MENU

Πέρασαν τέσσερις τελικοί στην Basket League. Ούτε ένας δεν κύλησε ήρεμα. Παντού υπήρξαν γεγονότα και καταστάσεις που αποτέλεσαν πρόβλημα. Ανεβάζοντας διαρκώς το επίπεδο δυσπιστίας των φιλάθλων και της βεβαιότητάς τους πως τίποτα δεν είναι ανθρώπινο και «καθαρό».
 
Η νέα εποχή της ΕΟΚ και της ΚΕΔ, αυτή που θα έδιωχνε την εσωστρέφεια και θα κοιτούσε τον κόσμο στα μάτια, είναι εκκωφαντικά απούσα. Οι τελικοί και συνολικά το πρωτάθλημα έχει ήδη επηρεαστεί όπως είδαν όλοι ειδικά στον τέταρτο τελικό. Αλλά οι αρμόδιοι φορείς του αθλήματος, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.
 
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας είχε πει απ’ τις πρώτες μέρες πως δεν θέλει χρόνο προσαρμογής, πρέπει να επικρίνεται για τη διαιτησία. Είχε υποσχεθεί μάλιστα πως «κανένα παιδί δεν θα κλάψει». Επί θητείας του στην πρώτη πραγματική σεζόν «μάχης» για τον τίτλο, τα… χειρουργεία μοιάζουν συνήθεια.
 
Ανακοινώσεις, διαιτητές που σφυρίζουν το λιγότερο προκλητικά, παρατηρητές που τους βγάζουν… λάδι κοροϊδεύοντας την κοινή γνώμη, κληρώσεις στις οποίες μετέχουν ρέφερι που έχουν καταγγείλει τον έναν απ’ τους δύο φιναλίστ (Παναθηναϊκό). Γεγονός που δεν γνωστοποιήθηκε ποτέ από την ΕΟΚ ή την ΚΕΔ, αντ’ αυτού τους έβαλαν να σφυρίξουν κιόλας στο ματς του ΣΕΦ όπου και οι… τυφλοί είδαν, οι μουγγοί μίλησαν, οι κουτσοί έτρεξαν.
 
Η κατάσταση στο απροχώρητο. Η μόνη αντίδραση, να γίνει ορισμός στο Game 5 μετά από πρωτοβουλία της ΚΕΔ. Όχι πως αλλάζει κάτι, επειδή οι διαιτητές παραμένουν ίδιοι. Όπως και όλοι οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας και της ΚΕΔ φυσικά. Ούτε ένας δεν είχε το σθένος να παραιτηθεί. Ούτε ένας δεν βρήκε τη δύναμη να πάρει μια πρωτοβουλία για να αλλάξει κάτι.
 
Η… σιωπή τους, λειτουργεί ως παραδοχή των όσων πιστεύουν οι φίλαθλοι ξεκάθαρα. Αδικημένοι και ευνοημένοι, κάτι που πραγματικά σηκώνει συγχαρητήρια. Κατάφερε η ΕΟΚ να ενώσει τους αιώνιους σε κάτι: Στην παραδοχή της διάθεσης για εύνοια του ενός. Σε έναν ορισμό του πρωταθλητή ουσιαστικά, που μέχρι κι εκεί αποδείχθηκαν ανίκανοι παρά τις τρομακτικές προσπάθειές τους για να το πετύχουν.
 
Ένα κλειστό club η ΕΟΚ, η ΚΕΔ, όπου κανείς δεν έχει ευθύνη, κανείς δεν σηκώνεται να φύγει ως αποτυχημένος, κανείς δεν τιμωρείται, κανείς δεν μπαίνει καν στον κόπο να μιλήσει στον κόσμο. Εδώ δεν χρησιμοποιούν ούτε τους πολλούς πρόθυμους για να περάσουν τη… γραμμή τους. Απλά αφήνουν την κατάσταση, δείχνοντας στον κόσμο πως απλά αποδέχονται το ρόλο που τους έχει «χρεωθεί».
 
Μοναδική φορά που υπήρξε κάποια επίσημη αντίδραση, ήταν από τον… Ολυμπιακό. Αυτός πήρε θέση στηρίζοντας την ΕΟΚ και την ΚΕΔ, όταν κατήγγειλε τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για αναρτήσεις στο Instagram. Σα να λέμε, ΕΟΚ και Ολυμπιακός το ίδιο συνδικάτο, για να θυμηθούμε και το πολιτικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80.
 
Το μπάσκετ βουλιάζει στην απαξίωση, παρότι δεν φαίνεται ακόμη λόγω του σασπένς που υπάρχει παρά τα «χειρουργεία» στους τελικούς. Η Ομοσπονδία και οι υπεύθυνοι της διαιτησίας, οδηγούν το άθλημα ολοένα και χαμηλότερα. Δίνοντας σε όλους να καταλάβουν πως όχι απλά δεν άλλαξε το παραμικρό, αλλά τα πράγματα χειροτέρεψαν σημαντικά.
 
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, έχουν γίνει πλέον το απόλυτο ανέκδοτο. Η όποια ελπίδα υπήρχε και η όποια καλή θέληση στις υποσχέσεις, έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Τα θεσμικά όργανα του μπάσκετ έγιναν κάτι απεχθές και στην καλύτερη περίπτωση κάτι που λειτουργεί για την εύνοια του ενός, όπως παραδέχονται και οι υποστηρικτές αυτού του ενός.
 
Ούτε μια δήλωση, ούτε μια ανακοίνωση, ούτε μια διαρροή, ούτε μια συνέντευξη. Κρυμμένοι όλοι στην κρισιμότερη και συναρπαστικότερη συγχρόνως εποχή για το μπάσκετ, από τότε που ήρθε η… νέα τάξη πραγμάτων. Με αυτό τον όρο μάλλον εννοούν τη «νέα εποχή» στην καταστροφή του αθλήματος, τη δυσπιστία και την βεβαιότητα στον κόσμο πως τίποτα δεν είναι καθαρό.
 
Να βγουν όμως και να πουν τι; Πως οι θεσμοί δεν αγγίζονται; Τα πράγματα είναι πλέον ιδιαιτέρως σοβαρά για να γίνουν αποδεκτές τέτοιες μπαρούφες.

ΕΟΚ-ΚΕΔ απαξιούν να εξηγήσουν στον κόσμο γιατί καταστρέφουν το μπάσκετ