MENU

Η πίεση είναι πάντα πολύ μεγάλη πριν από μεγάλες διοργανώσεις. Προετοιμασίες, συνεντεύεξεις Τύπου με ομοσπονδίες και χορηγούς και πρέπει να είσαι παντού. Εκείνη τη μέρα κατά την άφιξη στην αίθουσα Τύπου οι παλμοί ήταν ανεβασμένοι. Είχε έρθει η ώρα των ερωτήσεων και σκέφτηκα μία ερώτηση που θα ήθελα να κάνω. Ξαφνικά δεν μου φτάνει το οξυγόνο, με λούζει κρύος ιδρώτας, νιώθω να μουδιάζουν τα άκρα μου, τα πάντα γύρω μου να μαυρίζουν και αισθάνομαι ότι θα καταρρεύσω. Η καρδιά, η δική μου καρδιά, δεν με υπακούει και χτυπά λυσσασμένα, τόσο που νομίζω ότι θα πεταχτεί έξω από το στήθος μου. 

«Σκάσε, ηρέμησε, δεν χρειάζεται να κάνεις καμία ερώτηση και απλώς ηλίθια μην λιποθυμήσεις εδώ». Και τα κατάφερα. Ήταν η πρώτη μου κρίση πανικού. Η χειρότερη. Ήταν λίγες μέρες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008.

Είναι τόσο άθλιο το συναίσθημα του να χάνεις την αυτοκυριαρχία σου, όμως στην πραγματικότητα τη στιγμή της κρίσης, η καρδιά λειτουργεί ως το καμπανάκι που έκανες ότι δεν άκουγες αραιά και που και που όσο πίεζες σωματικά ή ψυχολογικά τον εαυτό σου, το άκουγες όλο και συχνότερα, έως ότου έρχεται η στιγμή που βαράει και ο θόρυβος είναι ασταμάτητος και εκκωφαντικός, όπως ο συναγερμός σε περίπτωση παραβίασης. Και ουρλιάζεις: «Σκάσε, εντάξει, σε άκουσα», όμως τον κωδικό που τον απενεργοποιεί τον έχεις εσύ και τον έχεις ξεχάσει, μαζί με τις βασικές ανάγκες σου. 

Η κρίση πανικού συμβαίνει κάθε φορά που παραβιάζουμε  τα όρια μας, είναι το αρχέγονο αίσθημα της αυτοσυντήρησης, μόνο που στις μέρες μας δεν σε κυνηγά κάποιο άγριο θηρίο, αλλά το φάντασμα του εαυτού σου. 
Και τότε έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης που είσαι αναγκασμένος να κάτσεις και να ακούσεις το σώμα και την ψυχή σου και να συμφωνήσεις ότι η δουλειά στην περίπτωση ασήμαντης δημοσιογραφικά ύπαρξης μου και ο πρωταθλητισμός στην περίπτωση του Καραλή, της Ναόμι Οσάκα, της Σιμόν Μπάιλς και πολλών άλλων είναι κάτι που σου δίνει μεγάλη χαρά και οικονομικές απολαβές: στην περίπτωση μου ίσα-ίσα για να ζήσω, στην περίπτωση του Καραλή να ζει άνετα και των υπολοίπων να ζουν πλουσιοπάροχα, όμως δεν είναι πάνω από την υγεία. Για την ακρίβεια τίποτα δεν είναι πάνω από την υγεία!

Γι' αυτό τον Καραλή, σε πολλά χρόνια από σήμερα, δεν θα τον θυμόμαστε μόνο για τις αθλητικές του διακρίσεις, αλλά και για το κουράγιο και την γενναιότητα του χθες, να μιλήσει πρώτα με τον εαυτό του, να τον ακούσει και στη συνέχεια να επικοινωνήσει και σε εμάς το θέμα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει. 

Ο Εμμανουήλ Καραλης φορτώθηκε από πολύ μικρή ηλικία το βάρος του ταλέντου, από το οποίο έχουμε να περιμένουμε πολλά και για πολλά χρόνια κατάφερε να ανταποκριθεί με περισσή συνέπεια στο ρόλο που του ανετέθη. Όμως, στην πορεία αποδείχθηκε, ότι το βάρος ήταν τέτοιο που δεν του επέτρεπε να συνεχίσει το δρόμο του και έμεινε πίσω, βλέποντας τον συνομήλικο του Αρμαντ Ντουμπλάντις να τον ξεπερνά και να καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Είτε συνειδητά, είτε υποσυνείδητα, το να μην μπορείς να ακολουθήσεις είναι αφόρητο, όταν έχεις συνηθίσει να πρωταγωνιστείς. Και άθελα σου μπαίνεις στη διαδικασία της σύγκρισης και τότε αυτομάτως παύεις να παίρνεις χαρά από αυτό που κάποτε σε γέμιζε και σε ευχαριστούσε. 

Ο Μανόλο έκανε το πρώτο και σημαντικότερο βήμα. Αναγνώρισε το πρόβλημα του και τώρα έχει όλο τον χρόνο να γυρίσει προς πίσω και να διαλέξει το σωστό μονοπάτι, στο σταυροδρόμι που ξεστράτισε. 

Εμείς θα είμαστε εδώ να τον περιμένουμε όσο χρειαστεί, γιατί ξέρουμε καλά πόσα έχει ακόμα να προσφέρει στο άθλημα. 

Όσο για όσους στιγματίζουν και τσουβαλιάζουν όσους αντιμετωπίζουν θέματα ψυχικής υγείας, την απάντηση την έδωσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πίσω το 1821: «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάναμε την επανάσταση….». Ο κόσμος προχωρά με τους τρελούς!

Μανόλο, είμαστε εδώ και θα σε περιμένουμε να γυρίσεις για όσο χρειαστεί...
EVENTS