MENU

Ένας μαραθώνιος η ζωή, που ο καθένας ξεκινά με τη δική του στρατηγική, τους δικούς του στόχους και πορεύεται με τα λάθη του, ανακαλύπτοντας καινούρια αποθέματα ψυχικών και σωματικών δυνάμεων, όσο δοκιμάζονται οι αντοχές του.

Ο στόχος, κοινός για όλους ωστόσο, ο τερματισμός!

Το πανέμορφο νεοκλασσικό της οδού Σταυρόπουλου 29, δεσπόζει περήφανα ανάμεσα στις θλιβερές πολυκατοικίες, που υψώνονται απειλητικά γύρω του λες και θέλουν να το «στραγγαλίσουν», όμως αυτό αντιστέκεται στην ασχήμια και σε ρόλο σταθμού ανεφοδιασμού, επαναφέρει στον αγώνα για τη ζωή όλους εκείνους που στην πορεία έχασαν τον δρόμο ή έμειναν από δυνάμεις…

Ο Κωνσταντίνος επέλεξε να μην δείξει το πρόσωπο του και ούτε να αποκαλύψει το όνομα του. «Το SDNA το διαβάζουν πολλοί…», μου είπε, λες και είναι υπόλογος για τις αδυναμίες που αναγνώρισε και δουλεύει καθημερινά για να τις μετατρέπει σε δύναμη.

Πέρα για πέρα κατανοητό όμως, αφού και μόνο η ιδέα να γίνει κανείς αντικείμενο συζήτησης σε «πηγαδάκια» προκαλεί αμηχανία, δυσφορία.

Αυστηροί όλοι, βλέπεις, με τον διπλανό τους, σχεδόν ποτέ όμως, μπροστά στον καθρέπτη…

Το ΚΕΘΕΑ, του οποίου η κυβέρνηση δρομολογεί το τελειωτικό χτύπημα (μετά την κρατικοποίηση του το 2019), δηλαδή τη συγχώνευση του με τον ΟΚΑΝΑ, αυτό ακριβώς σου μαθαίνει όταν αποφασίσεις να ζητήσεις βοήθεια. Να βλέπεις ποιος πραγματικά είσαι και να σε αγαπάς!

Πλέον ο Κωνσταντίνος αγαπά τον εαυτό του και τον φροντίζει, έπειτα από πολλά χρόνια εγκατάλειψης…

Πώς αποφάσισες να τρέξεις στον μαραθώνιο;

«Το τρέξιμο ήταν ανάμεσα στις δραστηριότητες και πιο συγκεκριμένα στο αθλητικό πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ. Εκεί γνωρίστηκα με το τρέξιμο, παρά το γεγονός ότι είχα ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο από μικρός, παίζοντας σε τοπικές ομάδες της Πετρούπολη και του Περιστερίου. Μέχρι τα 23 έκανα προπονήσεις σε καθημερινή βάση, παρότι ήμουν χρήστης κάνναβης ήδη από τα 17.

Αρχικά, ξεκίνησα με λίγα χιλιόμετρα και σιγά-σιγά ανέβαζα. Η ιδέα να τρέξω στον μαραθώνιο μου ήρθε όταν πήγαμε με τη Διάβαση σε έναν αγώνα, στο ΣΕΦ, όπου συνάντησα τον Παναγιώτη (Καραΐσκο). Γνωριζόμασταν πολλά χρόνια, εγώ ήξερα για την προσπάθεια του και τότε του μίλησα για τη δική μου».

Τι σου είπε ο Παναγιώτης όταν του αποκάλυψες ότι βρίσκεσαι στη διαδικασία της απεξάρτησης, όπως εκείνος πριν από κάποια χρόνια;

«Δεν μου είπε κάτι συγκεκριμένο, απλώς θυμάμαι ότι με ενέπνευσε και αργότερα όταν διάβασα έναν άρθρο για τη ζωή του ανακοίνωσα στην ομάδα ότι θα τρέξω κι εγώ.

