Close

Ο Φέντερερ έλυσε την αδύνατη εξίσωση

Τελευταία ανανέωση: 21 Φεβρουαρίου 2018, 00:34
Χρόνος ανάγνωσης: 12’

Επί δεκαετίες αναζητείται η λύση μιας μοναδικής αθλητικής εξίσωσης που ως τώρα είχε μόνο έναν γνωστό συντελεστή. Πλέον, ο Ρότζερ Φέντερερ είναι ο μοναδικός sportsman που μπορεί να κοιτά τον Μάικλ Τζόρνταν ως ίσος προς ίσο. Γράφει ο Άκης Στρατόπουλος.

Ιούλιος, 2016


Το Λονδίνο έχει μια αφύσικη ακόμη και για την εποχή ζέστη. Ο ιδρώτας φεύγει από το καταβεβλημένο σώμα του Ρότζερ Φέντερερ πιο γρήγορα από ποτέ και η εικόνα του κάτωχρου προσώπου του είναι αυτή του αθλητή -του ανθρώπου- που έχει αποδεχθεί πλήρως την ήττα. Η εμφάνισή του μέσα στο γήπεδο για ένα ακόμη, συνεχόμενο, μεγάλο τουρνουά, εξίσου απογοητευτική. Η ήττα από τον κατά σχεδόν μια δεκαετία νεαρότερο Ράονιτς στον ημιτελικό έρχεται φυσιολογικά. Και εκεί είναι που αρχίζουν τα δύσκολα. Με κάθε σεβασμό για τον αντίπαλο, όταν ο κάτοχος των 17 Grand Slam ηττάται και αυτό μοιάζει απολύτως λογικό και φυσιολογικό σε όλο τον κόσμο του τένις, κάτι πάει στραβά.

Σε αυτό το σημείο, φάνηκε να επιβεβαιώνεται αυτό με το οποίο όλοι είχαν βαλθεί να του τριβελίζουν το μυαλό από το 2008 και για τα επόμενα 8 χρόνια. Και μάλιστα ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Ότι η ως εκεί μεγαλειώδης καριέρα του είχε συναντήσει επιτέλους το ναδίρ της. Το μόνο που άκουγε όλα αυτά τα χρόνια, όταν πια φαινόταν να ξεβάφει μέρα με τη μέρα η μπογιά της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας του, ήταν πως είχε πλέον γεράσει. Πως σιγά σιγά θα πρέπει να συμβιβαστεί με όσα ήδη έχει πετύχει και να κάνει χώρο για όσους ακολουθούν.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Από το 2002 κι έπειτα, ο σπουδαίος Ελβετός δεν είχε πέσει ποτέ κάτω από το Νο10 της παγκόσμιας κατάταξης. Τώρα, ακόμη και το top-10 φάνταζε σαν επιτυχία. Το μόνο σίγουρο είναι πως είχε έρθει ο καιρός για να κάνει ένα βήμα πίσω. Να δει τις ικανότητές του, το σπορ και τη γενικότερη προσέγγισή του σε αυτό, από ένα πιο σφαιρικό πλάνο. Να επανεξετάσει τον τρόπο παιχνιδιού του και να δουλέψει ξανά σαν να μπαίνει για πρώτη φορά στο γήπεδο. Μετά από έξι, αναζωογονητικούς για το σώμα και το μυαλό, κενούς από τένις μήνες, παίρνει την απόφαση να επανέλθει.

Ιανουάριος, 2017


Ο σκληρός και σνομπ χώρος του τένις στον οποίο όλοι πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα καλύτερα, ακόμη και από τους μύθους του σπορ, είχε βρει μια ακόμη πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ρίξει τη χολή του. Να κάνει αστειάκια για την κατάσταση του σώματός του, λες και ήταν ποτέ κάνα τέρας μυικής δύναμης, να φτιάχνει στα social media χαζο-memes με αφορμή τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό του ο οποίος έτυχε να συμβεί στο μπάνιο του σπιτιού του και όχι στο κορτ. Να του... εξηγεί ξανά και ξανά ότι δεν έχει την παραμικρή τύχη στο Αυστραλιανό Όπεν του '17, μετά από έξι μήνες αγωνιστικής απραξίας, με μια δύσκολη κλήρωση και κόντρα στον δαιμονισμένο Ναδάλ.

Μόνο που κάπου εκεί, το Matrix σπάει.

