MENU

Η θέση της είναι στο νούμερο 1. Από το 2019. Για 120 εβδομάδες. Οι τίτλοι της μέσα στο 2022 είναι δύο. Τα χρήματα που έχει εισπράξει μέσα στο 2022 είναι 2.289.320 δολάρια. Οι νίκες της μέσα στο 2022 είναι έντεκα. Οι ήττες της; Μηδέν. Οι ατομική τίτλοι στην καριέρα της είναι 15. Τα χρήματα που έχει εισπράξει στην καριέρα της 23.829.071 δολάρια. Οι νίκες στην καριέρα της είναι 305. Οι ήττες της; 102. Είναι 25 ετών. Έχει ύψος 1μ.66 και παίζει επαγγελματικά από το 2010. Έχει κατακτήσει τρία grand slam.

Αυτοί είναι οι αριθμοί που γνωρίζουμε. Ας αναρωτηθούμε για τους αριθμούς που δεν γνωρίζουμε.

Πόσες ώρες πτήσεων έχει γράψει μέσα στο 2022; Πόσα μίλια έχει συγκεντρώσει; Πόσες ώρες πέρασε σε αεροπλάνο μέσα στο 2021; Σε πόσα ξενοδοχεία έχει φιλοξενηθεί; Πόσες μέρες είδε το σύντροφό της; Πόση ώρα περνάει σε βιντεοκλήσεις; Πόσα σημαντικά γεγονότα της οικογένειάς της έχει χάσει; Πόσες μέρες της ζωής της έχει περάσει σε ένα γήπεδο; Πόσοι άγνωστοι άνθρωποι έχουν άποψη για εκείνη; Πόσες συνεντεύξεις αναγκάζεται να δώσει; Πόσες φορές ήθελε να είναι σπίτι της και δεν μπορούσε; Πόσο καιρό περνάει με τους προπονητές της; Πόσο καιρό βλέπει την ανιψιά της;

Η αναλογία της σε νίκες και ήττες είναι 74,2%. Η αναλογία σε τένις/ζωή ποια είναι;

«Θυμάμαι μια χρονιά συγκεκριμένα. Η Άσλει ήταν στην εφηβεία της. Μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο, την είδαμε 27 μέρες. Ήταν κάτι απαίσιο για μας, διότι είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό που κάνει είναι συναρπαστικό και λαμπερό, όμως στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο. Το μόνο που κάνει είναι να μπαίνει σε ένα αεροπλάνο, να κοιμάται σε ένα ξενοδοχείο και να παίζει τένις».

Μα, μισό λεπτό; Με όλο το σεβασμό στις απόψεις του κυρίου Ρόμπερτ Μπάρτι, γι’ αυτό δεν εκπαιδεύτηκε σε όλη της ζωή; Έτσι δε γαλουχούνται οι πρωταθλητές; Με πειθαρχία, σκληρότητα και τελειομανία από νεαρή ηλικία. Τότε, ντε, που απορροφάς βιώματα για τα οποία αργότερα πληρώνεις ψυχολόγους…

Ο Τζιμ Τζόις ήταν προπονητής της από την παιδική ηλικία. Οι γονείς της Ας τού είχαν τυφλή εμπιστοσύνη. Εκείνος είχε αναλάβει να «χτίσει» την πρωταθλήτρια. Πνευματικά, ώστε να είναι έτοιμη για τα δύσκολα. Η πρωταθλήτριά μας σε ηλικία εννέα ετών έπαιζε με 15χρονα αγόρια. Η πρωταθλήτριά μας σε ηλικία δώδεκα ετών έπαιζε με ενήλικους άντρες. Η πρωταθλήτριά μας σε ένα τουρνουά είδε τον προπονητή της να δίνει εντολές στους αντιπάλους για το πώς να την κερδίσουν. Κι όταν η πρωταθλήτριά μας κατάφερε να κερδίσει, είδε τον προπονητή της να πετάει το τρόπαιο στα σκουπίδια. «Έκανα πλάκα, χαβαλέ. Την πείραζα. Όμως ήθελα να της περάσω το μήνυμα για το πόσο ασήμαντο είναι αυτό το τρόπαιο, όταν φτάσει εκεί που μπορεί και κερδίσει εκείνα τα τρόπαια που μπορεί. Γιατί μέσα μου πάντα ήξερα ότι ήταν ένα παιδί που μπορούσε να φτάσει πολύ μακριά».