Η συνάντηση μας έγινε αφορμή για να αρχίσω να ανακαλύπτω τη μαγεία του τρεξίματος. Ήταν κάτι διαφορετικό. Ψυχοθεραπεία. Εγώ κι ο εαυτός μου, συνειδητοποίησα ότι σκέφτομαι πιο καθαρά, αποφασίζω πιο συνειδητά και εκτονώνω το άγχος μου. Ξεκίνησα λοιπόν, με 5 χλμ. συνέχισα στα 10 και κάπου εκεί κατάλαβα ότι μου έβγαινε καλύτερη τακτική όσο ανέβαζα χιλιόμετρα. Ξεκίνησα λοιπόν την προπόνηση τον Ιούνιο και τον Νοέμβρη κατέβηκα στον μαραθώνιο».

Πως υποδέχθηκε η ομάδα την ανακοίνωση σου ότι θα τρέξεις μαραθώνιο;

«Μου είπαν ότι δεν είναι εύκολο, ότι θέλει προετοιμασία, ότι είναι οδυνηρό, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε γιατί είχα πάρει την απόφαση μου. Έτσι την επομένη κιόλας μέρα ξεκίνησα προπόνηση, μετά τη δουλειά στις διακοπές που πήγαμε στη Ναύπακτο, όποτε είχα χρόνο. Έφτασα να κάνω διπλές προπονήσεις.

Πόσα χιλιόμετρα έκανες την εβδομάδα;

«Έφτασα να κάνω 50 χλμ. την βδομάδα, ξέρω δεν είναι πολλά, αλλά  δεν είχα πολύ χρόνο».

Ένιωσες να σε καταβάλει το άγχος την παραμονή του αγώνα όπως συνήθως συμβαίνει με τους δρομείς;

«Την παραμονή του αγώνα είχα τόσο άγχος που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι όλο το βράδυ. Περνούσαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου τι θα γίνει αν τραυματιστώ, πώς θα το διαχειριστώ αν δεν καταφέρω να τερματίσω, τους στόχους και τις θυσίες που είχα κάνει. Όλο αυτό το διάστημα όμως είχα την στήριξη της ομάδας, λάμβανα συνεχώς μηνύματα που μου ανέλυαν κάθε βήμα της διαδρομής.

Όλη η κοινότητα είχε κατεβάσει την εφαρμογή με το νούμερο μου για να παρακολουθεί που βρίσκομαι».

Ήταν αυτό ένα κίνητρο για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος;

«Στην αρχή ο μαραθώνιος ήταν ευχάριστος και τον απολάμβανα. Όσο περνούσαν τα χιλιόμετρα έρχονταν οι πόνοι και οι δυσκολίες. Σκέφτηκα να τα παρατήσω. Ακριβώς ότι συνέβη και εδώ. Είχα όμως ένα στόχο. Πάλεψα με τον εαυτό μου. Εμεινα συγκεντρωμένος στο στόχο μου. Αυτό που μου έδωσε δύναμη. Ήταν θέληση που είχα και η προετοιμασία. Χάρη στη Διάβαση έμαθα να βάζω στόχους και να μένω προσηλωμένος, όπως και στο Μαραθώνιο.

Υπήρξαν στιγμές που πονούσα πολύ. Όμως γνωρίζοντας ότι με περιμένουν έσφιξα τα δόντια και συνέχισα. Στο 30ο χιλιόμετρο ήταν μαζεμένα παιδιά από την κοινότητα και μου έδωσαν τρομερό κουράγιο. Πλέον δεν  σκεφτόμουν τίποτα άλλο, μόνο να τερματίσω. Έφτασα στο 37ο χιλιόμετρο και έκλαιγα από συγκίνηση, εκεί με περίμενε ο Τάσος (επίσης θεραπευόμενος της ομάδας) και τρέξαμε μαζί τα τελευταία πέντε χιλιόμετρα. Λίγο πριν μπούμε στο Καλλιμάρμαρο με άφησε, μου είπε: «Δικό σου, μπες μέσα και απόλαυσε το».

