MENU
Marieke Vervoort

Άραγε τι να σκεφτόταν εκείνες τις τελευταίες της στιγμές. Ένα τσίμπημα της βελόνας και όλα θα τελείωναν. Ο πόνος θα σταματούσε. Η ίδια θα γαλήνευε.

Γεννημένη στο Βέλγιο τον Μάιο του 1979 η Μαριέκε Βέρβοορτ διαγνώστηκε στα 14 της χρόνια με αντανακλαστική συμπαθητική δυστροφία. Μία ανίατη εκφυλιστική ασθένεια των μυών και της σπονδυλικής που παρέλυε το σώμα ενώ δημιουργούσε αφόρητους πόνους. Οι πόνοι δεν την εμπόδισαν να ασχοληθεί με τον αθλητισμό.

Έκανε μπάσκετ, κολύμβηση, δοκίμασε ακόμη και τρίαθλο πριν καταλήξει στον στίβο όπου έκανε και μεγάλη πορεία. Η καθημερινότητά της ήταν πολύ σκληρή. Όπως είχε σημειώσει και η ίδια σε συνέντευξή της στο BBC «Είναι κάτι πολύ δύσκολο για το σώμα μου. Σε κάθε προπόνηση υποφέρω από τους πόνους. Το να κάνω προπονήσεις όμως, είναι το φάρμακό μου. Αγωνίζομαι σκληρά για να διώξω μακριά όλους τους φόβους μου».

Αγωνιζόταν στα 100 μέτρα, τα 200, τα 400, τα 1500 και τα 5000 στην κατηγορία Τ52. Για τους μη εξοικειωμένους, οι αθλητές σε αυτήν την κατηγορία έχουν καλό ώμο, αγκώνα και λειτουργία του καρπού αλλά φτωχή έως φυσιολογική κάμψη και έκταση δακτύλων. Οι αθλητές δεν έχουν λειτουργία στον κορμό ή τα πόδια.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου στα 100 μέτρα και το ασημένιο στα 200 στην ίδια διοργάνωση. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ντόχα κατέκτησε τρία χρυσά στα 100, τα 200 και τα 400 μέτρα.

cw

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο σόκαρε τον κόσμο. Δεν ήταν τα δύο μετάλλια που είχε κατακτήσει, ένα ασημένιο στα 400 και ένα χάλκινο στα 100 μέτρα, αλλά η παραδοχή όχι είχε υπογραψεί από το 2008 τα χαρτιά της ευθανασίας της. «Έχω υπογράψει τα χαρτιά της ευθανασίας μου. Δεν λέω ότι θα το κάνω τώρα, μετά τους αγώνες. Απλά λέω ότι τα έχω έτοιμα. Θα ζω μέρα με τη μέρα και όταν ο πόνος και οι λύπες θα είναι τόσο πολύ περισσότερες από τις χαρές, τότε θα συμβεί»!

Στο Βέλγιο η ευθανασία είναι νόμιμη από το 2002. Σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία είναι αποδεκτή μόνο αν κάποιος πάσχει από ανίατη ασθένεια, βρίσκεται σε αφόρητο πόνο και είναι σε ψυχική κατάσταση να πάρει ορθολογικές αποφάσεις. Σημειώνεται ότι πρέπει να συμφωνήσουν δύο γιατροί για τη διαδικασία.

Η πρώτη που έμαθε για την απόφαση της Βέρβοορτ ήταν η Λίβε Μπούλενς ψυχοθεραπεύτρια και Life coach. Οι δύο γυναίκες είχαν γνωριστεί σε αγώνες τριάθλου το 2007 και η Μπούλενς υποστήριξε από την αρχή την απόφαση της Παραολυμπιονίκη.

«Την υποστήριξα από την πρώτη στιγμή» ομολόγησε η Μπούλενς μιλώντας στο BBC: «Είναι πεισματάρα. Ξέρει τι θέλει. Αλλά κυρίως ξέρει τι δε θέλει. Μία ζωντανή κόλαση δεν είναι η ζωή που θα ήθελε. Είχα την αίσθηση ότι ήταν που μπορούσε να ελέγξει και αν είχε έλεγχο της ζωής της θα ζούσε περισσότερο. Ο πόνος θα είναι πάντα εκεί. Δεν χρειάζεται να περιμένει τον πόνο να αποφασίσει να έχει τέλος για την ζωή της. Λέει στον πόνο - εγώ αποφασίζω πότε θα φύγω. Όχι εσύ».

