MENU

Η 3η Δεκέμβρη δεν είναι τυπικά μία ακόμη ημέρα για τα άτομα με αναπηρία, είναι ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία, και τα φώτα στρέφονται σε όλους όσοι δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη στην καθημερινότητα έχοντας δυσκολίες που δεν υπάρχουν στη ζωή των αρτιμελών.

Ο αθλητισμός είναι μία διέξοδος γι' αυτούς, η δυνατότητα να εξελίξουν τη ζωή τους μέσα από τα οφέλη που προσφέρει είναι ξεχωριστή και δεν είναι λίγοι αυτοί που έφτασαν σε κορυφαίο επίπεδο φέρνοντας διακρίσεις στη χώρα μας αγωνιζόμενοι σε Παραολυμπιάδες, Ευρωπαϊκά, Παγκόσμια Πρωταθλήματα κλπ.

Ένας από τους πιο ξεχωριστούς Παραολυμπιονίκες είναι ο Κρητικός Μανώλης Στεφανουδάκης. Με συμμετοχές σε τρεις Παραολυμπιάδες (2012, 2016, 2020), στο αγώνισμα της σφυροβολίας, παγκόσμιος πρωταθλητής στίβου στο ακόντιο, είναι παραπληγικός από τον Απρίλιο του 2007 εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος.

Η άτυχη στιγμή μετέτρεψε τον 24χρονο τότε Μανώλη σε κορυφαίο Παραολυμπιονίκη του σήμερα, σε ηλικία 38 ετών, με οικογένεια και παιδί, αγωνιστή της ζωής που παρά τις δυσκολίες να την αλλάξει μετά το ατύχημα, δεν έχασε ποτέ στο μπρα ντε φερ με το έρεβος της στασιμότητας που ελλοχεύει μετά από τέτοιες στιγμές που σημαδεύουν τη ζωή ενός ανθρώπου. 

Ο σπουδαίος αθλητής μιλάει στο SDNA για τον ξεχωριστό συμβολισμό αυτής της ημέρας, τα οφέλη που φέρνει για τα ΑμεΑ ο αθλητισμός, τις δυσκολίες που σημαδεύουν τα άτομα με αναπηρία αναφορικά με τις αθλητικές δραστηριότητες αλλά και για τη σπουδαία καριέρα του.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε ο Μανώλης Στεφανουδάκης:

Για το νόημα του εορτασμού της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία: «H σημερινή είναι μία ιδιαίτερη μέρα για όλα τα ΑμεΑ με μεγάλο συμβολισμό. Σήμερα υπάρχει και η βράβευση της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής προς αυτούς που διακρίθηκαν στο Τόκιο, γίνεται μία φορά στα 4 χρόνια και σημαδεύει την προσπάθεια αυτών που τόσο πολύ πάλεψαν για να βρεθούν στους αγώνες εκπροσωπώντας τη χώρα μας. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζει η Πολιτεία και η ΕΠΕ τον αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι με αναπηρία για να καταφέρουν να βγουν σε μία Παραολυμπιάδα εκπροσωπώντας την Ελλάδα όσο γίνεται πιο ορθά». 

Για το κίνητρο που μπορεί να βρει ένα ΑμεΑ ώστε να ενταχθεί στον αθλητισμό: «Καταρχάς έχει να κερδίσει τα οφέλη της άθλησης και του πρωταθλητισμού. Ο πρωταθλητισμός μπορεί να έχει δυσκολίες αλλά έχει και πολλά θετικά πράγματα που παίρνουμε, μόνον εκεί μπορείς να τα πάρεις, να βρεθείς σε τόσες χώρες, να συναναστραφείς με τόσους διαφορετικούς αθλητές, να πάρεις εμπειρίες και εικόνες, γίνεσαι πιο πλούσιος σαν άνθρωπος. Είναι γεγονός πως το μυαλό ανοίγει, όσοι αθλητές βρίσκονται στο εξωτερικό μαθαίνουν να διαχειρίζονται καλύτερα την αναπηρία τους. Είναι λίγο περίεργο ίσως αυτά αλλά πραγματικά όσοι μπορούν να το προσπαθήσουν, δεν πρέπει καν να το σκέφτονται, πρέπει να το προσπαθήσουν μέχρι να πετύχουν τους στόχους τους. Παροτρύνω όσους δεν τολμούν, να το κάνουν αυτό το βήμα, αξίζει γιατί θα πάρουν θετικά πράγματα που δεν μπορούν να φανταστούν».