Στα τελευταία 100 μέτρα πριν περάσω τη γραμμή του τερματισμού είδα να περνούν μπροστά από τα μάτια μου όλες αυτές οι εικόνες από την προετοιμασία μου, από την ομάδα μου, από το που βρισκόμουν λίγο καιρό πριν και που τώρα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο έντονο ήταν αυτό που ένιωθα. Όταν τερμάτισα με περίμενε η θεραπεύτρια μου, η Ελένη με μία τεράστια αγκαλιά, μέλη της κοινότητας, η μάνα μου, η θεία μου. Το γεγονός ότι τα κατάφερα και τερμάτισα ήταν το αποτέλεσμα μίας κοινής προσπάθειας.

Πόσο χρόνο χρειάστηκες για να τερματίσεις;

«Έκανα 5:30 ώρες, για πρώτη φορά νομίζω καλά τα πήγα και ελπίζω  του χρόνου να τα πάω καλύτερα».

Γιατί αποφάσισες να δωρίσεις το μετάλλιο και τη φανέλα σου στη Διάβαση;

«Η Διάβαση ΚΕΘΕΑ είναι το σπίτι μου. Αποφάσισα λοιπόν να προσφέρω αυτό το μετάλλιο του αγώνα μου στο Μαραθώνιο ως ελάχιστο προσφορά. Το αφήνω στο... σπίτι μου. Έχει μεγαλύτερη σημασία να το βλέπουν πολλοί άνθρωποι που έρχονται εδώ για να παίρνουν δύναμη από το να το έχω σε κάποια ντουλάπα»

Μίλησε μου λίγο για το πώς ξεκίνησες τα ναρκωτικά…

«Χρήση κάνναβης όπως σου είπα είχα ξεκινήσει να κάνω από τα 17. Ήταν τότε που έχασα τον κολλητό μου σε ένα τροχαίο και δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Ένιωθα να με ανακουφίζει η κάνναβη. Περίπου στα 23 είδα ότι δεν με καλύπτει και μπήκε στη ζωή μου η  κοκαΐνη».

Θεωρείς τυχαίο το γεγονός ότι ενώ παλαιότερα η πλειοψηφία των χρηστών έκανε χρήση ηρωίνης, πλέον κάνει χρήση κοκαΐνης;

«Αν είναι τυχαίο δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι το 80% των χρηστών που εντάσσονται στο πρόγραμμα απεξάρτησης κάνει χρήση κοκαΐνης».

Η κοκαΐνη είναι από τα ακριβότερα ναρκωτικά, με τιμή πολλαπλάσια από αυτή της ηρωίνης. Συμπλήρωσες περίπου επτά χρόνια στη χρήση, οικονομικά πώς αντεπεξήλθες;

«Όλος ο μισθός μου, 900 ευρώ, πήγαινε εκεί. Φυσικά, από ένα σημείο και μετά δεν έφτανε και ξεκίνησα να λέω ψέματα και δικαιολογίες για να παίρνω δανεικά απ’ όπου μπορούσα. Στο τέλος έφτασαν να με κυνηγούν και άνθρωποι της πιάτσας».

Πότε κατάλαβες ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο έτσι;

«Είναι πολλές στιγμές που σκεφτόμουν ότι δεν θα ξανακάνω. Την επομένη όμως βρίσκεσαι ξανά εκεί που ήσουν, χωρίς να συνειδητοποιείς πώς. Στο να αποφασίσω να ζητήσω βοήθεια πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε η πίεση από την οικογένεια μου.

Είμαι παντρεμένος και ο γιος μου είναι σήμερα έξι χρονών. Νομίζω ότι τη μέρα που είπα τέλος ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι το παιδί μου έχει φτάσει 3 χρονών και δεν έχω ζήσει τίποτα, δεν έχω δει τίποτα. Δεν του έχω πάρει ένα δώρο και το μόνο που κάνω είναι να λέω ψέματα».

Με τη γυναίκα σου είστε ακόμα μαζί;

«Ναι. Στάθηκε δίπλα μου από την αρχή. Είναι μέλος του προγράμματος οικογένειας του ΚΕΘΕΑ. Είναι το στήριγμα μου. Μαζί παλεύουμε τη σχέση μας από την αρχή, μαθαίνουμε ξανά από την αρχή ο ένας τον άλλον».