Ο Ρότζερ Φέντερερ μπαίνει στα γήπεδα της Μελβούρνης σαν άλλος Νίο κραδαίνοντας τη Wilson του και με όπλο το νέο εξωγήινο backhand και το φρέσκο, απλησίαστο από κάθε εξωγενή παράγοντα μυαλό του, διαμορφώνει κατά το δοκούν το φυσικό περιβάλλον που τον περικλείει, καταργώντας τους νόμους της φύσης και της λογικής. Και κάνει νόημα σε όσους τον αμφισβητούν:

Αρχής γενομένης από αυτό το τουρνουά, ο αθλητής και ο άνθρωπος Ρότζερ Φέντερερ, δε βλέπει μπροστά του κανέναν και τίποτα. Νικά την ισπανική Νέμεσή του στον τελικό -η μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του- στο πιθανότατα ιστορικότερο ματς του παγκόσμιου τένις, το οποίο αλλάζει και τον ρου της Ιστορίας. Και της δικής του.

Είναι το σημείο που δύο τόσο διαφορετικές, τόσο μακρινές χρονικά και ταυτόχρονα τόσο κοντινές σε εξέλιξη αθλητικές ιστορίες, έχουν βρει το πρώτο σημείο επαφής, το οποίο σύντομα θα οδηγήσει στην απόλυτη... εξίσωση. Είναι το σημείο που το μπλε και το κόκκινο χάπι του Matrix γίνονται ένα και το παράγωγο κοκτέιλ εξυψώνει τον Φέντερερ από «απλώς» μια κορυφαία ανθρώπινη, σε μια θεϊκή αθλητική οντότητα.

Ιούνιος, 1991


Είναι το σημείο που ο χώρος και ο χρόνος γίνονται ένα. Την ώρα που ο Μάικλ Τζόρνταν σηκώνεται για το περίφημο «The Move» στον δεύτερο τελικό του 1991 κόντρα στους Λέικερς του Μάτζικ, δεν βρίσκει μπροστά του τον πρώην συμπαίκτη στο North Carolina, Σαμ Πέρκινς, αλλά έναν τύπο που εμφανίζεται από το πουθενά και δεν έχει ξαναδεί ποτέ του! Έναν... κάπως κοντό για το ΝΒΑ, παρά τα 185 εκατοστά του, τύπο, με κοιλιά, πολλή τρίχα, πεσμένα μάγουλα και περίεργη προφορά. Παρ' όλα αυτά, ο παράξενος αυτός τύπος σηκώνεται μπροστά στον Τζόρνταν σαν υβρίδιο Κεμπ και Μουτόμπο στα καλά τους και όχι απλά δεν τον αφήνει να σκοράρει αλλάζοντας χέρι και φορά σώματος στον αέρα, αλλά του ρίχνει και μια αυτοκρατορική τάπα πριν εξαφανιστεί και πάλι στο πουθενά! Μια τάπα που -διάολε, κάτι δεν πάει καλά- σα να έγινε από ένα αόρατο αντικείμενο, καμιά 50αριά εκατοστά πάνω από το σημείο που βρισκόταν η άκρη του χεριού του.

Όπως όμως συμβαίνει πάντα, η Ιστορία βρίσκει το δρόμο της και εξελίσσεται στο προδιαγεγραμμένο μονοπάτι. Στην παναμερικανική τηλεοπτική μετάδοση, η «φωνή του μπάσκετ», ο θρυλικός Αμερικανός σπόρτκαστερ, Μαρβ Άλμπερτ, θα πει και πάλι το περίφημο «...a spectacular move» με τη χαρακτηριστική Νεοϋορκέζικη προφορά του, μόνο που θα είναι για την απίθανη αυτή τάπα στον Τζόρνταν. Μια φάση που αντί για το «The Move», θα μείνει στην Ιστορία ως το «The Ghost». Ο Air πάλι, θα βρει επίσης τον τρόπο να τελειώσει το ματς με ακριβώς 33 πόντους, 13 ασίστ, 2 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα και 1 τάπα. Να κάνει το 1-1 στη σειρά των τελικών και μετά να διαλύσει τους Λέικερς με τρεις σερί νίκες στο Λος Άντζελες για το 4-1 των Μπουλς, στο δρόμο για το πρώτο δαχτυλίδι της καριέρας του. Από εκείνο το ματς, ο Τζόρνταν και ο υπόλοιπος κόσμος θα έχει να θυμάται το πρωτοφανές ανεξήγητο φαινόμενο του «αόρατου εισβολέα», αλλά και το ματς που άλλαξε τα πάντα και αποτέλεσε την αρχή του μύθου του.

