MENU

Βέβαια, είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στην ιστορία, στις οποίες ο Έλληνας διαδηλώνει ...υπέρ του Έλληνα. Στις οποίες τα συνδικάτα και τα κόμματα δεν (δια)χωρίζουν τους υποστηρικτές τους σε «Έλληνες» και «πιο Έλληνες», «εργάτες» και «πιο εργάτες», «φτωχούς» και «πιο φτωχούς», «κυβερνητικούς» και «μη κυβερνητικούς». Εν τέλει, σε «μίζερους» και «πιο μίζερους». Ο κόσμος διαδηλώνει ενωμένος, χαμογελαστός, αισιόδοξος, διαδηλώνει μαζικά, ζητάει το δίκιο του, όχι από τους Έλληνες που τον ξεπουλούσαν τόσα χρόνια, αλλά από τα ξένα συμφέροντα που με δόλια μέσα τον ...αγόρασαν. 

Και μπορεί να το κάνει δίχως τις διαδοχικές προκλήσεις που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια από τις κάθε λογής εξουσίες. Δίχως χιλιάδες αστυνομικούς-αστακούς στους δρόμους λες και πηγαίναμε για εμφύλιο, δίχως κάγκελα έξω από τη Βουλή και το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, δίχως κλειστούς σταθμούς του Μετρό, λες και αυτά τα μέτρα θα απέτρεπαν τον κόσμο από την εκδήλωση του άγχους, της αγωνίας, των φόβων που τον κατέτρωγαν. Δεν κάνει πίσω ο αγανακτισμένος. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα βρει τον τρόπο να πάει μέχρι το Σύνταγμα ή μέχρι την κάλπη. Και τον βρήκε...

Τώρα πάμε στο επόμενο βήμα. Η «ειρήνη» στις διαδηλώσεις φαίνεται πως εξασφαλίστηκε. Η πρόσβαση επίσης. Τι μένει; Η μαζική προσέλευση. Τα πράγματα είναι απλά. Ο άνεργος, ο εργαζόμενος που είδε τα εισοδήματά του να συρρικνώνονται, ο οικογενειάρχης που έβλεπε δικούς του - γνωστούς του ανθρώπους για ίδια ή ανάλογα προβλήματα να βουτάνε από τα παράθυρα, η νοικοκυρά που βαρέθηκε να μαγειρεύει μακαρόνια ορφανά, ο σεβάσμιος συνταξιούχος που τον κατέκλεψαν και τον κατατρόμαξαν, μπορούν εύκολα να στείλουν ξανά το μήνυμά του;. Αρκεί να μην πιουν καφέ στην καφετέρια ή μπροστά στην τηλεόραση της τρομολαγνείας. Μπορούν να τον πάρουν (τον καφέ, ντε...) στο χέρι, να βγουν έξω και να ακολουθήσουν τη ροή των υπολοίπων. Κάπου θα τους βγάλει το ρεύμα και κάπου θα συναντηθούμε, να είναι σίγουροι. Κι ας μην είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε όλοι Έλληνες...

Σαν τον τρελαμένο παππού που συνάντησα χθες στο Σύνταγμα, να βαστάει στο χέρι ένα πλακάτ που έγραφε «Τσίπρα, θυμήσου, ούτε βήμα ...πίσου!». Σουρεάλ περούκα, ακόμα πιο σουρεάλ αποκριάτικα γυαλιά, ηλικία πάνω από 80, αλλά το μήνυμα ...μήνυμα!Εσείς δεν έχετε τρελαθεί αρκετά αυτά τα χρόνια για να στείλετε τα δικά σας μηνύματα;

«Τσίπρα, θυμήσου, ούτε βήμα ...πίσου»!
EVENTS