MENU

Μπορεί να μοιάζει με γαλανόλευκη υπερβολή, όμως δεν είναι: η Ελληνική αποστολή στο Ρίο πραγματοποίησε συνολικά- και τηρουμένων των αναλογιών- μυθικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αν διατηρείτε τις αμφιβολίες σας λόγω συγγένειας με τον γνωστό Θωμά (τον άπιστο), υπάρχουν και οι αποστομωτικοί αριθμοί: 6, συνολικά, μετάλλια- 3 εκ των οποίων χρυσά-, τα περισσότερα που κατακτά η Ελλάδα σε μια Ολυμπιάδα την τελευταία 8ετία (τέσσερα, μόλις, στο Πεκίνο και δύο λιγότερα στο Λονδίνο).

Η 26η θέση στην τελική κατάταξη του πίνακα των μεταλλίων είναι κατόρθωμα διόλου ευκαταφρόνητο, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως οι συμμετέχουσες χώρες ήταν 206.

Επομένως, τρύπησε η Ελλάδα το αγωνιστικό της ταβάνι στη Βραζιλία;

Προφανώς. Και να φανταστείτε πως υπάρχει η πεποίθηση πως δεν κάνει κ-Ρίο στην Ελλάδα...

Ας δούμε, όμως, αναλυτικά, ποιοι ήταν αυτοί που έστειλαν τη χώρα μας στα «βαθμολογικά» ουράνια στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση του πλανήτη.

Άννα Κορακάκη, Χρυσό και Χάλκινο μετάλλιο, σκοποβολή

Οκ, ναι, ναι: αν βγεις ραντεβού με την Άννα, ΜΗΝ την πας στο λούνα παρκ, εκτός κι αν θέλεις να κουβαλάς στην επιστροφή όλα τ’ αρκουδάκια αυτού του κόσμου. Βλέπετε, η Άννα είναι μια κοπέλα που έχει έφεση στο να βάζει στόχους στη ζωή της και μετά να τους πετυχαίνει:

Πέραν των προφανών αστείων, όμως, για κάποια που ασχολείται με το συγκεκριμένο άθλημα, η Κορακάκη έκανε κάτι το οποίο ελάχιστοι έχουν επιτύχει- σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής, όχι μόνο στον αθλητισμό: γύρισε το χρόνο πίσω.

Την τελευταία φόρα που κάποιος Έλληνας κέρδισε δύο μετάλλια στην ίδια ολυμπιακή διοργάνωση το ημερολόγιο έλεγε “1912” και ο δράστης ήταν ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας (προτού μετατραπεί σε... event).

Η Άννα πήρε χάλκινο στα 10 μέτρα με αεροβόλο πιστόλι και χρυσό στα 25, σπάζοντας «κατάρα» 104 ολόκληρων ετών και κάνοντας ανθρώπους που η μόνη τους σχέση με τον συγκεκριμένο τομέα ήταν οι πιστόλες (χρηματικές και μη) που ενδέχεται να έχουν ρίξει κάπου, κάποτε σε κάποιον, να ουρλιάζουν από τη χαρά τους για το τρομακτικό της επίτευγμα.

Τούτο το τελευταίο, μάλιστα, ίσως και να είναι ακόμα μεγαλύτερο κατόρθωμα από την πρώτη θέση του βάθρου.

Στόχος επετεύχθη, λοιπόν.

http://www.youtube.com/embed/cb_1z3Iud30?modestbranding=0&showinfo=0&playsinline=1

Λευτέρης Πετρούνιας, Χρυσό μετάλλιο, κρίκοι

Ένα από τα πιο δημοφιλή ρητά περί ζωής, είναι αυτό που την θέλει να κάνει κύκλους- όχι απαραιτήτως Ολυμπιακούς.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας φρόντισε να ολοκληρώσει την «κυκλική» του διαδρομή στο Ρίο, από τη στιγμή που δήλωσε πως «πάω στη Βραζιλία για το χρυσό» μέχρι την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου, μ' αυτόν στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου.

Πιασμένος επίσης από... κύκλους (οκ, “κρίκους”) ο Έλληνας πρωταθλητής εκτέλεσε ένα άψογο πρόγραμμα στον τελικό του αγωνίσματος, βαθμολογήθηκε με 16.000 κι άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό να τρώνε μεγάλες ποσότητες της γυμναστικής του σκόνης.

Λίγες, ελάχιστες ήταν οι φορές στον εγχώριο αθλητισμό που μια συγκεκριμένη εικόνα έμοιαζε τόσο διαολεμένα σωστή, όσο αυτή με το χρυσό μετάλλιο στο στήθος του Λευτέρη.

Ο άνθρωπος κόντεψε να τετραγωνίσει, σε αθλητικά πλαίσια, τον κύκλο.

Παναγιώτης Μάντης- Παύλος Καγιαλής, Χάλκινο μετάλλιο, 4.70

Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι περίπου συνταγματικό μας δικαίωμα: με δεδομένη την παράδοσή μας και το γεγονός πως τα πάτρια εδάφη μας περιβάλλονται από τόση θάλασσα, ο όρος «θαλασσόλυκοι» για τους Έλληνες αθλητές μόνο παράταιρος δεν είναι.

Αυτό φρόντισαν να το επιβεβαιώσουν και εμπράκτως ο Παναγιώτης Μάντης με τον Παύλο Καγιαλή, οι οποίοι αρνήθηκαν να κάνουν μια... τρύπα στο νερό στην κατηγορία 4.70 και ανέβηκαν στην 3η θέση του βάθρου, μετά την ολοκλήρωση του medal race που συμμετείχαν.

