Ο ίδιος δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τα αθλητικά. Δεν πήγαινε στο γήπεδο. Δεν συζητούσε για ποδόσφαιρο. Δεν ήταν φανατικός με οτιδήποτε.
Ετυχε να κάνει παρέα με παιδιά της ηλικίας του που αγαπούσαν την ομάδα τους. Πώς να εξηγήσει κανείς αυτό που συνέβη σε μια πολυσύχναστη περιοχή της συμπρωτεύουσας και που κανείς δεν κατάφερε να αποτρέψει;
Η στήλη είχε επισημάνει την ανεξέλεγκτη οπαδική βία, την οποία παρήγαγε ο εγκλεισμός λόγω της πανδημίας. Όμως υπάρχουν και άλλα γενεσιουργά χαρακτηριστικά: Η αγωνία για το μέλλον, η κοινωνική περιθωριοποίηση και η ανεργία.
Το ποδόσφαιρο δεν γεννάει βία. Τα γήπεδα είναι σχεδόν κλειστά και η κοινωνική βία μεταφέρεται στις γειτονιές. Εκεί που συζητούν και για ποδόσφαιρο.
Είναι η τρίτη φορά που η Θεσσαλονίκη τα τελευταία πέντε χρόνια θρηνεί έναν νεκρό. Όταν επιχειρήθηκαν να λυθούν οπαδικές διαφορές, προέκυψε η τυφλή βία.
Τα μηνύματα ήρθαν από το Πέραμα, από τη Νίκαια και από αλλού. Η κοινωνία διολισθαίνει και το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό.