Η πρωταθλήτριά μας, η οποία ήταν παιδί, διασκέδαζε; Ελάτε τώρα… Γιατί να χαρεί ένα κύπελλο που κατέκτησε, όταν δυνητικά μπορεί κάποια στιγμή στην καριέρα της να κερδίσει το Wimbledon; Επειδή ήταν παιδί; Ελάτε τώρα… Σημασία έχουν οι όμορφες αναμνήσεις της. Τι, όχι; «Ήταν ό,τι χειρότερο. Ήταν απαίσιο. Ήμουν η πιο μικρή από όλα τα κορίτσια στο tour, και δεν ήξερα καμία. Ένιωθα τόσο περίεργα και τόση μοναξιά». Ήταν 14 ετών όταν επιλέχτηκε πρώτη φορά για διεθνές τουρνουά. Ήταν στην Ευρώπη. Έπαιρνε κάθε βράδυ τους γονείς της τηλέφωνο και έκλαιγε… Ένιωσε κανείς το «τέρας» που ελλόχευε να την απαγάγει; Ελάτε τώρα…

«Εμείς δεν είχαμε καμία σχέση με το τένις. Γκολφ παίζαμε», εξομολογείται ο πατέρας της και πατέρας δύο ακόμα κοριτσιών σε μια όμορφη και αγαπημένη οικογένεια που έχτισαν μαζί με την Τζόσι. «Δεν είχαμε ιδέα ότι η Άσλεϊ ήταν καλή. Πιστεύαμε απλά ότι ήταν ένα από τα παιδιά που μπορούν να κάνουν τα πάντα», συμπληρώνει για το έμφυτο ταλέντο της κόρης του στον αθλητισμό. Κατάφερνε ό,τι ήθελε: Κρίκετ, γκολφ, τένις – μόνο για netball μην της μιλούσες, «πολύ γυναικείο όνομα» έχει θα σου έλεγε. «Δεν ξέραμε, το λέω ειλικρινά. Ο κόσμος έλεγε ότι είναι καλή στο τένις, όμως εμείς θεωρούσαμε ότι ήταν μόνο ένα παιδί που περνάει καλά. Και μετά πήγε και κέρδισε στα 15 της το παιδικό Wimbledon, και συνήθως δεν κερδίζεις τέτοιους τίτλους μέχρι να είσαι 18. Κάπου εκεί σκεφτήκαμε ότι μάλλον είναι πολύ καλή σε αυτό το παιχνίδι. Δεν αλλάξαμε τίποτα. Αφήσαμε τη δουλειά της προπόνησης και του τένις στους επαγγελματίες και εμάς μας ένοιαζε να μεγαλώσουμε έναν σωστό άνθρωπο».

Οι επαγγελματίες, οι οποίοι από νωρίς είχαν καταλάβει το συντονισμό ματιού και χεριού, όπως και την ικανότητά της να συγκεντρώνεται, πίεσαν περισσότερο. Στα 16 της μετακόμισε στην Μελβούρνη. Έμενε μόνη της. Έκανε τη μπουγάδα της. Μαγείρευε από ένα τετράδιο που της έγραψε η μητέρα της, για να μπορεί να τρώει όλα τα αγαπημένα της φαγητά. Έκανε προπόνηση. Δεν άντεξε περισσότερο από ένα χρόνο. «Έκλαιγα ασταμάτητα και του έλεγα ότι δεν μπορώ να το κάνω άλλο», θυμάται για τη στιγμή που κατέρρευσε στα χέρια του Τζέισον Σόλτενμπεργκ. Εκείνος δεν εξεπλάγην. «Έβλεπα τα καμπανάκια που βαρούσαν όλη την ώρα».