Για το αν σκέφτηκε ποτέ να σταματήσει τον αθλητισμό σε συνδυασμό με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ στην Ελλάδα: «Πολλές φορές μπορεί να κουραστείς, ένας τραυματισμός μπορεί να σε εξοντώσει, να πεις ''δεν αντέχω άλλο, δεν αντέχω τον πόνο και την ταλαιπωρία'' αλλά πάντα υπάρχει η μαγική στιγμή που το σκέφτεσαι και λες ''θα προσπαθήσω και άλλο''. Πολλές φορές έρχεται αυτή η σκέψη στο μυαλό αλλά πάντα έρχεται μία φωνή που σε καλεί να συνεχίσεις».

Για το βασικό πρόβλημα που κρίνει ως βασικό για τα ΑμεΑ στη χώρα μας: «Εγώ προσωπικά σαν Μανώλης δεν έχω αντιμετωπίσει ποτέ ρατσισμό. Έχω αντιμετωπίσει κατά καιρούς περιόδους που δυσκολεύομαι να στηρίξω οικονομικά την προετοιμασία αλλά και πάλι κάτι γίνεται τελευταία στιγμή και τα ξεπερνάω, κάπως βρίσκω την άκρη. Όλοι κυνηγάμε να υπάρξουν περισσότερες χορηγίες, μας δίνουν δύναμη για να πηγαίνουμε σε αγώνες στο εξωτερικό. Είναι ένα κομμάτι που μας κρατά πίσω, δεν έχουμε την αναγνώριση που έχουν οι αρτιμελείς αλλά το παλεύουμε. Ξέρουμε όλοι καλά πως αν ένας αρτιμελής αθλητής πάρει ένα ολυμπιακό μετάλλιο θα έχει άλλη αναγνώριση από την κοινωνία».

Για την πιο αξέχαστη στιγμή στην αθλητική του καριέρα: «Η κάθε διάκριση, η κάθε νίκη είναι ξεχωριστή και ικανοποιείσαι όταν πετυχαίνεις τον στόχο σου. Είμαι κοντά 11 χρόνια στον χώρο και δόξα τον Θεό, η μόνη φορά που έχασα βάθρο ήταν τώρα, στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο, όλες οι στιγμές μένουν. Σίγουρα ωστόσο όταν κατάφερα να πάρω το χρυσό Παραολυμπιακό μετάλλιο στη Βραζιλία ήταν μία αξέχαστη στιγμή αλλά μου έχει μείνει η αποδοχή του κόσμου, το 2016 αλλά ειδικά το 2012 που ήταν η πρώτη μου Παραολυμπιάδα, το πρώτο μου μετάλλιο (σ.σ χάλκινο). Η Κρήτη το γιόρτασε, με υποδέχθηκε με τιμές ήρωα, γκρέμισαν τείχη για να με βάλουν στην πόλη (σ.σ ο Μανώλης ζει στο χωριό Γαλιά Ηρακλείου, στον δήμο Φαιστού). Εκεί μου απέδειξαν πόσο με αγαπάνε και πόσο σημαντικό είναι γι' αυτούς να εκπροσωπώ τον τόπο μου, έδωσαν το όνομά μου σε στάδιο (σ.σ Δημοτικό Στάδιο Μοιρών ''Μανώλης Στεφανουδάκης''). Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ αυτά που κατάφερα ως αθλητής, θα με ακολουθούν μία ολόκληρη ζωή».

Για τι μήνυμα έχει να δώσει προς τα ΑμεΑ και τον υπόλοιπο κόσμο: «Θέλω να πω στα παιδιά που έχουν κάποια αναπηρία και το σκέφτονται να το κυνηγήσουν... αύριο, σε οτιδήποτε τους ευχαριστεί, να νιώθουν ικανοποιημένοι με όσα κάνουν και την κάθε μέρα που περνά, να προσπαθούν να τη στήνουν σαν να είναι η τελευταία. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει και ειδικά εμείς που αποκτήσαμε μία αναπηρία, αντιλαμβανόμαστε απόλυτα τι σημαίνει αυτό. Τώρα στον υπόλοιπο κόσμο θέλω να πω ότι για μας κάθε μέρα είναι 3η Δεκέμβρη, η σημασία που δίνεται σε αυτή την εορταστική ημέρα να δίνεται καθημερινά. Η σημασία που δίνεται στο κομμάτι της αναπηρίας να δίνεται κάθε μέρα». 

 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Στεφανουδάκης στο SDNA: «Σημασία στα ΑμεΑ κάθε μέρα, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τα όσα έχω πετύχει»
EVENTS