Που θεωρείς ότι έκανε λάθος η δική σου οικογένεια και έφτασες να αναζητάς διέξοδο στα ναρκωτικά;

«Μεγάλωσα σε ευχάριστο και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, παρότι οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι. Θεωρώ ότι το πρόβλημα ήταν ότι ήμουν κλειστός τύπος. Δεν είχα επικοινωνία μαζί τους. Τα κράταγα όλα μέσα μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου τόσο δυνατό ώστε να μπορεί να τα καταφέρει όλα μόνος του. Διαπίστωσα ότι χωρίς βοήθεια δεν γίνεται…»

Στο ΚΕΘΕΑ διάβαση πώς βρέθηκες;

«Ψάχτηκα μέσω ίντερνετ για ένα πρόγραμμα για εργαζόμενους, ώστε να μπορώ να στηρίξω οικονομικά την οικογένεια μου. Δύο μέρες μετά το τηλεφώνημα που τους έκανα είχα μπει στην ομάδα. Είναι ψέματα όσα λέγονται για λίστες αναμονής».

Η κυβέρνηση δρομολογεί την κατάργηση των «στεγνών» προγραμμάτων που υποστηρίζει το ΚΕΘΕΑ, συγχωνεύοντας τα με τον ΟΚΑΝΑ, τι συναισθήματα σου δημιουργεί όλο αυτό ενώ δεν έχεις ολοκληρώσει το πρόγραμμα σου;

«Μου δημιουργεί θυμό και στεναχώρια. Ίσως να μην γνωρίζουν στο Υπουργείο Υγείας τις στατιστικές που αφορούν στους αποθεραπευμένους του ΚΕΘΕΑ που παραμένουν καθαροί στο υπόλοιπο της ζωής τους. Νιώθω ότι αυτή η απόφαση της κυβέρνησης μας στερεί την επιλογή και εντάσσοντας μας σε έναν πρόγραμμα υποκατάστατων μας ξεπετούν, αντιμετωπίζοντας την εξάρτηση ως μία νόσο και όχι ως ένα κοινωνικό φαινόμενο.

Προχωρούν σε έναν νόμο χωρίς να έχει υπάρξει διαβούλευση με θεραπευόμενους, θεραπευμενους, θεραπευτές και μέλη της οικογένειας.

Αντί του διαλόγου ακούμε τρομερά ψεύδη ότι τα ΚΕΘΕΑ στα κλειστά προγράμματα χρησιμοποιούν βία ή ότι υπάρχουν μεγάλες λίστες αναμονής. Δεν υπάρχουν ούτε μικρές, ούτε μεγάλες λίστες αναμονής. Δεν υπάρχουν καθόλου!

Φοβάσαι την υποτροπή;

«Ο φόβος πάντα υπάρχει, είτε έχεις καθαρίσει ένα, είτε δέκα χρόνια. Το πιο σημαντικό είναι ότι αν νιώσω τόσο ευάλωτος η ομάδα μου είναι πάντα διαθέσιμη για να επικοινωνήσω. Ξέρω τι πρέπει να κάνω πλέον. Μετά απ’ όσα κατάφερα νιώθω ευθύνη απέναντι όχι μόνο στον εαυτό μου αλλά και στα νέα μέλη της ομάδας που θέλουν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ. Δεν θέλω λοιπόν ούτε να τους στεναχωρήσω, ούτε να τους απογοητεύσω. Θέλω να αποδείξω και στον εαυτό μου και στους υπόλοιπους ότι όποιο στόχο και να βάλεις μπορείς να τα καταφέρεις. Ο «μαραθώνιος» της απεξάρτησης είναι ο πιο σημαντικός αγώνας γιατί απαιτεί αέναη επιμονή και θέληση.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις στην κυβέρνηση;

«Κάτω τα χέρια από το ΚΕΘΕΑ! Να μην πειράξουν το παραμικρό σε ένα φορέα που βοηθά δεκαετίες τώρα ανθρώπους που παλεύουν με τις εξαρτήσεις, να σταθούν στα πόδια τους και να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Θέλω όμως να στείλω και ένα μήνυμα σε όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα εξαρτήσεων: «Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι ελεημοσύνη ή κατάντια, γνωρίστε τον εαυτό σας! Δώστε χρόνο και χώρο και όλα θα γίνουν. Πάνω απ’ όλα φροντίδα και νοιάξιμο για τον εαυτό μας».

