MENU

Δεν έχω ιδέα τι θα έκανα αν ήμουν ταξιτζής και έμπαινε μια αιμόφυρτη γυναίκα στο αυτοκίνητό μου. Θέλω να πιστεύω ότι θα την πήγαινα στο πλησιέστερο νοσοκομείο αλλά δεν μπορώ να είμαι βέβαιος – το σοκ και ο φόβος μπορούν να σε οδηγήσουν σε επιλογές για τις οποίες μετά θα ντρέπεσαι μια ολόκληρη ζωή.

Εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα: ο κύριος που έβγαλε από το ταξί του την ετοιμοθάνατη γυναίκα στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης δεν ντρέπεται. Κάνει δηλώσεις, σχεδόν χαμογελώντας μπροστά στις κάμερες.

Πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι ότι έχουν αυξηθεί τα καθάρματα ανάμεσά μας. Τώρα τελευταία αρχίζω να πιστεύω ότι δεν ισχύει αυτό. Τα καθάρματα παραμένουν αριθμητικά πάνω – κάτω στα ίδια επίπεδα. Απλώς έχουν γίνει εντελώς αναίσχυντα. Κι έτσι μοιάζουν περισσότερα, διότι πλέον δεν τους νοιάζει να κρυφτούν!

Τα προσχήματα έχουν σχεδόν καταργηθεί. Η αστική ευγένεια θεωρείται υποκρισία - ένα περιττό χαρακτηριστικό της φριχτής μπουρζουαζίας. Το ήθος έχει μπασταρδευτεί σε τέτοιο βαθμό που οι περισσότεροι δεν ξέρουν πια ούτε να το ορίσουν.

Και η χυδαιότητα, η ασχήμια, η βαθιά αποκοτιά του χειρότερου εαυτού μας, όλα όσα παλεύουμε μια ζωή να διατηρήσουμε κρυμμένα και υπό έλεγχο, διεκδικούν πλέον δυναμικά μια θέση στον ήλιο!

Υπάρχουν ευθύνες για όλα αυτά. Διαχρονικές και με ονοματεπώνυμο. Από την μετατροπή της λαμογιάς σε πρότυπο επιτυχίας την δεκαετία του 80’, μέχρι τον πλήρη εκχυδαϊσμό του δημόσιου λόγου τα τελευταία χρόνια, συνέβησαν πολλά για να φτάσουμε στον ταξιτζή της Βουλιαγμένης. Η βία έχει συχνά και ιδεολογικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Ωστόσο η κυνική εργαλειοποίησή της, κοντεύει να την αποενοχοποιήσει πλήρως. Η οπαδοποίηση των δημοσιογράφων στους περισσότερους τομείς, αποτελεί επίσης μεγάλο μέρος του προβλήματος.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν οδηγεί ευθέως στον ταξιτζή της Βουλιαγμένης. Και ταυτόχρονα, όλα τα παραπάνω οδηγούν ευθέως σε έναν άνθρωπο ο οποίος αφού έβγαλε μια ετοιμοθάνατη γυναίκα από το αυτοκίνητό του και πρακτικά την άφησε να πεθάνει, μετά το δήλωσε χαμογελαστά στις κάμερες.

Και μας εξόργισε για περίπου δέκα λεπτά – όσο χρειάστηκε για να ποστάρουμε την «οργή» μας στα social media και μετά να αλλάξουμε κανάλι για να δούμε Master Chef.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο κόσμος σήμερα είναι καλύτερος από ότι ήταν πριν από 50 χρόνια. Πιθανότατα, αν κάποιος δει την μεγάλη εικόνα, ο κόσμος σήμερα είναι καλύτερος από ποτέ.

Αλλά αυτό είναι κάτι που ο ίδιος (ο κόσμος), δεν μοιάζει ούτε να το αντιλαμβάνεται, ούτε να το εκτιμά. Και οι περισσότερες διαμαρτυρίες και προσπάθειες για αλλαγή, δεν αφορούν στην βελτίωση των πολλών και μεγάλων προβλημάτων που αναμφίβολα έχει.

Ζητάμε κατάργηση των ανισοτήτων αλλά ψηφίζουμε για την κατάργηση των προσχημάτων.

Ψηφίζουμε την κατάργηση της ντροπής…

Η κατάργηση της ντροπής
EVENTS