MENU

Την Κυριακή χιλιάδες δρομείς στήθηκαν στην γραμμή εκκίνησης για να λάβουν μέρος στον ημιμαραθώνιο της Αθήνας. Ανάμεσά τους και ο Γρηγόρης Σκουλαρίκης, αθλητής με δεκάδες συμμετοχές και πρωτιές σε τρίαθλο, δίαθλο και διάφορους αγώνες. Μόνο που αυτός ο αγώνας ήταν εντελώς διαφορετικός για τον ίδιο.

Ο Γρηγόρης πήρε θέση στην γραμμή της εκκίνησης μαζί με την κόρη του. Η Αγγελική, τριών ετών, γεννήθηκε με σύνδρομο Down και στόχος του Γρηγόρη όπως λέει μέσα από το SDNA είναι να δείξει ότι η μεγαλύτερη νίκη δεν αφορά μόνο την κατάκτηση της πρώτης θέσης αλλά και τον απλό καθημερινό αγώνα που κάνει ένας γονιός για το παιδί του.

Πώς ξεκίνησε όμως όλη αυτή η προσπάθεια;

«Το καρότσι εμείς το είχαμε πάρει πριν δύο χρόνια. Το βρήκε κάποια στιγμή η γυναίκα μου, μου λέει να το πάρω, της λέω πάρ’ το και βλέπουμε. Πριν δύο χρόνια αυτό. Τότε ξεκινήσαμε με τη μικρή, κάναμε κάποιες βόλτες, μία στο τόσο και κάπου το ψιλοαφήσαμε. Εγώ τότε ακόμη έκανα αθλητισμό σε καλό επίπεδο. Μετά ήρθε η καραντίνα το 2020 και συνέβη το εξής: Εγώ τα παρατάω όλα, ήμουν και 39 χρονών και είχα πει ότι πέρσι ήταν η τελευταία μου χρονιά σε υψηλό επίπεδο. Με την καραντίνα ακυρώθηκαν όλοι οι αγώνες και είπα "Γρηγόρη παράτα τα, κάτσε ξεκουράσου και απόλαυσε τα παιδιά σου". Για έναν μήνα δεν έκανα τίποτα, ώσπου κάποια στιγμή κατά το Πάσχα είπα ότι ήταν η στιγμή να ξεκινήσω και πάλι. Δεν είχα κίνητρό τότε γιατί να πω την αλήθεια βαριόμουν. Είπα "δεν ξεκινάω να τρέχω και πάλι με την μικρή να κάνουμε και βόλτα;". Τότε είχαμε και μόνο ένα παιδί και είπα ότι θα βγαίνω εγώ με την Αγγελική και θα κάθεται η γυναίκα μου πίσω να ξεκουράζεται, να ηρεμεί, θα κάνει η μικρή τη βόλτα της, θα κάνω κι εγώ την προπόνησή μου σιγά σιγά. Θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Αυτό ήταν το σκεπτικό. Έτσι ξεκίνησαν οι συστηματικές προπονήσεις μας» εξιστορεί ο ίδιος στο SDNA.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η όλη προσπάθεια του Γρηγόρη και της Αγγελικής. Ύστερα ήρθε το δεύτερο Lockdown και η προσπάθεια στον Virtual μαραθώνιο. Ο Γρηγόρης προετοιμαζόταν για το πανελλήνιο πρωτάθλημα, όταν ο αγώνας ακυρώθηκε λόγω των μέτρων. Τότε αποφάσισε να τρέξει την απόσταση του μαραθωνίου μαζί με την Αγγελική μέσα στο Πολυτεχνείο στην περιοχή του Ζωγράφου.