Όταν το πρόβλημα των εξαρτήσεων ανάγεται σε... «ίωση»

Το νέο νομοσχέδιο που έφτασε ως… διαρροή στα ΚΕΘΕΑ, πέραν του ότι δεν έχει καμία πρόβλεψη για τις ομάδες οικογένειας, δεν αναφέρει το παραμικρό για τις εξαρτήσεις απ΄το αλκοόλ, τον τζόγο, το διαδίκτυο και τους εφήβους.

Τα προγράμματα του ΚΕΘΕΑ έχουν αποτελεσματικότητα σε ποσοστά του 70 και πλέον τοις εκατό όταν αντίστοιχα του εξωτερικού φτάνουν μετά βίας στο 30%. Μένουν να απορούν λοιπόν, οι εργαζόμενοι πώς η εμπειρία 30 χρόνων δεν είναι πολύτιμη για την κατάρτιση ενός νομοσχεδίου που προχωρά σε ριζικές αλλαγές.

«Δημιουργείται ένας νέος φορέας με την ονομασία ΕΟΠΑΕ. Θα ενταχθούν όλα τα κέντρα ψυχικής υγείας. Συγχωνεύονται όλα σε αυτόν τον φορέα. Καταργείται το ΚΕΘΕΑ και η Διάβαση. Δεν είναι μόνο αυτό. Το νέο νομοσχέδιο δε μιλάει για «στεγνά» προγράμματα. Δεν μιλάει για θεραπευτική κοινότητα. Δεν υπάρχει πουθενά ο όρος «θεραπεία». Υπάρχουν οι όροι «νόσος», «μείωση βλάβης», «κλίνες», λέει η υπεύθυνη εκπαίδευσης του ΚΕΘΕΑ Ειρήνη Υφαντή και προσθέτει:

«Άρα, γεννιέται ένας νέος ΕΟΠΥΥ; Θα τηλεφωνεί κάποιος χρήστης στον ΕΟΠΑΕ; Και τι θα λέει; Και τι θα του λένε; Θα του λένε πήγαινε στο «στεγνό» πρόγραμμα που είναι τρία χρόνια ή πήγαινε στα υποκατάστατα και σε ένα μήνα θα έχεις καθαρίσει; Δεν γίνονται αυτά. Με το νέο νομοσχέδιο η χρήση το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται ως «κοινωνικό φαινόμενο» αλλά ως «νόσος». Αντιμετωπίζουν τον χρήστη όπως τον διαβητικό που του λένε έλα να πάρεις ινσουλίνη.

Τώρα θα του λένε; Ελα να πάρεις μεθαδόνη; Όλο το υπόλοιπο κομμάτι της απεξάρτησης που στηρίζεται με επιτυχία τόσα χρόνια σε «στεγνά» προγράμματα δεν υπάρχει σε αυτό το προσχέδιο του νομοσχεδίου. Θα χαθούν πολλοί άνθρωποι στο δρόμο μη ξέροντας που να πάνε και που να απευθυνθούν. Τα αποτελέσματα μας στο ΚΕΘΕΑ είναι εντυπωσιακά. Εδώ δεν στηριζόμαστε μόνο στην ψυχολογική υποστήριξη των ωφελούμενων για να πετύχουμε την απεξάρτηση. Στηριζόμαστε στην εκπαίδευση, στην αποκατάσταση και στην εργασία. Αυτά τα υπόλοιπα κομμάτια δεν υπάρχουν στο νομοσχέδιο. 

Έχω 30 χρόνια στο ΚΕΘΕΑ. Είναι πολύ υγιής οργανισμός. Αυτή τη στιγμή το ΚΕΘΕΑ έχει ηθική, αξίες, όρια και φιλοσοφία. Θέλουν να το ελέγξουν διοικητικά και οικονομικά. Σίγουρα υπάρχουν οικονομικά και άλλα κίνητρα. Το ΚΕΘΕΑ λέγεται πως κοστίζει πολλά. Δεν ισχύει αυτό διότι εδώ κάνουμε ολοκληρωμένη αποκατάσταση», καταλήγει η Ειρήνη Υφαντή. 