Φεβρουάριος, 2018


Επιστρέφοντας στην... πραγματικότητα, ο Ρότζερ Φέντερερ ολοκληρώνει σήμερα, Δευτέρα, μια ιστορική διαδρομή που κράτησε 13 μήνες. Μετά από σωματικές και πνευματικές δοκιμασίες ετών, ήρθε η ώρα να διανύσει το δικό του μονοπάτι προς την αθλητική αιωνιότητα. Επιστρέφοντας στα γήπεδα από το Νο17 της παγκόσμιας κατάταξης, κατακτά τα 9 από τα 14 τουρνουά που παίζει, τα τρία από τα πέντε τελευταία Grand Slam, γίνεται ο γηραιότερος που το καταφέρνει στα 36 του και «τρέχει» ένα απλησίαστο για οποιονδήποτε αθλητή στην ακμή του ρεκόρ με 64 νίκες και 5 ήττες. Επιπλέον, για πρώτη φορά μετά από έξι ολόκληρα χρόνια, είναι και τυπικά ξανά στο Νο1 του τένις, επίσης σε ηλικία 36 ετών, σπάζοντας το ρεκόρ του Αντρέ Άγκασι από το 2003 (στα 33 του).

Ένα ορόσημο με ιδιαίτερη σημειολογία για τον Ελβετό, αφού έτσι κλείνει μια μυθική χρονιά. Το ότι ήταν ο κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών θα το ξέραμε ακόμη κι αν είχε αποφασίσει να κρεμάσει τη ρακέτα του τον Ιούνη του '16. Αυτό για το οποίο δεν ήμασταν σίγουροι αλλά πλέον είναι πιο σίγουρο από τον θάνατο και τους φόρους, είναι ότι ο Ρότζερ Φέντερερ είναι ο μοναδικός αθλητής που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον Μάικλ Τζόρνταν σαν ίσος προς ίσο και να γίνει μόλις ο δεύτερος στην Ιστορία που καταφέρνει ότι και ο Air...

Και όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Τζόρνταν, έτσι και σε αυτή του Φέντερερ, δεν είναι οι αριθμοί που κάνουν τη διαφορά. Οι 237 συνεχόμενες και συνολικά 303 εβδομάδες στην κορυφή της ATP, τα 20 Grand Slam, οι 97 τίτλοι και οι 1144 νίκες καριέρας. Αυτά απλά δίνουν έμφαση.

Διαμάντια ανάμεσα σε κάρβουνα


Αυτό που τον αναγάγει σε έναν από τους ελάχιστους αθλητικούς Θεούς της εποχής μας, είναι η μικρή, σκοτεινή, απλησίαστη για τον κοινό θνητό γωνιά του μυαλού και της ψυχής, εκεί ακριβώς που ζει αυτό το 0,000000001% του χαρακτήρα ενός αθλητή που τον κάνει να ξεχωρίζει από τον σωρό σαν διαμάντι μέσα σε τσουβάλι με κάρβουνα. Όλοι ξεκινούν από την ίδια βάση, φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά, όμως το μοναδικό αποτέλεσμα χρειάζεται πολύ μεγάλες δόσεις χρόνου και πίεσης για να επιτευχθεί. Και πάλι όμως, αυτά τα υλικά πρέπει βρεθούν στο σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή. Μετά από 20 χρόνια στα γήπεδα, ο... χωροχρόνος σμίλεψε ιδανικά την καριέρα του Φέντερερ. Την έφερε στη σωστή θέση, την κατάλληλη εποχή. Και όταν πια η πίεση έγινε αφόρητη, το αποτέλεσμα ήταν ένα διαμάντι 20... γκραντσλαμίων.

Ταύροι ανάμεσα σε γυαλικά


Αυτό το «κάτι» που δημιούργησε τη μοναδικότητα του Φέντερερ, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην απόλυτη μορφή του στον τύπο που φορούσε τη φανέλα με τον ταύρο και το #23. Ο οποίος όταν πια είχε ωριμάσει πλήρως και βρήκε τις κατάλληλες συνθήκες, εκεί γύρω στα 29 του, έβαλε πλώρη για την αιωνιότητα σαν έφηβος, πεινασμένος ταύρος σε εγκαίνια ακριβού υαλοπωλείου.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Από τα 29 ως τα 36 του, μέσα σε μόλις 8 σεζόν (και με τις δύο εξ αυτών να κάνει... διάλειμμα για να παίξει μπέιζμπολ) ο Μάικλ Τζόρνταν, παρουσίασε στον αθλητικό -και όχι μόνο μπασκετικό- πλανήτη, μια καριέρα τόσο γεμάτη από απίθανα επιτεύγματα, μια ικανότητα για το εξεζητημένο τόσο μοναδική, μια ανταγωνιστικότητα και μια θέληση για νίκη ανεξαρτήτως συνθηκών και αντιπάλου τόσο αφοπλιστική, που δεν κατάφερε να γίνει μονάχα ο καλύτερος παίκτης στο ΝΒΑ ή ο καλύτερος μπασκετμπολίστας στην Ιστορία, αλλά να ανέβει στην κορυφή του παγκόσμιου αθλητισμού. Ακόμη και στα 29 του, άτιτλος ακόμη, ο Τζόρνταν ήταν ο καλύτερος παίκτης στο NBA. Όλοι το ήξεραν. Όλοι γνώριζαν ότι είναι καταδικασμένος να γράψει Ιστορία.