«Ο Virtual μαραθώνιος προέκυψε στο ίδιο στυλ. Εγώ προετοιμαζόμουν για να τρέξω τότε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου, το οποίο ακυρώθηκε μία εβδομάδα πριν γίνει. Οπότε μέσα στον χαμό είπα έχοντας κάνει τόση προπόνηση, είχαμε κάνει και με την μικρή τις βόλτες μας πάλι και είπα "Λες να το δοκιμάσουμε; Δύσκολο πολύ...". Το σκεφτήκαμε λίγο με τη γυναίκα μου, το οργανώσαμε γιατί όλο αυτό για να γίνει έχει πολύ προετοιμασία, έπρεπε να οργανώσουμε τη διαδρομή, τροφοδοσίες, υποστήριξη από φίλους απ' έξω. Είχα φίλους με ποδήλατο από δίπλα, είχα φίλους που τρέχαμε παρέα, έκαναν παρέα στη μικρή κυρίως όχι σε μένα και κάπως έτσι ολοκληρώσαμε τη διαδρομή» υπογράμμισε ο Γρηγόρης Σκουλαρίκης στο SDNA.

«Η καραντίνα συνεχίστηκε μέχρι πολύ πρόσφατα, συνεχίσαμε τις προπονήσεις μας με την Αγγελική. Ήταν το μόνο πράγμα που μου έδινε κίνητρο. Θα είχα σταματήσει εντελώς, δε θα έκανα προπόνηση, θα το έκανα στη χάση και στη φέξη αν δεν ήταν η Αγγελική. Μου έδινε κι εμένα κίνητρο, η μικρή χαιρόταν και φτάσαμε κάπου την άνοιξη που τελείωσε η καραντίνα. Τότε ξεκίνησαν και πάλι οι αγώνες και είπαμε "τόση προπόνηση έχουμε κάνει, καιρός να αγωνιστούμε και μαζί". Κάπως έτσι μπήκαμε στον ημιμαραθώνιο» σημείωσε ο Γρηγόρης για την απόφασή του να τρέξει μαζί με την Αγγελική τον ημιμαραθωνίο την Κυριακή που μας πέρασε.

Ποιος ήταν όμως ο σκοπός του μπαίνοντας στον αγώνα;

«Η Αγγελική έχει σύνδρομο Down. Αυτό μας έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο προκειμένου να ενημερώσουμε τον κόσμο. Γενικά δεν το ήξερε ο κόσμος. Αυτό λίγο μας έπνιγε. Μας έπνιγε με δύο τρόπους. Από τη μία λες "Ok έχω ένα παιδί με ιδιαιτερότητες", από την άλλη όμως είναι ένα παιδάκι, όχι επειδή είναι παιδί μου, που είναι ένα ξεχωριστό πλάσμα, είναι πολύ λειτουργική, απλά είναι λίγο αργή. Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα πλέον. Μετά το αρχικό σοκ που είχαμε το πρώτο διάστημα, είμαστε ευτυχισμένοι. Αισθανόμαστε την ανάγκη αυτό να το πούμε. Μας έπνιγε. Ήρθε κι έδεσε όλο αυτό. Με αυτόν τον τρόπο» είπε ο Γρηγόρης.

Πόσο εύκολο όμως είναι για έναν γονιό να μεγαλώνει στην Ελλάδα με σύνδρομο Down. Η απάντηση του Γρηγόρη είναι αφοπλιστική: «Προφανώς και είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Το καλό είναι ότι τα πράγματα είναι καλύτερα σε σχέση με κάποια χρόνια πριν. Είναι καλύτερα γιατί υπάρχει γενικότερ καλύτερη ενημέρωση του κόσμου, περισσότερη ευαισθητοποίηση. Κι αυτό είναι που κι εμείς προσπαθούμε να τονίσουμε με κάποιο τρόπο, ότι υπάρχουν κάποια παιδιά με ιδιαιτερότητες αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε αυτά τα παιδιά σα βάρος στην κοινωνία. Πρέπει να τα βλέπεις όπως όλα τα άλλα, με τις δυσκολίες που έχει ένα παιδί όπως όλα τα άλλα, γιατί όλα τα παιδάκια έχουνε δυσκολίες. Είτε έχουν σύνδρομο Down, είτε φαινομενικά δεν έχουν τίποτα. Ειδικά σε μία κοινωνία που κινείται με ταχύτητα φωτός. Υπάρχουν γενικά δυσκολίες. Απλά ένα παιδί με σύνδρομο Down έχει εξ' ορισμού δυσκολίες. Ξέρεις εξ΄ ορισμού μέχρι πού φτάνει. Πέρα από αυτό υπάρχουν άπειρες ιδιαιτερότητες. Αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι ότι οποιεσδήποτε δυσκολίες και να υπάρχουν πρέπει να αντιμετωπίζεις θετικά τα πράγματα και να προσπαθείς για το καλύτερο για το παιδί σου ό,τι και να συμβαίνει. Είναι να του δώσεις όλα τα εφόδια για να κάνει κι αυτό ό,τι μπορεί παραπάνω».

