MENU

Από όσα έχουν γραφτεί και ακουστεί για τη δολοφονία της Έλενας στην Ρόδο, περισσότερο με τάραξε μια κουβέντα του πατέρα του 19χρονου Έλληνα κατηγορούμενου: «Δεν θέλω να φανεί ότι είμαστε μια οικογένεια που μεγάλωσε έναν δολοφόνο».

Η δήλωση έγινε σε μια από εκείνες τις τηλεοπτικές εκπομπές τυμβωρυχίας που έχουν πέσει πάνω στο έγκλημα, πουλώντας τον πόνο και την απελπισία των εμπλεκομένων, για λίγες μονάδες τηλεθέασης. Προσωπικά την βρήκα σπαρακτική μέσα στην απλότητά της.

Αλλά ας τα πάρουμε ένα – ένα. Ευτυχώς, παρότι τα mainstream ΜΜΕ στην Ελλάδα εξακολουθούν να συζητούν για το φονικό της Έλενας με όρους κακής ελληνικής ταινίας («το καλό κορίτσι που δεν είχε προκαλέσει», «ο γόνος και ο Αλβανός») , ήρθαν τα social media να θέσουν τη σωστή ατζέντα (εν προκειμένω επιλέγω να αγνοήσω τα αρρωστημένα και ανησυχητικά πολλά ποσταρίσματα μίσους για το δολοφονημένο κορίτσι): δεν έχει την παραμικρή σημασία ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του θύματος, ούτε η καταγωγή των θυτών. Σημασία έχει μόνο η πράξη. Όταν τονίζεις πόσο καλό παιδί ήταν η Έλενα, είναι σαν να λες ότι σε αντίθετη περίπτωση της άξιζε ό,τι έπαθε. Όταν τονίζεις ότι ο 19χρονος είναι Έλληνας και γόνος καλής οικογένειας ενώ ο 21χρονος είναι Αλβανός, είναι σαν να λες ότι ο κακός αλλοδαπός παρέσυρε το τίμιο ελληνόπουλο.

Στην Έλενα δεν άξιζε ό,τι έπαθε. Όποια κι αν ήταν, ό,τι κι αν ήταν. Το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι ότι είπε «όχι» στις σεξουαλικές προτάσεις των θυτών. Είπε όχι και τίποτα άλλο δεν μετρά. Το θέμα έπρεπε να έχει τελειώσει εκεί και η Έλενα έπρεπε να γυρίσει σπίτι της και να συνεχίσει να είναι καλό, κακό ή οποιουδήποτε είδος κορίτσι ήθελε. Αλλά δεν γύρισε.

Και δεν γύρισε διότι ο 21χρονος και ο 19χρονος, ανεξαρτήτως καταγωγής, μεγάλωσαν δίχως να αντιλαμβάνονται πλήρως ότι μια γυναίκα έχει κάθε δικαίωμα να τους αρνηθεί.

Πιστεύω απολύτως τον πατέρα του 19χρονου ότι δεν ανέθρεψε έναν δολοφόνο. Και προτιμώ να μην κάνω την δικαστή. Ας περιμένουμε τη δικαιοσύνη να αποφανθεί (εφόσον μας έμαθε τουλάχιστον αυτό η περίπτωση Ριχάρδου).

Μόνο που η ίδια η δήλωση, μέσα στην τραγικότητά της, φανερώνει πολλά. Πρωτίστως, τον διαχρονικό, παραλυτικό και εξόχως καταπιεστικό φόβο του «τι θα πει η γειτονιά»! Μην μας πουν ότι είμαστε μια οικογένεια που μεγάλωσε έναν δολοφόνο. Τον ίδιο φόβο μοιάζουν να κουβαλούν και οι τραγικοί γονείς της Έλενας. Μη μας πουν ότι προκάλεσε.

Μην μας πουν…

Αυτό το «μη μας πουν» , αν λοξοδρομήσει, γίνεται εύκολα «μη με πουν» στο μυαλό ενός εφήβου. Φλώρο στην προκειμένη περίπτωση. Διότι το να δεχτείς χωρίς αντίδραση την άρνηση μιας κοπέλας είναι φλώρικο, δεν είναι;

Φοβάμαι πώς σας έχω ανησυχητικά νέα: πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ουδείς αναθρέφει συνειδητά δολοφόνους. Παιδιά μπερδεμένα, που δεν αντιλαμβάνονται την έννοια του σεβασμού στον άλλο, στον οποιοδήποτε άλλο, μεγαλώνουν πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι. Και δίχως την αυτοπεποίθηση να τραβήξουν το δικό τους δρόμο, πέρα και πάνω από τα στερεότυπα του παρελθόντος.

Συμβαίνει σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην Ελλάδα συμβαίνει λίγο παραπάνω. Αν δεν το δούμε, δεν θα το αντιμετωπίσουμε. Η ελληνική κοινωνία παραμένει αγκιστρωμένη σε σεξιστικές, ομοφοβικές, βαθιά προβληματικές συμπεριφορές, που με κάποιον στρεβλό τρόπο έχουν ταυτιστεί με την «παράδοση». Και δημιουργούν εκτρώματα – πιστέψτε με, ζω στην Κρήτη και βλέπω καθημερινά πώς η αληθινή λεβεντιά κάποιων παλιών στα χωριά, έχει μετατραπεί με το πέρασμα των ετών σε κουτσαβακισμό και δολοφονική ψευτομαγκιά.

Το χειρότερο; Αντί να κοιτάζουμε μπροστά, επιστρέφουμε ολοταχώς σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο, αντιθέτως έβριθε συμπλεγματικών και εξαιρετικά επικίνδυνων νοοτροπιών.

Η στυγνή δολοφονία της Έλενας αποτελεί ένα τραγικό παράδειγμα όλων των παραπάνω. Και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από τα περισσότερα ΜΜΕ ένα απογοητευτικό δείγμα της κοινωνικής μας στασιμότητας.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ευτυχώς που υπάρχουν και τα social media!

Τι θα πει η γειτονιά;
EVENTS