MENU

Όταν ήταν 30 ετών είδε την μητέρα της να πεθαίνει στα 54 της χρόνια, από καρκίνο. Επτά μήνες μετά «έφυγε» και ο πατέρας της στα 55 του, επίσης, από καρκίνο. 

«Παλεύαμε μέχρι την τελευταία στιγμή. Με επτά μήνες διαφορά έφυγαν οι γονείς μου από τη ζωή. Πρώτα η μητέρα μου και μετά ο πατέρας μου. Μόνο αυτό μπορούσε να συμβεί με αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν μαζί από 13 χρόνων. Μια ζωή μαζί».

Και μετά η αρρώστια «χτύπησε» και την ίδια. 

«Το θέμα είναι να μπορείς να ζεις, να μη ζεις συνέχεια κάτω από τη σκιά, την αγωνία και τον φόβο. Αν ζεις με τον φόβο, αυτή δεν είναι ζωή, έχεις νικηθεί στην πραγματικότητα, στην καθημερινότητά του. Εγώ δεν έζησα ποτέ έτσι». Έτσι τον αντιμετώπισε. Με αξιοπρέπεια, με πίστη, με δύναμη, με γενναιότητα  όπως λένε όσοι ήταν δίπλα της. 

Με αφορμή τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά πόσες σκέψεις έρχονται στο μυαλό μας. Άνθρωποι που για να κάνουν ακτινοθεραπείες και να μη πεθάνουν έπρεπε να δώσουν 5.000 ευρώ για να πάνε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο καθώς η αναμονή στο δημόσιο νοσοκομείο ήταν τέσσερις μήνες...

Στην Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση, δυστυχώς. Με αφορμή τον θάνατο της προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛ. ας σκεφτούμε όλοι, πρώτοι φυσικά αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις, πως θα οργανώσουν καλύτερα τα δημόσια νοσοκομεία, πως η πρόσβαση στις παροχές υγείας θα είναι πραγματικά δωρεάν. Όπως ήταν, εξάλλου, το όραμα που είχε εκείνος ο άνθρωπος που «έφυγε» στα 55 του τον Απρίλη του 1994, ο Γιώργος Γεννηματάς. 

Με αφορμή τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά ας σκεφτούμε πόσο χρήσιμο και ουσιαστικό θα ήταν να δημιουργηθεί, για παράδειγμα, ένα εκτεταμένο Πρόγραμμα Πρόληψης κατά του Καρκίνου του Μαστού. Το κράτος να προσφέρει σε όλες τις γυναίκες δωρεάν τους υπέρηχους, τις μαστογραφίες, τα τεστ ΠΑΠ. 

Ο καρκίνος είναι μια πραγματικότητα που θέλει προσβάσιμη πρόληψη, αντιμετώπιση, θεραπεία, ανακούφιση σε όλους ανεξαιρέτως από κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο. Δεν είναι επείγουσα κατάσταση μόνο όταν ο ασθενής βρεθεί στο τελικό στάδιο, όπως έλεγε προ ετών υπουργός της σημερινής κυβέρνησης. 

«Μην αφήσετε κανέναν να πει πως με νίκησε ο καρκίνος, τα έχω βρει μαζί του, εγώ επιλέγω πόσο θα ζήσω» είχε πει ο Θάνος Ανεστόπουλος στους ανθρώπους του λίγο πριν «φύγει».  Ο καρκίνος δεν είναι μάχη που έχεις να κερδίσεις ή να χάσεις είναι πραγματικότητα μέσα στη ζωή δεν έχει νικητές ή ηττημένους μαχητές ή μη.

Το αν σε νίκησε ο καρκίνος δεν καθορίζεται από το αν θα πεθάνεις από αυτόν αλλά το πώς έζησες την ζωή σου, από την στιγμή που διαγνώστηκες και μετά, για όσο και αν είναι αυτό...

Από χθες η σκέψη μας είναι στη Φώφη Γεννηματά, στον αγώνα που έδωσε. Στα παιδιά της που μένουν πίσω. Κάθε μέρα η σκέψη μας είναι στη μάνα, στον πατέρα, στον αδελφό, στην αδελφή, στον θείο, στη θεία, στο φίλο, στη φίλη, στον συνάδελφο, στον εαυτό μας! Σε μια καρέκλα που μένει άδεια στο οικογενειακό τραπέζι... 

Και ας μην λέμε πια για επάρατη νόσο. Είναι καρκίνος. Ας μιλούμε χωρίς φόβο γι' αυτόν, όπως μιλούν όσοι πάλεψαν και παλεύουν μαζί του. Χωρίς ταμπού. Χωρίς προκατάληψη. Διότι αν δεν μιλάμε για τον καρκίνο, αν φοβόμαστε ακόμα και τη λέξη, είναι σαν να «αφαιρούμε» από τους ασθενείς την αξιοπρέπεια και την ελπίδα. Σαν να τους λέμε πως όλα τελείωσαν, πως κάθε αγώνας είναι μάταιος. 

«Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη καρκίνος. Είχε καρκίνο στο μαστό. Ήταν ένα στίγμα για όλη την οικογένεια» έλεγε η Φώφη Γεννηματά.  Εδώ και χρόνια σύλλογοι ανθρώπων με καρκίνο/πρόληψης κατά του καρκίνου ζητούν να μη χρησιμοποιείται ο όρος επάρατη νόσος. Σαν να είναι μια κατάρα που δεν έχει καμιά γιατρειά... Σαν να να είναι μια μάχη χαμένη.  

Ο καρκίνος δεν νίκησε ποτέ τον μαχητή, ακόμα και αν ο μαχητής «έφυγε». Όσοι έχουν δει τους ανθρώπους τους να παλεύουν, ξέρουν ότι νίκησαν επειδή δεν το έβαλαν ποτέ κάτω, διότι μέχρι την τελευταία στιγμή γελούσαν και τα ματιά τους έλαμπαν από ελπίδα.

«Όταν έγινα 43 ετών, σχεδόν για ένα χρόνο, νόμιζα ότι θα πεθάνω επειδή είχα ακριβώς την ίδια ηλικία με αυτήν της μητέρας μου όταν πέθανε κι η κόρη μου τη δική μου, όταν πέθανε η μαμά μου. Ηθελα μόνο να είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και περίμενα να έρθει πρώτα ο καρκίνος και μετά ο θάνατος. Όταν έκλεισα τα 44, σηκώθηκα και κατάλαβα ότι τελικά θα ζήσω. «Αυτό που με δίδαξε (σ.σ. ο καρκίνος) είναι ότι η ζωή είναι ωραία. Έμαθα να μη χάνω στιγμές. Να απολαμβάνω το σήμερα. Να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Να προσβλέπω στο αύριο. Ζω σε ρυθμούς τρέλας στην καθημερινότητά μου, αλλά είναι επιλογή μου». Αυτά είπε η Φώφη Γεννηματά. Ένα ωραίο μάθημα ζωής για όλους... 
 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
H καρέκλα της μάνας άδεια στο τραπέζι
EVENTS