Όλον αυτόν τον καιρό στο πλευρό της ήταν η Ζεν. Ένα υπέροχο λαμπραντόρ που λειτουργούσε ως το alter ego της. Μία νοσοκόμα φρόντιζε την Μαριέκε τέσσερις φορές τη μέρα ωστόσο η Ζεν λειτουργούσε ως κάτι περισσότερο.

«Όταν είμαι χαρούμενη, είναι κι εκείνη» εξήγησε η Βέρβοορτ στο BBC: «Όταν νευριάζω, τρομάζει και πηγαίνει να καθίσει σε κάποιο άλλο μέρος του σπιτιού και δεν με ενοχλεί. Όταν κλαίω έρχεται δίπλα μου, μου γλύφει το πρόσωπο με αγκαλιάζει».

Η Παραολυμπιονίκης περιέγραψε ακόμη και τη βοήθεια της Ζεν όταν πάθαινε κρίσεις: «Όταν είναι να πάθω επιληπτική κρίση πιέζει το κεφάλι της στα γόνατά μου. Μου λέει με τον τρόπο της "Μαριέκε πρέπει να ηρεμήσεις. Πήγαινε σε ασφαλές μέρος γιατί θα σου συμβεί κάτι"».

Όπως είχε αποκαλύψει η Μαριέκε η προοπτική της ευθανασίας της έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη για να πετύχει τα όνειρά της. Πέταξε με F-16, οδήγησε αγωνιστικό μονοθέσιο και φρόντισε να κάνει πραγματικότητα και άλλες τρέλες της: «Για λίγο αισθάνθηκα αθάνατη. Κάθε φορά όμως που επέστρεφα, ήξερα ότι ήμουν νεκρή. Τα περισσότερα βράδια έκλεινα τα μάτια μου για πέντε λεπτά και ξυπνούσα από τον πόνο. Δεν μπορούσα άλλο να το αντέξω. Ήταν αβάσταχτο».

Στις 22 Οκτωβρίου, 11 χρόνια μετά την υπογραφή των σχετικών εγγράφων η Μαριέκε έφυγε από τη ζωή με ευθανασία. Μία ένεση της έκοψε την ανάσα και άναψε και πάλι την συζήτηση για το κατά πόσο είναι ο σωστός τρόπος για έναν άνθρωπο.

Η ίδια πάντως είχε σημειώσει ότι αν δεν είχε αυτή την επιλογή μάλλον θα αυτοκτονούσε. «Φοβάμαι. Πόσο πολύ φοβάμαι. Ωστόσο, αυτά τα χαρτιά που υπέγραψα, μου χαρίζουν μία ηρεμία στο μυαλό και την ψυχή κι αυτό είναι αρκετά όμορφο για μένα. Το να έχω αυτά τα χαρτιά της ευθανασίας έτοιμα, με κάνουν να γνωρίζω ότι θα επιλέξω εγώ τη στιγμή, τον τρόπο. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω, ότι εάν δεν υπήρχαν, θα είχα ήδη αυτοκτονήσει από απόγνωση. Πιστεύω πραγματικά ότι θα υπήρχαν λιγότερες αυτοκτονίες, εάν κάθε χώρα επέτρεπε τον συγκεκριμένο νόμο. Αλήθεια σας το λέω. Πρέπει άπαντες να κατανοήσουν ότι δεν πρόκειται για δολοφονία, μα το αντίθετο: επιτρέπει στους ανθρώπους να ζήσουν έστω και λίγο περισσότερο. Όπως συνέβη και με μένα»!

 

 

«Ο θάνατος μου επιτρέπει να ζω»: Η χρυσή παραολυμπιονίκης που υπέγραψε μόνη το τέλος της
EVENTS