MENU

Ίσως οι Θεοί του μπάσκετ, όσοι κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκονται, να χρωστάνε ένα παιχνίδι. Το 1992 στην Βαρκελώνη υπήρχε μια ομάδα! Η πρώτη, η αυθεντική, η καλύτερη, η μοναδική… Κέρδισε τα παιχνίδια που έδωσε με μέσο όρο διαφοράς πόντων 44. Κάθε ματς ήταν ένα show, κάθε αντίπαλος ήταν ένα αναμνηστικό μαγνητάκι για το ψυγείο. Σαν σήμερα, στις 8 Αυγούστου 1992, ανέβηκαν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου των Ολυμπιακών Αγώνων. Ακόμα και ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο οποίος στον τελικό είχε πετύχει 24 πόντους και μαζί με τους 23 πόντους του Ντίνο Ράτζα περιόρισαν την ήττα στο 117-85, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μέρα στη δουλειά.

Η αμερικάνικη dream team ήταν φτιαγμένη και προορισμένη γι’ αυτό ακριβώς που έκανε. Να εξυψώσει το μπάσκετ στην Ευρώπη, να κατακτήσει την κορυφή, να «πουλήσει» την αυθεντικότητα που όλοι οι σταρ της δωδεκάδας της είχαν. Η ευρωπαϊκή dream team δυστυχώς δεν ήταν εκεί! Ο πόλεμος και η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας που ξεκίνησαν από τον Αύγουστο του 1990 είχαν ως αποτέλεσμα να μην εμφανιστεί η πιθανότατα καλύτερη Εθνική ομάδα όλων των εποχών της Γηραιάς Ηπείρου.

Εκείνη που θα είχε τον Κροάτη Ντράζεν, αλλά και τον Σέρβο Σάσα Τζόρτζεβιτς. Θα είχε τον Κροάτη Ντίνο Ράτζα, αλλά και τον Σέρβο Βλάντε Ντίβατς. Θα είχε τον Ζντοβντς, τον Ντανίλοβιτς, τον Κούκοτς, τον Σάβιτς, ακόμα και τον Βράνκοβιτς ή τον Πάσπαλιε. Ο πόλεμος τη διέλυσε. Η dream team έμεινε χωρίς αντίπαλο στα επίσημα παιχνίδια, αφού τα φιλικά ήταν έτσι κι αλλιώς αγγαρεία που έπρεπε να γίνει για να γεμίζουν οι σταρ την ώρα τους ανάμεσα στο γκολφ, στο καζίνο και στα ξενύχτια.

Ο Τσακ Ντέιλι, προπονητής και διαχειριστής έντεκα ιδιαίτερων προσωπικοτήτων, ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. «Ήταν σα να είχες τον Έλβις και τους Μπιτλς μαζί! Το ταξίδι με την dream team ήταν σα να ταξιδεύουν δώδεκα ροκ σταρ. Είναι το μόνο με το οποίο μπορώ να το συγκρίνω», είχε πει και για περιορισμούς ούτε λόγους. «Τι νόημα έχει να βάλω ωράριο; Αφού το μπαρ ανοίγει τα μεσάνυχτα». Η συμφωνία ήταν μία και ο Μάτζικ είχε δεσμευτεί ότι θα τηρηθεί. Όταν μπαίνουμε στο γήπεδο, κανείς δε θα λουφάρει! Και ήταν ακριβώς μια τέτοια μέρα, που θα γραφόταν ιστορία… Η ημέρα στην οποία διεξήχθη το περίφημο «σπουδαιότερο ματς που δεν είδε κανείς».

Μάτζικ μπλε, Τζόρνταν άσπροι!

Δεν είχαν περάσει ούτε δώδεκα ώρες από το τελευταίο φιλικό ματς. Ένα βαρετό 40λεπτο με αντίπαλο τη Γαλλία, που έληξε 111-71. Η βαρεμάρα των σούπερ σταρ, που είχαν περάσει το ίδιο πρωινό σε κάποια παραλία, ήταν προφανής στο 8-2 που προηγήθηκαν οι τρικολόρ ή στο 16-13 λίγο αργότερα. Προφανώς και στη συνέχεια τα πράγματα πήραν τη φυσιολογική τους πορεία. Το επόμενο μεσημέρι υπήρχε προπόνηση.