Με τον αέρα στα πανιά των παιδιών, λοιπόν, ξεκίνησε από το Ρίο μια νέα εποχή στα 4.70.

Αυτή του χαλκού.

Ποιος μπορεί ν' αποκλείσει πως στο Τόκυο δε θα μετατραπεί σε ολόχρυση;

Κατερίνα Στεφανίδη, Χρυσό μετάλλιο, άλμα επί κοντώ

Φαινόταν από πολύ νωρίς, από τον προκριματικό κιόλας: βρισκόταν σ' εκπληκτική κατάσταση. Αυτό που έκανε, όμως, άπαντες να βλέπουν όλα τα ποτήρια στο Ολυμπιακό χωριό μισογεμάτα και όχι μισοάδεια αναφορικά με την Κατερίνα, ήταν το βλέμμα της.

Το ήξερε. Τις «είχε».

Μπορεί η απουσία της Γελένα Ισινμπάγιεβα να είχε ρίξει μια γκρίζα σκιά στον τελικό από νωρίς, όμως αυτό ουδόλως στέρησε κάτι από την λάμψη της Στεφανίδη, που στάθηκε στο ύψος της στο επί κοντώ: επιτυχημένο άλμα στα 4.85 και... χαίρετε.

Το χρυσό μετάλλιο της Κατερίνας (που έπρεπε να διαχειριστεί και την πίεση του φαβορί, πράγμα σπάνιο για Έλληνες αθλητές) ήταν η εκκωφαντική επιβεβαίωση της γενικότερης αίσθησης που είχαμε γι' αυτήν.

Πως, δηλαδή, αποτελεί μια αιθέρια ύπαρξη.

Σπύρος Γιανιώτης, Ασημένιο μετάλλιο, 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας

Ήταν όλα, τα πάντα, εναντίον του: η ηλικία του- 36 ετών- σχεδόν απαγορευτική για μαραθώνιο κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα. Η ψυχολογία του- μετά την 4η θέση στο Λονδίνο, που έμοιαζε να τον έχει καταρρακώσει για το χαμένο βάθρο πριν από 4 χρόνια. Ακόμα και η ρημάδα η Τύχη, που του γύρισε την πλάτη στην τελευταία χεριά.

Οι αναποδιές, ωστόσο, λογάριαζαν χωρίς ένα συγκεκριμένο όργανο του Σπύρου: (και) την καρδιά.

Ο Γιαννιώτης έκανε τον αγώνα της κολυμβητικής του ζωής στο Ρίο, καθώς από 14ος που ήταν μετά από 7.5 χιλιόμετρα, κατάφερε να τερματίσει... πρώτος.

Για την ακρίβεια, μετά την εξέταση του photo finish, ήταν δεύτερος, κάνοντας όμως ακριβώς τον ίδιο χρόνο με τον πρώτο, και χάνοντας το ψηλότερο σκαλί του βάθρου για μια... οπτική ίνα.

https://twitter.com/hashtag/gianniotis?src=hash

Το πολυπόθητο μετάλλιο του πανάξιου αυτού παιδιού ήρθε, εν τέλει, στον ακροτελεύτιο αγώνα της καριέρας του και πέραν της συγκίνισης, πέτυχε κάτι πολύ πιο σημαντικό: κατέρριψε την ίδια τη λογικη.

Ποτέ ξανά το ασήμι δεν είχε μεγαλύτερη αξία ακόμα και από τον χρυσό.

...και οι υπόλοιποι

Πέραν αυτών που πήραν μετάλλιο, όμως, υπήρχαν κι άλλες αξιόλογες γαλανόλευκες παρουσίες στο Ρίο: πρώτα- πρώτα η Σοφία Ασουμανάκη και η Κατερίνα Νικολαΐδου, οι οποίες έχασαν για λίγο το χάλκινο, τερματίζοντας 4ες στο διπλό σκιφ.

Έπειτα, ο Βύρων Κοκκαλάνης, με την 5η θέση του στην ιστιοπλοΐα στην κατηγορία RS:X. Η Κέλλυ Αραούζου που τερμάτισε 11η στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας στις γυναίκες. Η Βούλα Παπαχρήστου που τερμάτισε 8η στο τριπλούν, κάνοντας 14.26.

Ο Χρήστος Βολικάκης, που μπήκε στον τελικό της ποδηλασίας στην κατηγορία Keirin και ήρθε 12ος. Η 10η θέση, με 86.500 βαθμούς, της Εβελίνα Παπάζογλου και της Ευαγγελίας Πλατανιώτη στη συγχρονισμένη κολύμβηση.

Το 6, ως νούμερο, δίπλα στην τελική κατάταξη της εθνικής ομάδας πόλο, που ήθελε το μετάλλιο, αλλά... απέτυχε επιτυγχάνοντας.

Ακόμα και οι πρόωροι αποκλεισμοί του Βλάση Μάρα και του Ηλία Ηλιάδη, κυρίως επειδή απέδειξαν πως είναι, τελικά, και οι δυο τους άνθρωποι και όχι ρομπότ- όπως είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε μετά από τόσα χρόνια που βρίσκονται στην κορυφή.

Βλέπετε, οι αναποδιές είναι και αυτές μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Όπως και οι εκτός λογικής μαζεμένες επιτυχίες.

Αν θέλετε κάποιο απτό παράδειγμα για να πειστείτε, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε μία συγκεκριμένη χώρα κι αυτά που έκανε στο Ρίο.

Ναι, ακριβώς: την Ελλάδα.

Ολυμπιακοί Αγώνες Ρίο 2016: τι έκανε η ελληνική αποστολή
EVENTS