ελληνική λίγκα GBL (14,7)! Το κύριο χαρακτηριστικό του, όμως, δεν είναι οι αριθμοί, αλλά ότι έχει το ηγετικό προφίλ να παίρνει την ευθύνη στα δύσκολα σημεία.