Πόσο αποδέχεται όμως η κοινωνία παιδιά όπως η Αγγελική; «Δε μου αρέσουν τα κλισέ του τύπου "Η κοινωνία δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα", είναι πολύ γενικό και αδικεί πολλές καταστάσεις. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που αποδέχονται το διαφορετικό, που είναι σκεπτόμενοι. Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων γενικά είναι ότι αδυνατούν να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αντιληφθούν ότι ο καθένας από εμάς είναι διαφορετικός εξ' ορισμού. Αν δεν αντιλαμβάνεσαι ότι μπορεί να κάνεις εντελώς διαφορετικά αυτό που κάνει ο μέσος όρος και δεν κάνεις την αυτοκριτική σου πάνω σε αυτό, πώς τολμάς να μην αποδέχεσαι τον οποιονδήποτε που έχει κάτι διαφορετικό που βλέπεις κάτι έξω. Έχουμε την τάση να κατακρίνουμε αυτό που αποκλίνει από τον εαυτό μας χωρίς να κάνουμε την αυτοκριτική μας εμείς που αποκλίνουμε. Η βασική διαφορά όταν μιλάμε για το σύνδρομο Down είναι ότι κάποιος γεννιέται με αυτό. Δεν είναι μία επιλογή που κάνει κάποιος. Είναι κάτι που δεν αλλάζει και πρέπει να ζήσεις με αυτό και εσύ και η οικογένειά σου».

Φτάνοντας στην γραμμή του τερματισμού ποιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του;

«Τα καταφέραμε, φτάσαμε στο τέρμα ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα. Δεν είναι το θέμα ο προορισμός αλλά ήταν όλο το ταξίδι. Ο τερματισμός ήταν, κι αυτό δεν το λέω από έπαρση, ήταν μία τυπική διαδικασία. Ήταν η επιβράβευση μίας πορείας που είχαμε κάνει μέχρι εκεί. Είχαμε ευχαριστηθεί τόσο πολύ τη διαδρομή, είχαμε εισπράξει τόσο χειροκρότημα, τόσες φωνές. Ήταν γνωστοί, φίλοι, εθελοντές. Εγώ σκεφτόμουν τόσα πράγματα στη διαδρομή που έφυγαν όλα στον τερματισμό. Η μεγάλη δυσκολία ήταν πριν τον αγώνα να καταφέρουμε να φτάσουμε στην ώρα μας. Μην ξεχνάμε ότι είχαμε ένα παιδί μαζί, δεν μπορείς να το πας εύκολα πουθενά. Η Αγγελική έπρεπε να ετοιμαστεί το πρωί με τους ρυθμούς της, να ηρεμήσει, να πιει το γάλα της. Αυτά ήταν τα πιο δύσκολα για εμένα όχι ο αγώνας αυτός καθαυτός. Είχαμε προετοιμαστεί πολύ καλά γι' αυτό και οι δύο».

«Η διαδρομή στην Αθήνα είναι πάρα πολύ δύσκολη. Δεν είναι απλά ένας ημιμαραθώνιος. Έχει πάρα πολλές ανηφόρες, θέλει να είσαι καλά προετοιμασμένος. Υπήρξε ένας συμβολισμός για την όλη μας προσπάθεια. Είχαμε ετοιμάσει κι ένα βίντεο πριν από κάποιες μέρες μετά τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη με το τραγούδι "Η ζωή τραβάει την ανηφόρα". Για εμάς αυτό είναι μία πραγματικότητα, η ανηφόρα. Στο Πολυτεχνείο αν το δεις δεν υπάρχει ευθεία. Εμείς αυτό το κάνουμε κάθε μέρα. Εγώ δεν κάνω άλλη προπόνηση. Προσπαθώ να εξηγήσω σε συναθλητές ότι αυτή είναι η προπόνησή μου και παραμένω σε καλή αγωνιστική κατάσταση. Αν δεν ήταν η Αγγελική θα τα είχα παρατήσει. Μου δίνει κίνητρο να κάνω έστω κι αυτό» λέει ο Γρηγόρης για τον συμβολισμό της προσπάθειάς του στον ημιμαραθώνιο.