Η υπεύθυνη του προγράμματος ΚΕΘΕΑ Διάβαση Παρασκευή Μόλαρη κάνει λόγο για μεθοδευμένη προσπάθεια διάλυσης του ΚΕΘΕΑ: «Μιλάμε για ένα προσχέδιο νόμου φάντασμα. Ήρθε ένα Δελτίο Τύπου που ανέφερε για συγχώνευση όλων των προγραμμάτων απεξάρτησης, μετά διέρρευσε και το προσχέδιο και ύστερα είδαμε κάποιες γενικές δηλώσεις του υφυπουργού υγείας Δημήτρη Βαρτζόπουλου.

Κανείς δε μας έχει ρωτήσει. Κανείς δε μας έχει επισκεφθεί. Προσωπικά θεωρώ πως δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ΚΕΘΕΑ. Επίσης σε αυτό το προσχέδιο αναφέρει πως καταργείται ως επωνυμία το ΚΕΘΕΑ. Ακόμα και αυτό δεν είναι απλό. Σημαίνει κατάργηση θεραπευτικής προσέγγισης και πολλά ακόμα.

Υπάρχει μία τεράστια λογιστική και διοικητική συγχώνευση όλων των προγραμμάτων απεξάρτησης κάτω από μία ομπρέλα και δε μας εξηγεί κανείς το «γιατί». Φοβόμαστε πως είναι μία πολιτική που υποστηρίζει τα φάρμακα και τα υποκατάστατα. Μιλούν πολύ για μείωση βλάβης. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Χρόνια προσπαθούν να κλείσουν το ΚΕΘΕΑ. Έφτασαν και σε μειώσεις της τάξεως του 50%. Από το 2019 κατήργησαν το αυτοδιοίκητο του ΚΕΘΕΑ και φτάνουμε στο σήμερα να καταργήσουν το ΚΕΘΕΑ και όλο αυτό που εμείς πρεσβεύουμε χωρίς να μας πει κανείς μία κουβέντα ή να μας εξηγήσει το «γιατί». Επίσης ο προϋπολογισμός του ΚΕΘΕΑ δεν είναι μεγάλος. Σε μία τάξη μεγέθους είναι πολύ μικρότερος του ΟΚΑΝΑ.

 Το θέμα μας δεν είναι ο ΟΚΑΝΑ με το οποίο έχουμε άριστη συνεργασία αλλά δε μπορούμε να μιλάμε και για απορρόφηση του ΚΕΘΕΑ από τον ΟΚΑΝΑ. Όλα αυτά όμως είναι υποθέσεις γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση. Η απεξάρτηση είναι ένα πολύ δύσκολο κεφάλαιο. Δε μπορεί να τα τσουβαλιάζεις όλα».

Η ψυχολόγος Γιώτα Γότση δεν διστάζει να κάνει λόγο για κλείσιμο του ΚΕΘΕΑ προκειμένου να ανοίξει η αγορά σε ιδιωτικά κέντρα και σε φαρμακευτικές εταιρίες: «Είναι φοβερά απαξιωτικό να μη σε καλούν για να σε ενημερώσουν για τόσο σημαντικές αλλαγές. Δεν έχει υπάρξει καμία διαβούλευση μέχρι σήμερα. Σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία του ΚΕΘΕΑ θα περιέλθουν στο νέο φορέα που θα δημιουργηθεί. Είναι φανερό πως όλο αυτό που γίνεται αποσκοπεί κάπου. Θεωρώ πως πριμοδοτούνται ιδιωτικά κέντρα και φαρμακευτικές εταιρίες».

 

Δεν μένει κανείς με δεμένα τα χέρια!

Οι ομάδες οικογένειες που λειτουργούν εθελοντικά έχουν ζητήσει συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ εντός των ημερών οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν με εκδήλωσης, συνέδριο στο ΣΕΦ (στις 7 Δεκεμβρίου) αλλά και Γενικής Συνέλευσης όλων των δομών του ΚΕΘΕΑ σε όλη την Ελλάδα. 

