MENU

Ουδείς μεγαλύτερος από την ομάδα. Όποια ομάδα αγνόησε τον απαράβατο κανόνα, αργά ή γρήγορα νικήθηκε από το μικρόβιο έπαψε να είναι ομάδα.

Ένας που να θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω όλων είναι υπέρ-αρκετός σε μία ομάδα. Δύο είναι αφόρητοι. Τοξικοί. Ανίατοι. Ο Μάρκο Λιβάγια και ο Όγκνιεν Βράνιες είναι η ευχή και η κατάρα της ΑΕΚ, δύο χαρισματικοί ποδοσφαιριστές με ευλογημένο ταλέντο και πλουσιοπάροχα σωματικά χαρίσματα, εγκλωβισμένοι με νοοτροπία μιας κακομαθημένης ντίβας.

Αδικούν κυρίως τους εαυτούς τους -μετά όλους τους άλλους. Στα 18 του και για μία διετία ο Κροάτης έπαιζε στην Ίντερ. Ήταν το μεγάλο ταλέντο της. Ο φορ του αύριο που έρχεται. Στα 21 του ήταν το βασικό εννιάρι της Αταλάντα, με καμιά 50αριά συμμετοχές στις μικρές εθνικές της Κροατίας. Το γιατί στα 26 του λιμνάζει για τρίτη σερί χρονιά στην ταπεινή ποδοσφαιρικά Ελλάδα και στην ΑΕΚ (ρεκόρ συνεχόμενης παραμονής σε ένα κλαμπ στην καριέρα του) είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει πρώτα τον ίδιο και μετά όλους τους άλλους.

Ο Λιβάγια δεν καλουπώθηκε στην Ίντερ. Επαναστάτησε στην Αταλάντα της Serie A. Αρνήθηκε και κλότσησε ένα σκασμό λεφτά στο Καζάν και την Ρούμπιν, υποτροπίασε στα μαγευτικά Κανάρια Νησιά και την Λας Πάλμας της Primera Division. Θα καθόταν καλά, στρατιωτάκι αμίλητο, ακούνητο, αγέλαστο στην ΑΕΚ; Χμμμμμ. Δύσκολο. Γέρικο σκυλί, ειδικά καλομαθημένο, δεν μαθαίνει νέα κόλπα.

Υπενθυμίζω ότι μιλάμε για τύπο που έχασε σχεδόν όλο το πρώτο Champions League της καριέρας του, για κλοτσιά με τις τάπες μπροστά στα μάτια του διαιτητή σε αντίπαλο, ενώ είχε τελειώσει το ματς με την Βίντι!

Δίπλα στο μπαρούτι μπήκε η νιτρογλυκερίνη. Το κορμί, το άλμα, η ταχύτητα, η δύναμη του Όγκνιεν Βράνιες είναι για Premier League, το μυαλό, ο χαρακτήρας, ο επαγγελματισμός ούτε για τοπικό. Η ΑΕΚ δεν χρειαζόταν πια προπονητή, αλλά πυροτεχνουργό. Θηριοδαμαστή.

Ο Μανόλο ήταν τέτοιος. Τρέλα στον τρελό δεν πούλησε κανείς. Όσοι ξέρουν, θυμούνται το σκηνικό στο φιλικό με την Τσουκαρίτσκι, όταν μετά την αλλαγή του ο Βόσνιος έγινε ταύρος εν υαλοπωλείο και επιτέθηκε στα καλά καθούμενα στον «Λόλο». Μόνο που εκείνος δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια, οι αυτόπτες μάρτυρες έμειναν σαστισμένοι, παγωμένοι, άλαλοι. Το περιστατικό έμεινε καλά κρυμμένο ως επτασφράγιστο μυστικό, όμως τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα. 

Η ΑΕΚ επέλεγε, ίσως και να επιλέγει ακόμα, τον δρόμο της συνθηκολόγησης με τα δύο κακά της παιδιά. Τον δρόμο της σιωπηρής αποδοχής, της συναίνεσης. Του… χαιδέματος για να μην θυμώσουν. Οδηγήθηκε εκεί εξ’ ανάγκης. Αν υπάρχουν δύο αναντικατάστατοι ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της είναι αυτοί οι δύο. Δίχως Λιβάγια, η ΑΕΚ είναι σαν ανάλατο φαγητό. Δίχως Βράνιες είναι soft σαν βούτυρο. 

Η Ένωση επέλεξε να πάει με τα νερά τους, να ανεχτεί την τρέλα της, να φάει τον… πρόλογο ότι πρόκειται για ιδιορρυθμίες, όχι για «ασθένειες» που μπορούν να αρρωστήσουν το σύνολο. Τους καλόμαθε. Τους συγχώρησε αμέτρητα παραπτώματα. Τους δικαιολόγησε (σχεδόν) τα πάντα. Κι όπως συμβαίνει στις περισσότερες φορές τα… καλομαθημένα παιδιά «καβάλησαν», όσους τους χάιδευαν.