Η Άσλεϊ Μπάρτι είχε «καεί». Δεν άντεχε άλλο. Τα παράτησε. Η φίλοι της τη στήριξαν. Η οικογένειά της τη στήριξη. Η μέντορας της, Ιβόν Γκούλαγκονγκ Κόλεϊ, την ενέπνευσε. «Γεια σου αγάπη μου. Πολύ καλή απόφαση. Καιρός να πας λίγο για ψάρεμα», της έγραψε σε ένα απλό sms και την έκανε να νιώσει σημαντική. Πώς; Με το να νιώσει ασήμαντη. «Κατάλαβα ότι νοιάζεται για μένα και όχι αν θα κερδίζω ή θα χάνω».

Για δύο χρόνια αυτό έκανε. Πήγε για ψάρεμα. Έχτισε ένα σπίτι λίγο πιο κάτω από εκείνο των γονιών της για να μπορεί να είναι κοντά. Ταξίδεψε στην Αυστραλία. Ξάπλωσε στην παραλία. Πήγε σε pub. Έπαιξε κρίκετ! Και μετά πήγε σε ψυχολόγο. «Έχω ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Έχω μανιακή κατάθλιψη. Είμαι διπολικός. Παίρνω φάρμακα και θα παίρνω σε όλη μου τη ζωή, αλλά ζω μια υπέροχη ζωή». Η εξομολόγησή του ήταν συγκλονιστική. Και σε εκείνο το σημείο, ο Ρόμπερτ Μπάρτι ένιωσε ότι μπορεί να έχει περάσει την ασθένεια στη μικρότερή του κόρη. Εκείνος την ώθησε να επισκεφτεί τη θεία της, η οποία είναι γιατρός, για συνεδρίες.

«Το πιο ανακουφιστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να μιλήσεις για τα συναισθήματά σου και να ανοιχτείς. Θυμάμαι ότι κάθε συνεδρία έληγε με πολλά κλάματα, κι όμως όταν έφευγα ένιωθα εκατομμύρια φορές καλύτερα».

Το 2016 επέστρεψε στο τένις. «Ήταν μια σοκαριστική απόφαση για μας, δεν το περιμέναμε», θα πει ο πατέρας της, πιστεύοντας ότι η Άσλεϊ ήθελε να αφήσει πίσω της όλα εκείνα που την είχαν φέρει στο χείλος του γκρεμού. Σκεφτείτε το λίγο: Στα 14 της ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, είχε γκρουπ προπονητών, είχε ατζέντη, είχε αναδειχθεί η καλύτερη νεαρή αθλήτρια της ηλικίας της στην Αυστραλία και ήταν πρωταθλήτρια στη χώρα της στην ηλικία της. Τρία χρόνια δε μπορούσε να αντέξει τα ταξίδια, δε μπορούσε να αντέξει το ρυθμό, δε μπορούσε να αντέξει μακριά από την οικογένειά της. Ήταν εξουθενωμένη. Ήταν μπερδεμένη. Είχε κατάθλιψη. Αλλά γύρισε…

«Δεν πέταξα ποτέ τις ρακέτες μου. Είτε αποφάσιζα να αποσυρθώ στα 16 μου, είτε στα 30 μου, το τένις θα είναι πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου», είχε πει τότε…

Και το τένις θα είναι. Φεύγει με αναλογία σε νίκες/ήττες 74,2%.

Όμως αριθμοί σαν κι αυτούς είναι που την αρρώστησαν. Και στη δική της αναλογία, επιλέγει τη ζωή!

Σερβίς ζωής!
EVENTS