Αυτή τη στιγμή στα προγράμματα του ΚΕΘΕΑ συμμετέχουν περίπου 1000 θεραπευόμενοι, ενώ τα μέλη της οικογένειας ξεπερνούν τις  2.500

Ο Τάσος Βιδαλάκης πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων σχολιάζοντας το θέμα σημείωσε:

«Το ΚΕΘΕΑ κλείνει φέτος 40 χρόνια ζωής. Τέσσερεις δεκαετίες προσφοράς στην απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, χωρίς υποκατάστατα μόνο με ψυχοκοινωνική στήριξη των εξαρτημένων. Αλλά και στις λεγόμενες «νόμιμες εξαρτήσεις», δηλαδή την εξάρτηση από το αλκοόλ ή από το διαδίκτυο- που πλήττει κυρίως τους εφήβους- το ΚΕΘΕΑ έχει προσφέρει πολλά στην Κοινωνία με τα εξειδικευμένα του Προγράμματα.

Τα ποσοστά πλήρους και μόνιμης απεξάρτησης που επιτυγχάνονται στα Προγράμματά του είναι πολύ υψηλά, αγγίζοντας το 70-75 % όσων προσέρχονται σ’ αυτά. Αυτά τα υψηλά ποσοστά έχουν προκαλέσει την απορία και τον θαυμασμό αντίστοιχων προγραμμάτων του εξωτερικού, τα οποία μόλις και μετά βίας αγγίζουν το 30% στην πλήρη απεξάρτηση, και αναρωτιούνται πού οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά.

Η απάντηση στην απορία τους έχει όνομα και λέγεται «Οικογένειες». Στην Ελλάδα, όταν οι νέοι ξεκινούν την προσπάθειά τους να απεξαρτηθούν, οι οικογένειες τους δεν μένουν αμέτοχες. Γονείς, αδέλφια, ακόμη και παιδιά των εξαρτημένων, στέκονται στο πλευρό τους και συμπαρίστανται στον δύσκολο αγώνα τους. Από αυτούς σχηματίστηκαν οι Σύλλογοι Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ, από αυτούς ιδρύθηκε η Ομοσπονδία Οικογενειών.

Και τώρα που το ΚΕΘΕΑ δέχεται επίθεση από την Κυβέρνηση με την απειλούμενη απορρόφησή του σε έναν απρόσωπο και κερδοσκοπικό Οργανισμό, πάλι οι Οικογένειες είναι αυτές που αντιστέκονται. Γνωρίζουν ότι μέσα στον ΕΟΠΑΕ τα παιδιά τους, τα αδέλφια τους, οι γονείς τους θα χάσουν την ανθρώπινη μοναδικότητά τους και θα μετατραπούν σε αριθμούς.

Γνωρίζουν ότι μέσα σ’ αυτόν οι Οικογένειες δεν θα έχουν καμία πρόσβαση, η αγάπη τους και το νοιάξιμό για τους αγαπημένους τους θα θεωρούνται περιττές και ενοχλητικές. Όλοι εμείς που «περπατήσαμε» με τους δικούς μας το δύσβατο μονοπάτι της απεξάρτησης, που δώσαμε μαζί τους σκληρές μάχες με τα σκοτάδια των ναρκωτικών ώσπου να βγούμε στο φως, όλοι μαζί με μια φωνή αναφωνούμε…

-Μην αγγίζετε την γενέθλια «Ιθάκη» και τον «Νόστο» της επιστροφής. Μην αγγίζετε την «Έξοδο» από τον λαβύρινθο και την «Αριάδνη» με τον σωτήριο μίτο της. Μην κλείνετε τη «Διάβαση» σε όσους αναζητούν καθαρό «Οξυγόνο» στην «Πλεύση» της ζωής. Κάτω τα χέρια σας από το ΚΕΘΕΑ!»

 

Κωνσταντίνος: «Κάτω τα χέρια από τα ΚΕΘΕΑ!»