Αν αποφασίσεις να δώσεις τα κλειδιά της ομάδας, χρίζοντας ηγέτες δύο τέτοιους τύπους, πρέπει να ξέρεις τον τρόπο να τους χειριστείς. Να έχεις αποδεχθεί πως αυτή η εκρηκτική ύλη μπορεί να διαλύσει κάθε αντίπαλο, αλλά μπορεί να σκάσει και στα χέρια σου. Κι εκεί η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει είναι απείρως μεγαλύτερη.

Τα αποδυτήρια της ΑΕΚ πάντα μύριζαν μπαρούτι με αυτούς τους δύο. Εδώ και καιρό όμως αναδύουν και μία άλλη μυρωδιά. Αυτή του φόβου. Του φόβου μην τυχόν και βγει κάτι παραέξω. Του φόβου μην εκτεθούμε. Του φόβου, μην τυχόν και τσαντιστούν τα παιδιά και τα κάνουν όλα λίμπα. Η ΑΕΚ ως οργανισμός μπήκε ασυναίσθητα κάτω από τον Λιβάγια και τον Βράνιες, το κλαμπ έγινε μικρότερο από τις δύο φίρμες του. Το ιδανικό σενάριο καταστροφής.

Για πολύ καιρό όλοι έκαναν πως δεν έβλεπαν. Δεν έβλεπαν ξενύχτια. Δεν έβλεπαν ταξιδάκια. Δεν έβλεπαν αδειούλες. Δεν έβλεπαν πειθαρχικά παραπτώματα, υφάκια, νεύρα, τσακωμούς (ακόμα και με νεαρούς παίκτες που μόλις προβιβάστηκαν από την β’ ομάδα), χτυπήματα εκτός φάσης σε αγώνες, σκάνδαλα, εμπρηστικές συμπεριφορές. Η αγωνιστική προσφορά τα σκέπαζε όλα. Δεν μπορεί όμως να το κάνει για πάντα.

Εκείνο το βιντεάκι από το πάρτι του Βράνιες για τα 30ά του γενέθλια που βγήκε στα σερβικά Μ.Μ.Ε. ξεσκέπασε για πρώτη φορά την γυμνή αλήθεια. Φανέρωσε πολλά για τις παθογένειες της Ένωσης, φανέρωσε μία διάθεση παικτών που δεν λογαριάζουν τίποτα και κανέναν. Ήταν η πρώτη φορά που η ΑΕΚ αποφάσισε και είπε «ως εδώ», κυρίως από την πίεση και τις αντιδράσεις του κόσμου. Όχι ενστικτωδώς, άμεσα, αλλά μετά την ήττα στο «Καραϊσκάκης». Ακόμα κι αυτό μαρτυρά πολλά.

Στο «ΟΑΚΑ», ο χειρότερος πιθανώς παίκτης της ΑΕΚ (μαζί με τον Τσιγκρίνσκι) ήταν ο Λιβάγια, που για ένα ακόμα ντέρμπι ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Η πιο ηχηρή του ενέργεια ήταν όταν τον έπιασε η κάμερα να χειροκροτά ειρωνικά τον πάγκο της ομάδας του, όταν τον είδε να εμψυχώνει τον Νέλσον Ολιβέιρα μετά από μία δική του ατομιστία και μία κακή του επιλογή να μην πασάρει στον ίδιο που ήταν αμαρκάριστος.

Κι όμως, ο Κροάτης έβγαλε όλο το παιχνίδι, εν αντιθέσει με τους πολύ πιο θετικούς Ολιβέιρα και Βέρντε που έγιναν αλλαγή κάτι που συνέβαλλε στην αγωνιστική καθίζηση της ΑΕΚ. Η (λογική) ατολμία του Κωστένογλου να «αγγίξει» μία εκ των ιερών αγελάδων γύρισε τελικά μπούμερανγκ εις βάρος της Ένωσης, ήταν μαθηματικά βέβαιο πως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό.

Η ΑΕΚ είναι σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι, χρειάζεται πια γενναίες αποφάσεις, όχι συνθηκολογήσεις. Καλώς ή κακώς ούτε ο Βράνιες ούτε ο Λιβάγια καταλαβαίνουν από τιμωρίες, δεν πρόκειται να βάλουν μυαλό από χρηματικά πρόστιμα, ποτέ δεν τα υπολόγιζαν στην καριέρα τους. Η ΑΕΚ χρειάζεται να δείξει πυγμή. Να ξαναγίνει με κάποιο τρόπο μεγάλη στα μάτια τους. Διαφορετικά, δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά το διαζύγιο μαζί τους και το reconstruction με άλλους παίκτες, άλλα υλικά, άλλους χαρακτήρες, άλλες συμπεριφορές, όσο επώδυνο, χρονοβόρο και δύσκολο κι αν είναι αυτό.

Τα παιδιά είναι όπως τα μάθεις. Αν τα χάσεις, αν σου ξεφύγουν, κανένας… «τρελογιατρός ή ψυχίατρος» δεν πρόκειται να στα φέρουν πίσω.

Παγιδευμένη ανάμεσα στον φόβο και την ανάγκη
EVENTS