MENU

«Οι δημοσιογράφοι ήταν απαράδεκτοι, τον διέκοπταν συνεχώς»!

Γράφτηκε κατά κόρον το βράδυ της Τρίτης, με αφορμή την συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΙ. Και ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα σχόλια, το συγκεκριμένο, το οποίο το είδα σε εκατοντάδες παραλλαγές και δυστυχώς το αναπαρήγαγαν και συνάδελφοι, είναι ενδεχομένως το πλέον ενδεικτικό: τόσο στρεβλή άποψη έχουμε στην Ελλάδα για την δημοσιογραφία, που όταν ένας δημοσιογράφος κάνει το καθήκον του, δεν αφήνει δηλαδή τον συνεντευξιαζόμενο να πλατιάζει, να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα και να υπεκφεύγει, εμείς τον θεωρούμε αγενή και επιθετικό. Παιδιά μην μπερδεύστε: οι δημοσιογράφοι είναι υποχρεωμένοι να διακόπτουν, όταν δεν παίρνουν απάντηση – το αντίθετο θα έπρεπε να θεωρείται μεμπτό!

Μακάρι όλες οι συνεντεύξεις των πολιτικών να γινόταν στον τόνο που έγινε η συγκεκριμένη. Αυτό είναι το σωστό. Και βρίσκω απολύτως θλιβερό το γεγονός ότι από χθες οι περισσότεροι μιλούν για κατάντια της δημοσιογραφίας! Κατάντια ήταν η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Γιώργο Αυτιά. Κατάντια ήταν η συνέντευξη Πολάκη στην Ακριβοπούλου. Κατάντια είναι όλες οι γλοιώδεις, μελιστάλαχτες συνεντεύξεις των πολιτικών αρχηγών, στις οποίες η πιο δύσκολη ερώτηση είναι «μήπως είστε υπερβολικά ευαίσθητος και καλός άνθρωπος;».

Δέχομαι την κριτική ότι ο Τσίπρας αντιμετωπίστηκε με τρόπο που ο Κυριάκος δεν έχει αντιμετωπιστεί μέχρι στιγμής τηλεοπτικά. Και θα ήθελα πολύ να δω και τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας σε αντίστοιχη συνέντευξη. Δεν δέχομαι σε καμία των περιπτώσεων ότι η Σία Κοσιώνη και ο Αλέξης Παπαχελάς ήταν περισσότεροι επιθετικοί από όσο έπρεπε. Νομίζω ήταν και λιγότερο - πιθανόν, επειδή γνώριζαν ότι όλοι τους θεωρούσαν εκ των προτέρων «στημένους» και εμπαθείς, κάποιες στιγμές να κρατήθηκαν κιόλας.

Για να είμαστε ξεκάθαροι: είχαν αμφότεροι και κακές στιγμές με αχρείαστες ειρωνείες, περιττή διάθεση απολογητή της Νέας Δημοκρατίας και ερωτήσεις που ήταν τοποθετήσεις. Κυρίως η Σία Κοσιώνη, η οποία μάλλον επηρεάστηκε από το βάρος της ταμπέλας «σύζυγος Μπακογιάννη», εκνευρίστηκε γρήγορα και έχασε τον ρυθμό της.

Είχαν επίσης και ολιγωρίες προς την αντίθετη κατεύθυνση: δεν στρίμωξαν τον Αλέξη Τσίπρα όσο θα έπρεπε και όσο θα μπορούσαν σε συγκεκριμένα ζητήματα. Και δεν έθιξαν επίσης ορισμένα άλλα μεγάλα θέματα, όπως την Παιδεία, την κατάσταση στα Πανεπιστήμια κ.ά

Και ο Πρωθυπουργός από την πλευρά του είχε κακές στιγμές: η απάντηση για το Μάτι και την ζωντανή μετάδοση υπήρξε εξοργιστική. Η απλούστευση για την διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου (όταν μίλησε περί αφέλειας – αφελής δικαιούσαι να είσαι στο σπίτι σου, όταν κρατάς την τύχη μιας χώρας στα χέρια σου δεν μπορείς να επικαλείσαι την αφέλεια ως δικαιολογία) ή η απίστευτη ατάκα: «είμασταν προετοιμασμένοι για την διαπραγμάτευση, απλώς οι άλλοι είχαν προετοιμαστεί καλύτερα!» θα αρκούσαν για να θεωρήσει κάποιος ότι έχασε τις εντυπώσεις.