Όπως λοιπόν ο #MJ23 χρειάστηκε στο «φινάλε» να βγάλει στα γήπεδο αυτό το «κάτι» παραπάνω, να εγκαθιδρύσει την αυτοκρατορία του και να γίνει από Νο1 της εποχής του, σε all time, έτσι και ο #RF20 χρειάστηκε να αναθεωρήσει ολόκληρη την αθλητική ύπαρξή του και να ψάξει τόσο βαθιά στον εαυτό του για απαντήσεις, που είναι βέβαιο ότι είναι ο πρώτος απ' όλους που έχει εκπλαγεί από όσα έχει πετύχει αυτούς τους τελευταίους 13 μήνες.

Αρκετά επιτεύγματα για να αφήσει οριστικά πίσω του το κλισέ «κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών» και να γίνει κάτι παραπάνω.

Εξίσωση


Μέχρι σήμερα, σπουδαίοι αθλητές υπήρξαν πολλοί, τόσο σε ομαδικό όσο και ατομικό επίπεδο. Ο Πελέ, ο Μαραντόνα και ο Μέσι στο ποδόσφαιρο, ο Μοχάμεντ Άλι στο μποξ, ο Άιρτον Σένα ή ο Μίκαελ Σουμάχερ στη Formula 1, ο Μάικλ Φελπς στην κολύμβηση, ο Καρλ Λιούις ή ο Ουσέιν Μπολτ στον στίβο. Ακόμη και αθλητές-κολοσσοί που δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στα μέρη μας: ο Μπέιμπ Ρουθ στο μπέιζμπολ, ο Τζο Μοντάνα ή ο Τομ Μπρέιντι στο φούτμπολ. Όλοι τους κυριάρχησαν σε απόλυτο βαθμό στην εποχή τους, όλοι τους «έγραψαν» απίθανα νούμερα, κατέγραψαν ιστορικές και μοναδικές στιγμές στα παιχνίδια / αθλήματα τους και με κάποιο τρόπο άλλαξαν καθένα από αυτά. Όλοι τους επίσης είχαν να αντικρούσουν και έντονο «αντίλογο». Κανείς από αυτούς όμως δεν κατάφερε αυτό που πρώτος πέτυχε ο Μάικλ Τζόρνταν.

Να ξεπεράσει το ίδιο το σπορ.

Εν έτει 2018, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος στον πλανήτη που θα του γίνει η ερώτηση «ποιος είναι ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών» και θα του δημιουργηθεί οποιαδήποτε άλλη σκέψη εκτός από την κόκκινη φανέλα με το 23 να ίπταται προς το καλάθι με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.

Αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο για οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι ή άθλημα. Ωστόσο, πάνω από νούμερα, στατιστικές, τρόπαια και επιτεύγματα, είναι αυτή η συλλογική συνείδηση που έχει ανεβάσει τον Τζόρνταν ένα σκαλί πάνω από ολόκληρο το μπάσκετ. Από τη μία είναι η... Αυτού Αερότης και από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι. Ο Τζόρνταν εκτόξευσε το μπάσκετ σε κάθε επίπεδο, δημιούργησε μια παραμυθένια καριέρα και έφτασε να δει το όνομά του ένα σκαλί πάνω από τον ιστορικό ανταγωνισμό. Καλοί υπάρχουν πολλοί. Κορυφαίοι, λιγότεροι. «Μοναδικοί» ανά εποχή, ελάχιστοι. Τζόρνταν, μόνο ένας.

Στην πιο διάσημη ρήση του, ο MJ εξηγεί γιατί έγινε αυτός που έγινε: «Έχω χάσει περισσότερα από 9000 σουτ στην καριέρα μου. Έχω χάσει σχεδόν 300 παιχνίδια. Σε 26 περιπτώσεις, αστόχησα στο σουτ που θα έδινε στην ομάδα μου τη νίκη. Έχω αποτύχει ξανά και ξανά στη ζωή μου. Και για αυτό είμαι τώρα πετυχημένος». Πάνω κάτω, ότι ισχύει και για τον RF.