Ο Τσακ Ντέιλι χώρισε τις ομάδες. Μάτζικ, Μπάρκλεϊ, Ρόμπινσον, Μάλιν και Λέτνερ εναντίον Τζόρνταν, Πίπεν, Μπερντ και Μαλόουν. «Τα δίνουμε όλα. Ό,τι έχετε», φώναξε ο τότε τεχνικός του Ντιτρόιτ, που είχε υποκύψει στις πιέσεις (σ.σ. σύμφωνα με τις φήμες, κυρίως του Τζόρνταν) και είχε αφήσει εκτός 12άδας τον αγαπημένο του Αιζάια Τόμας. Μπροστά στα μάτια του θα εξελισσόταν μια απίστευτη αποκάλυψη. Το Ευαγγέλιο του μπάσκετ, το παιχνίδι που κανένας απ’ όσους το έζησαν δεν μπορεί να το ξεχάσει.

«Υπάρχουν φορές που ενώ κάνω κάτι άσχετο, μια ατάκα από εκείνο το ματς μού έρχεται στο μυαλό. Πολλοί παίκτες μιλάνε βρώμικα επειδή υπάρχουν οι κάμερες. Εκείνη την ημέρα οι κάμερες ήταν κλειστές, το ίδιο και οι πόρτες. Ήταν μόνο ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτό το παιχνίδι με δίδαξε να αποδέχομαι τις προκλήσεις. Θα ήταν ανεκτίμητη ακόμα και η ηχογράφηση του αγώνα. Χωρίς εικόνα, μόνο οι ήχοι». Ο Μάικ Κριζέφσκι ήταν τότε βοηθός στο τεχνικό τιμ των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά δεν ήταν ο μόνος που λησμονούσε εκείνο το μεσημέρι.

«Μήπως έχεις την κασέτα; Από εκείνο το παιχνίδι;»

«Ναι, την έχω».

«Φίλε, όλοι με ρωτούν γι’ αυτό το διπλό. Ποτέ άλλοτε δεν πέρασα τόσο καλά σε ένα γήπεδο μπάσκετ».

Ο αυθεντικός διάλογος του Μάικλ Τζόρνταν με τον Τζακ ΜακΚάλουμ, όπως δημοσιεύεται στο βιβλίο για την Dream Team, μοιάζει ως μια προκλητική εισαγωγή σε μια βιογραφική αφήγηση που ξεπερνάει την εποχή της εικόνας. Το ίδιο και όσα ακολούθησαν μέχρι να λήξει το παιχνίδι και να βρει νικήτρια την ομάδα του Τζόρνταν. «Ο Μάτζικ ήταν θυμωμένος για δύο μέρες», έλεγε ο «air» αστειευόμενος. «Θα ήταν χειρότερα για όλους μας αν είχε χάσει εκείνος. Ο Μάικλ; Ποτέ δε θα το άφηνε να πέσει κάτω. Ποτέ δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω».

Αυτή ήταν η Dream Team το 1992. Η καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ σε οποιαδήποτε διοργάνωση. Η ομάδα που είχε τον Μάικλ Τζόρνταν, τον Σκότι Πίπεν, τον Τζον Στόκτον, τον Καρλ Μαλόουν, τον Μάτζικ Τζόνσον, τον Λάρι Μπερντ, τον Πάτρικ Γιούινγκ, τον Ντέιβιντ Ρόμπινσον, τον Κρις Μάλιν, τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ, τον Κλάιντ Ντρέξλερ και στη 12η θέση τον Κρίστιαν Λέτνερ, τελειόφοιτο του κολεγίου.

Οι παίκτες που έδιναν νόημα στο κατά τα άλλα ξύλινο «δε θέλει να χάνει ούτε στα οικογενειακά διπλά».

8 Αυγούστου 1992: Κι όμως... δεν ήταν όνειρο!
EVENTS