«Είναι αυτό που έχω γράψει κατά καιρούς. Είναι ο συμβολισμός της προσπάθειας των γονέων. Οι δυσκολίες που έχεις σε όλη την πορεία της ζωής. Σε αυτήν την κατάσταση, όπως της Αγγελικής είσαι υποχρεωμένος εσύ να σπρώχνεις το παιδί σου. Αυτό είναι το θέμα ότι ένα κανονικό παιδί αν το αφήσεις μόνο του θα κάνει τα πάντα μόνο του. Το βλέπω και στη μικρή μου κόρη που είναι δέκα μηνών. Η Αγγελική για το παραμικρό θέλει βοήθεια. Έπρεπε να της το κάνεις εσύ πρώτα. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Είμαστε υποχρεωμένοι να τα σπρώξουμε όσο πιο μακριά μπορούμε κι όσο πιο γρήγορα μπορούμε, γιατί όχι και με όλη μας τη δύναμη» απάντησε σε ερώτηση του SDNA για το μήνυμα που θέλει να στείλει μέσα από τον αγώνα του.

«Η επιβράβευση για εμάς είναι η καθημερινότητα και όχι ο αγώνας παρά το γεγονός ότι ο αγώνας παίρνει δημοσιότητα. Βγήκαμε με την Αγγελική στο Πολυτεχνείο και ήρθε μία κυρία και μας είπε "Σας είδα στο facebook συγκινήθηκα, έβαλα τα κλάματα γιατί σας βλέπω κάθε μέρα". Εμένα αυτό με συγκίνησε όχι ότι με είδε στο facebook αλλά ότι μας είδε στο Πολυτεχνείο στην προπόνηση. Μπορεί κάποιος κακεντρεχής να πει ότι "ο Σκουλαρίκης πήρε το παιδί του κι έκανε τον ημιμαραθώνιο για φιγούρα". Το θέμα δεν είναι ότι έκανα έναν αγώνα μία μέρα. Το θέμα είναι αυτό εμείς δίνουμε αυτόν τον αγώνα κάθε μέρα. Το κάνουμε κάθε μέρα κυριολεκτικά με το καρότσι αλλά και μεταφορικά με την Αγγελική, την γράψαμε στο σχολείο, κάνει τις θεραπείες της, ξεκίνησε και κολύμβηση. Ό,τι μπορούμε να κάνουμε για την Αγγελική το κάνουμε κάθε μέρα» ανέφερε ο Γρηγόρης Σκουλαρίκης στο κλείσιμο της πολύ ενδιαφέρουσας κουβέντας που είχαμε. 

Ο Γρηγόρης εκτός από τους λογαριασμούς που διατηρεί σε facebook, twitter και instagram, έχει και το δικό του ιστολόγιο όπου καταγράφει τις εμπειρίες αλλά και τις σκέψεις του. 

Info

Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη χρωμοσωμική διαταραχή στους ανθρώπους. Πήρε το όνομά του από τον Αγγλο John Langdon Down, που πρώτος το περιέγραψε το 1866. Αφορά μια γενετική κατάσταση, που προκύπτει από την εμφάνιση ενός επιπλέον χρωμοσώματος στο 21ο ζευγάρι, για τον λόγο αυτό ονομάζεται Τρισωμία 21. Προέρχεται σε ποσοστό 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και συμβαίνει σε μία περίπου από τις 700-800 γεννήσεις παιδιών.

Η 21 Μαρτίου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Down από την πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών με απώτερο σκοπό να ευαισθητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα.  

Σύλλογος Συνδρόμου Down Ελλάδος 

Ένωση Γονέων και Φίλων Ατόμων με Σύνδρομο Down

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο ξεχωριστός αγώνας του Γρηγόρη και της Αγγελικής - Μία ιστορία προσπάθειας και επιμονής
EVENTS