MENU

Εντάξει, είμαστε όλοι ακόμα σε ευφορία. Είμαστε ακόμα τρελαμένοι με τη νέα επιτυχία του άλτη από τα Γρεβενά, ο οποίος για άλλη μια μεγάλη διοργάνωση έδειξε τι μπορεί να κάνει. 

Και στο Ευρωπαίκό Πρωτάθλημα του Μονάχου, ο Τεντόγλου, έχοντας ίσως πάρει και το μάθημά του από το Παγκόσμιο του προηγούμενου μήνα, έδειξε ότι αξίζει το χρυσό μετάλλιο. Κάνοντας άλματα πολύ μεγαλύτερα από κάθε αντίπαλό του, πήρε το χρυσό μετάλλιο και (μας) άφησε υποσχέσεις για το μέλλον. 

Όχι ότι έχει σε μας κάποια υποχρέωση. Ούτε ο Τεντόγλου ούτε κανένας άλλος αθλητής μας έχουν κάποια υποχρέωση. Για τους εαυτούς τους, για τους δικούς τους ανθρώπους είναι η προσπάθειά τους. 

«Θεωρώ ότι κάθε άλτης του μήκους πρέπει να έχει στο μυαλό του τα εννέα μέτρα, εννοείται ότι το έχω κι εγώ στο δικό μου. Πολύ δύσκολο, θέλω μισό μέτρο ακόμα, θα προσπαθώ πάντα να το πλησιάσω» είπε ο Έλληνας πρωταθλητής μετά τη νίκη στο Ευρωπαϊκό.

Και όταν λέει εννέα μέτρα, εννοεί φυσικά την κατάρριψη του τρομερού παγκόσμιου ρεκόρ που έχει ο Μάικ Πάουλ. Εννοεί άλμα πάνω από τα 8.95 μέτρα. 

Είναι μισό μέτρο, δεν είναι μερικά εκατοστά. Αλλά τρεις δεκαετίες μετά αυτή η επίδοση μοιάζει και είναι ακόμα απλησίαστη. 

Το 1991 το Τόκιο φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου και όσοι παρακολούθησαν τους αγώνες θυμούνται την κόντρα ανάμεσα στον Καρλ Λιούις και τον Μάικ Πάουελ.

Οι δύο Αμερικανοί διεκδικούσαν την πρώτη θέση στο άλμα εις μήκος και η αγωνία είχε χτυπήσει... κόκκινο. Φαβορί ήταν ο πρώτος, αφού είχε κατακτήσει προηγουμένως το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες και του 1988 στη Σεούλ, ενώ ήταν και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (1983, 1987). Ωστόσο, αν κάποιος μπορούσε να του στερήσει τη νίκη, αυτός δεν ήταν άλλος από τον Πάουελ.

Στα 28 του χρόνια «πέταξε» στα 8,95 μέτρα και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, καταγράφοντας την καλύτερη όλων των εποχών, ξεπερνώντας τον Μπομπ Μπίμον που είχε 8,90 μέτρα. 

Μέχρι τις 30 Αυγούστου του 1991, ο κόσμος είχε δει μόλις δύο αλματα πάνω από τα 8.80μ. Πλην εκείνου του Μπίμον, o Σοβιετικός Ρόμπερτ Εμιγιάν πήδηξε 8.86μ. μπροστά στους συμπατριώτες του, στο Τσαχματζόρ. Αλλά εκείνη την ημέρα, στο Τόκιο, ο Καρλ Λιούις και ο Μάικ Πάουελ πήδηξαν τέσσερις φορές πάνω από αυτό το όριο!

Τριάντα χρόνια μετά αυτή η επίδοση παραμένει... ανέγγιχτη. Όνειρο για κάθε αθλητή του μήκους, να είναι αυτός που θα «γκρεμίσει» το ρεκόρ και θα γράψει το δικό του όνομα στα βιβλία της ιστορίας του στίβου. 

Το ονειρεύεται και ο Τεντόγλου. Το είχε πει και μιλώντας στο SDNA. Ίσως όχι απλά ως ουτοπία, αλλά ως κάτι εφικτό. Όχι τώρα. Όχι αύριο, Όχι στο επόμενο Diamond League. Όχι στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αλλά κάποια στιγμή μπορεί να έρθει. 

Xωρίς το άγχος ότι «πρέπει» να το κάνει. Απλά έχοντας στο μυαλό ότι δουλεύει σκληρά, ότι ήδη έχει πετύχει πολλά, ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ίσως μόνο να δείξει στον εαυτό του ότι το όριό του δεν το έχει φτάσει ακόμα... 

Μπορεί να γίνει ο Τεντόγλου αυτός που θα «γκρεμίσει» το... στοιχειωμένο 8.95μ; (vids)
EVENTS