MENU

Άντε επιτέλους ντερμπάκι με τον Ολυμπιακό. Όχι δικαστικό, ούτε επικοινωνιακό. Ντερμπάκι με έντεκα παίκτες ο καθένας και μία μπάλα να τσουλάει. Ή μήπως όχι;

Κακά τα ψέματα, δεν είναι ένα απλό παιχνίδι πλέον. Είναι μία αναμέτρηση δύο κόσμων που δεν έχουν καμία σχέση ο ένας με τον άλλο. Η νοοτροπία ιδιοκτητών, διοικήσεων, οπαδών, είναι η μέρα με τη νύχτα.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κανένα από τα τρία κομμάτια που ανέφερα – ιδιοκτήτες, διοικήσεις, οπαδοί – των δύο ομάδων, θα μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Το αποτέλεσμα δεν θα είχε πολιτισμό. Οι λόγοι είναι απλοί. Ο ένας πιστεύει πως του ανήκει ο πλανήτης, ο άλλος βαρέθηκε να συνυπάρχει με αλαζόνες. Η ευθύνη είναι ξεκάθαρα του κομματιού του Ολυμπιακού και αυτό το ξέρουν ακόμα και οι ίδιοι, ξέχωρα αν ποτέ δεν θα το παραδεχτούν δημοσίως. Εκεί θα βάλουν την κασέτα.

Με την εκλογή της σημερινής κυβέρνησης, ο Ολυμπιακός ανέκαμψε παρασκηνιακά. Με τον Αυγενάκη στη κορυφή του παγόβουνου ως εκτελεστικό όργανο, αλλά και τον Άγγλο Αυγενάκη να μας πουλάει τρέλα στα μούτρα μας με την ΕΠΟ να τον κοιτά σαν χάνος, με την επικοινωνία σε ακραίο έλεγχο από την πλευρά του και την ομάδα του σταθερή, θυμίζει… χρυσές εποχές του παρελθόντος. Απέναντι σε έναν ανταγωνισμό που βάλλεται κυρίως λόγω των κακών ποδοσφαιρικών ιδεών και της υποστελέχωσης. Και αναφέρομαι εννοείται και στην ΑΕΚ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό που καθαρά ποδοσφαιρικά είναι καλύτερη ομάδα. Δεν είναι τόσο καλός όσο πέρυσι, αλλά ο ΠΑΟΚ έπεσε σε ποιότητα λίγο πιο απότομα και ρίσκαρε εκεί που ο ανταγωνιστής του δεν το έκανε. Στις επιλογές αντικαταστατών παικτών βασικού κορμού.

Ο ΠΑΟΚ πούλησε τον Άκπομ έφερε Τσόλακ, πούλησε Πέλκα έφερε Μουργκ. Ο Ολυμπιακός πούλησε Τσιμίκα έφερε Χολέμπας, του έφυγε ο Ομάρ έφερε Ραφίνια, πούλησε Γκιγιέρμε, έφερε Εμβιλά. Ο ένας ρίσκαρε και έχασε, ο άλλος δεν πήρε κανένα απολύτως ρίσκο.

Αυτά, σε συνδυασμό πως ο Ολυμπιακός διαθέτει τον ίδιο προπονητή για 3η σεζόν, σε αντίθεση με τον ΠΑΟΚ που προχώρησε ήδη στην αλλαγή, δημιουργούν το πλεονέκτημα που βλέπουμε στον βαθμολογικό πίνακα.

Η ρεαλιστική προσέγγιση της κατάστασης, είναι και ο οδηγός για τον ΠΑΟΚ. Όπως μου είπε προχθές σοφά ένας ακροατής, οδηγός για τον ΠΑΟΚ είναι ο Ολυμπιακός της άνοιξης του 2019. Που ναι μεν έχασε το πρωτάθλημα, αλλά ολοκλήρωσε τη σεζόν αξιοπρεπώς και έθεσε τις βάσεις για την κατάκτηση του επόμενου – ων.

Ο ΠΑΟΚ του Γκαρσία λοιπόν, έχει στόχο. Δεν θα πω το κύπελλο που είναι ένας συγκυριακός θεσμός και θα πρέπει να ασχολούμαστε όταν οι ομάδες φτάνουν στα ημιτελικά. Θα πω πως στόχος του ΠΑΟΚ είναι η εξέλιξη μέρα με τη μέρα και η δημιουργία βάσεων που θα δημιουργήσουν συνθήκες πρωταθλητισμού με μεγαλύτερες πιθανότητες.

Ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του πως ο κορμός του Ολυμπιακού που είναι αρκετά μεγάλος ηλικιακά, του χρόνου θα έχει επιβαρυνθεί έναν χρόνο ακόμη, ενώ ο Μάρτινς θα μπαίνει στη τελευταία χρονιά του συμβολαίου του και πιθανότατα θα αναζητά ένα ποιοτικότερο και πιο προβεβλημένο πρωτάθλημα έχοντας κατακτήσει τα παράσημά του στην Ελλάδα. Άρα θα έρθει η σειρά του Ολυμπιακού να πιεστεί αν απέναντί του έχει μία ομάδα που ξέρει τι της γίνεται.

Όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με το αυριανό παιχνίδι. Είναι απλά η κεντρική μου ιδέα για το πως πρέπει να σκέφτεται ο ΠΑΟΚ. Και όλες του οι αποφάσεις να έχουν ορίζοντα τριετίας.

Όσον αφορά στο παιχνίδι, εγώ δεν πιστεύω πως η διαφορά των ομάδων είναι τεράστια. Ο ΠΑΟΚ στη καλή του μέρα μπορεί να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Το έκανε δύο φορές πέρυσι, που πραγματικά στα ντέρμπι ήταν θλιβερός.

Αυτό που χρειάζεται η ομάδα είναι μία ενδεκάδα χωρίς ρίσκα, ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, και υπομονή. Όλα τα άλλα θα έρθουν, αν πνευματικά η ομάδα είναι καλά.

Σίγουρα η χρησιμοποίηση Γιαννούλη είναι σημαντική γιατί με αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει ισορροπία, ενώ προσωπικά στην επίθεση θα προτιμούσα τον Κρμέντσικ, γιατί πρώτον ο Σφιντέρσκι δεν ανταποκρίθηκε ποτέ απέναντι στα στόπερ του Ολυμπιακού και δεύτερον, είναι παίκτης που δεν τον έχουν διαβάσει αυτοί. Δεν θα του χαλούσα το μομέντουμ μετά το γκολ που πέτυχε την Κυριακή.

Ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη μία μεγάλη νίκη, μετά από αυτές του καλοκαιριού και μπορεί να την πάρει απέναντι σε έναν καλό αλλά όχι αχτύπητο Ολυμπιακό.

Σε άλλα νέα, ο Άγγλος Αυγενάκης συνεχίζει να οργιάζει με τα βίντεό του, αυτή τη φορά αφήνοντας εκτός τις φάσεις του πρώτου και του τρίτου γκολ του Ολυμπιακού στη Τρίπολη. Αναρωτιέμαι ως πότε θα συνεχίσει η ΕΠΟ να τον αφήνει να οργιάζει και να μη ζητά την αντικατάστασή του για συγκεκριμένους και ξεκάθαρους λόγους μεροληψίας υπέρ ενός.

Τέλος, θα κλείσω με δύο διαιτητικά θέματα. Πρώτον, καταντά γραφικό η επικοινωνία των ομάδων να στηρίζεται σε γεγονότα που διαψεύδονται από τα μάτια μας.

Στην ΑΕΚ διαμαρτύρονται για την κόκκινη στον Ινσούα που είναι ο ορισμός της κόκκινης και πρέπει να μπει σε βίντεο κατεύθυνσης νέων διαιτητών. Στον Άρη, διαμαρτύρονται για το γκολ που ακυρώθηκε στα Γιάννενα, το οποίο απορώ γιατί χρειάστηκε η παρέμβαση VAR. Πέφτει ο επιθετικός πάνω στον τερματοφύλακα, εντός μικρής περιοχής, ενώ η μπάλα είναι ζωντανή. Άλλος ορισμός κανονισμού.

Και οι δύο ομάδες εντωμεταξύ, πήραν όλα τα σπόρια στο παιχνίδι. Η ΑΕΚ κέρδισε καμιά τριάντα φάουλ επαφής μετά την αποβολή, ο Άρης πήρε τα φαουλάκια του ενώ ο διαιτητής και ο VAR δεν είδαν την ανατροπή του Παμλίδη από τον Τζέγκο που ήταν τελευταίος παίκτης στην άμυνα. Γιατί η πρόθεση του Αυστραλού ήταν να βάλει την κόντρα στο πόδι του Παμλίδη για να μη του φύγει στον χώρο και όχι να παίξει την μπάλα.

ΥΓ Εννοείται πως δεν μου φάνηκε παράξενο το τάιμινγκ της αγωγής Σιαμπάνη. Όπως δεν μου φάνηκε παράξενο το τάιμινγκ της κρούσης σε Μπαράλες. Όπως δεν μου φάνηκε παράξενο πως μάνατζερ παίκτη τους ανακοινώθηκε ως σκάουτ στον Ολυμπιακό. Και δεν θα μου φανεί παράξενο αν μία μέρα ανακοινωθεί πως πρόεδρός τους ανέλαβε ο Τάκης ο Τσουκαλάς.

Δεν θα καθόντουσαν ποτέ στο ίδιο τραπέζι
EVENTS