Αλλά δεν συνέβη αυτό. Αφενός επειδή στο Μακεδονικό ήταν καλός, αφετέρου επειδή προς το τέλος βρήκε εκείνος ρυθμό όταν τον έχασαν οι δημοσιογράφο, άρχισε να τους επιτίθεται και έτσι ικανοποίησε το κοινό που ήθελε να τον δει να τους «ταπεινώνει» μέσα στο σπιτάκι τους!

Και εδώ εντοπίζεται τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα: δεν ήταν μια ιδανική συνέντευξη. Ούτε κατά διάνοια. Επί της ουσίας ήταν απλώς μια συνέντευξη προς τη σωστή κατεύθυνση. Αλλά πόσοι ενδιαφέρονται έτσι κι αλλιώς για την ουσία;

Πόσοι κάθισαν να την παρακολουθήσουν με καθαρό μυαλό και χωρίς προκατάληψη και πόσοι απλώς για να επιβεβαιώσουν αυτό που είχαν προαποφασίσει ότι θα δουν;

Και, μεταξύ μας, το είδαν.

Όσοι είχαν προαποφασίσει ότι ο Τσίπρας θα τους ξεφτιλίσει μέσα στην έδρα τους, είδαν τον Τσίπρα τους ξεφτιλίζει.

Όσοι είχαν προαποφασίσει ότι ο Τσίπρας θα ξεφτιλιστεί, είδαν τον Τσίπρα να ξεφτιλίζεται

Όσοι είχαν προαποφασίσει ότι ο ΣΚΑΙ θα ξεφτιλιστεί, είδαν τον ΣΚΑΙ να ξεφτιλίζεται.

Ό,τι συνέβη πραγματικά πόσοι το είδαν;

Πόσοι ήθελαν να το δουν;

Η απάντηση, ίσως δίνει και μια πρώτη εξήγηση γιατί στην Ελλάδα και η δημοσιογραφία βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Αντιμετωπίζουμε τα πάντα οπαδικά. Βλέπουμε τη συνέντευξη του ανθρώπου που μας κυβερνά για τέσσερα χρόνια και διεκδικεί ξανά την ψήφο μας, με την ίδια λογική που βλέπουμε Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός.

Για την πλειονότητα (ή έστω για ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου) δεν υπάρχει η πραγματικότητα με τις πολλές αποχρώσεις και τις διαφορετικές παραμέτρους. Ούτε καν σε ζητήματα που καθορίζουν άμεσα την ποιότητα της ζωής μας. Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα που μας αρέσει – όποιος ισχυριστεί το αντίθετο είναι τσάτσος του Αλαφούζου ή του Αλέξη.

Τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι θα όφειλαν να μείνουν έξω από αυτή τη προσέγγιση – να υπηρετούν την αλήθεια, είτε αρέσει στο κοινό τους, είτε όχι.

Γνωρίζετε και γνωρίζω ότι κάνουν το ακριβώς αντίθετο.

Υπηρετούμε την αλήθεια των αφεντικών μας και τρέφουμε το οπαδισμό των «πελατών».

Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα στο σημείο που όταν ένας δημοσιογράφος διακόπτει τις παρλάτες του καλεσμένου του, προσπαθώντας να πάρει απαντήσεις στα ερωτήματά του, θεωρείται επιθετικός και αγενής.

Δεν μας φταίει κανείς άλλος, εμείς φταίμε. Καλά να πάθουμε λοιπόν.

Υ.Γ. Έτσι για πλάκα, δείτε το βιντεάκι με τον Τζέρεμι Κόρμπιν που στριμώχνεται από Βρετανό δημοσιογράφο, ίσως το βρείτε ενδιαφέρον. Ευτυχώς για τον συνάδελφο, αυτά συνέβησαν in a galaxy far – far away. Αν συνέβαιναν στην Ελλάδα, θα τον έκραζε τον σύμπαν, τον αγενή…

Υ.Γ. 2: Βρίσκω εξαιρετικά ανησυχητική επίσης την πλήρη έλλειψη στοιχειώδους αυτογνωσίας και αυτοκριτικής που υπάρχει εκεί έξω. Διάβαζα δημοσιογράφους, τόσο φριχτά υποκειμενικούς οι οποίοι αντιμετωπίζουν τόσο μονόπλευρα την πολιτική κατάσταση στην χώρα, κι ωστόσο εγκαλούσαν την Κοσιώνη για την δική της υποκειμενικότητα και εξέφρασαν την ντροπή τους που κάνουν το ίδιο επάγγελμα.

Εντάξει, αλλά προτού κράξουμε τους άλλους, μια ματιά στον καθρέφτη μας, ίσως και να βοηθούσε…

«Ο Αλέξης τους ξεφτίλισε μέσα στο σπίτι τους και με κόντρα διαιτησία»
EVENTS