Είκοσι χρόνια παρά 4 μήνες απ' όταν ο Τζόρνταν σηκωνόταν για το τελευταίο σουτ της (πραγματικής) καριέρας του 5,2 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του 6ου τελικού κόντρα στους Τζαζ και ευστοχούσε μπροστά στον δύσμοιρο Ράσελ (σ.σ. κανένα σπρώξιμο...) για να φορέσει το έκτο δαχτυλίδι, ο Φέντερερ πανηγύριζε μια κατά τα άλλα αδιάφορη νίκη στους «8» ενός μετρίως... ανθυποσημαντικού τουρνουά στο Ρότερνταμ (σ.σ. το οποίο φυσικά κατέκτησε δύο μέρες μετά) για να γίνει ξανά και τύποις το Νο1. Είπαμε: καριέρες τόσο διαφορετικές και ταυτόχρονα τόσο ίδιες.

Όπως ο Τζόρνταν χρειάστηκε χρόνια και χρόνια ηττών και αποτυχιών για να γίνει αυτός που έγινε, έτσι και ο Φέντερερ, δυο δεκαετίες μετά -όσο κράτησε και το ταξίδι επιστροφής του Βασιλιά Οδυσσέα στην Ιθάκη- σφράγισε τη δική του «οδύσσεια» με τον πιο ιδανικό τρόπο. Πέρασε από πλήθος δοκιμασιών, όμως ακόμη και όταν όλο το σύμπαν στρεφόταν εναντίον του, ο ίδιος δεν αμφισβήτησε ποτέ τον εαυτό του. Προσαρμόστηκε στις συνθήκες, άλλαξε ό,τι έπρεπε να αλλάξει και σήμερα, Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2018, μπορεί να πει ότι ολοκλήρωσε το ταξίδι του.

There can be only #1


«Αγκαλιά» πλέον με τον Μάικλ Τζόρνταν, μπορεί να επιδοθεί στο αγαπημένο σπορ του «Air», το trash talking και να «κουβεντιάσουν» με ισότιμους όρους για τον τίτλο του «κορυφαίου αθλητή όλων εποχών».

Ο Τζόρνταν είναι υποχρεωμένος να τον ακούσει και προς το παρόν, η κορυφή του κόσμου χωράει και τους δύο.

Η εξίσωση έχει κάπως έτσι: (MJ23 = RF20) > 1.

Ο Τζόρνταν και ο Φέντερερ είναι οι μόνοι αθλητές που είναι πλέον κάτι παραπάνω από «απλώς» το Νο1 στα σπορ τους. Που ξεπέρασαν ό,τι άλλο μπορεί να έχει υπάρξει, που πέτυχαν ό,τι μπορεί να επιτευχθεί και μάλιστα αμφότεροι σε εποχές τεράστιου ανταγωνισμού.

Όμως στο παιχνίδι του θρόνου, η κορυφή χωράει μόνο έναν Βασ1λιά στο τέλος. Είναι η φύση του αθλητισμού τέτοια, άλλωστε, που σε αυτή την απόλυτη μορφή ανταγωνισμού, το σύμπαν δεν μπορεί να επιτρέψει για πολύ τη συνύπαρξη των δύο και θα ψάχνει να βρει την ισορροπία του. Η αθλητική «φυσική επιλογή» θα κάνει πάντα κάποιον στην άκρη για να μείνει ένας στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.

Αν ο Φέντερερ στα 36+ συνεχίσει να σαρώνει τους τίτλους και τα ρεκόρ για λίγα χρόνια ακόμη κόντρα σε κάθε σωματική και πνευματική λογική, εκτός από εκείνη την τάπα στον Τζόρνταν στο σημείο του χωροχρόνου που συνυπήρξαν για λίγα δευτερόλεπτα, θα βάλει πλώρη για να αλλάξει και το αποτέλεσμα της μοναδικής αυτής στα αθλητικά χρονικά εξίσωσης.

Τότε ο τύπος θα γίνει RF20(;) > MJ23 > 1.

Φαινομενικά αδύνατο; Στην παράλληλη διάσταση που ζει ο συγκεκριμένος αθλητής, τα αδύνατα είναι που φαντάζουν ως τα πιο απλά.

Close
Ο Φέντερερ έλυσε την αδύνατη εξίσωση
Χρόνος ανάγνωσης: 12’